Neutrofilia

Neutrofilia – zwiększenie liczby granulocytów obojętnochłonnych we krwi obwodowej powyżej 8000/µl. Fizjologicznie stan ten towarzyszy ciąży, stanom stresowym (ból, strach, emocje), a także daje się stwierdzić po obfitych posiłkach.

Przyczyny

Najczęstszą klinicznie istotną przyczyną neutrofilii są zakażenia bakteryjne. Poza tym neutrofilia jest obserwowana także w przypadku stanów hematologicznych, takich jak:

przewlekła białaczka szpikowa,
przewlekła białaczka neutrofilowa,
przewlekłe zespoły mieloproliferacyjne,
chłoniak Hodgkina oraz inne chłoniaki o wysokiej złośliwości,
przełom hemolityczny,
stosowanie czynników wzrostu szeregu granulocytarnego,
stan po splenektomii.

Innymi niehematologicznymi przyczynami neutrofilii mogą być:

rozsiane procesy nowotworowe,
polekowe (adrenalina, kortykosteroidy)
zawał serca oraz inne martwice narządowe, a także urazy, oparzenia,
choroby autoimmunologiczne (SLE, guzkowe zapalenie tętnic, reumatoidalne zapalenie stawów),
zapalenia o innej etiologii niż bakteryjne (dużo rzadziej),
ołowica,
zespół Cushinga,
wrzodziejące zapalenie jelita grubego.

Ocena stopnia dojrzałości neutrofili

Istotną czynnością w przypadku stwierdzenia podwyższonej ilości neutrofili jest określenie stopnia segmentacji ich jąder. Młode neutrofile posiadają jednopłatowe jądro (tzw. pałki), które w miarę dojrzewania komórki ulega segmentacji. Określenie nieprawidłowości w strukturze ilościowej młodych i starych neutrofili pozwala na rozróżnienie stanów chorobowych przebiegających z "odnową neutrofilową" – np. infekcje, białaczki, zawał lub złośliwe nowotwory oraz stanów, w których mamy do czynienia z przewagą wielosegmentowych, starych form – np. w przypadku niedoboru witaminy B₁₂ lub kwasu foliowego, mocznicy, chorób wątroby itd. Do uszeregowania fizjologicznych proporcji neutrofilów pod względem segmentacji jąder służy skala Arnetha:

Liczba płatów	Odsetek neutrofili
1	12
2	25
3	46
4	15
5	2

Podwyższenie stosunku młodych neutrofili od wielosegmentowych potocznie określa się jako "przesunięcie w lewo", zmniejszenie – "przesunięcie w prawo".

Przypisy

↑ Andrzej Szczeklik (red.): Choroby wewnętrzne, tom II. Wydawnictwo Medycyna Praktyczna, 2005. ISBN 83-7430-069-8.
↑ Maciej Zabel: Histologia. Podręcznik dla studentów medycyny i stomatologii. Wrocław: Wydawnictwo Medyczne Urban&Partner, 2000, s. 80. ISBN 83-87944-61-0.

Bibliografia

Andrzej Szczeklik: Choroby wewnętrzne [Dokument elektroniczny] : podręcznik multimedialny oparty na zasadach EBM. Kraków: Medycyna Praktyczna, 2006. ISBN 83-7430-072-8.
Kazimierz Kuliczkowski, Maria Podolak-Dawidziak: Hematologia : skrypt. Wrocław: Akademia Medyczna im. Piastów Śląskich, 2007. ISBN 978-83-7055-095-0.
Maciej Zabel: Histologia. Podręcznik dla studentów medycyny i stomatologii. Wrocław: Wydawnictwo Medyczne Urban&Partner, 2000. ISBN 83-87944-61-0.

Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.

[1] Andrzej Szczeklik (red.): Choroby wewnętrzne, tom II. Wydawnictwo Medycyna Praktyczna, 2005. ISBN 83-7430-069-8.

[2] Maciej Zabel: Histologia. Podręcznik dla studentów medycyny i stomatologii. Wrocław: Wydawnictwo Medyczne Urban&Partner, 2000, s. 80. ISBN 83-87944-61-0.