| Pochodzenie | |
|---|---|
| Czas i miejsce powstania |
druga połowa lat 70. – wczesne lata 80. XX w. |
| Instrumenty |
syntezatory, gitary, keyboard, automat perkusyjny, sampler, śpiew, sekwencer |
| Największa popularność |
lata 80. XX w. |
| Gatunki pokrewne | |
| Podgatunki | |
| cold wave, dark wave, new romantic | |
| Style regionalne | |
| Neue Deutsche Welle, Two Tone, novi val | |
Nowa fala (ang. new wave) – gatunek muzyczny wywodzący się z punk rocka, a później nazwa całej grupy stylów popularnych w latach 80. XX wieku.
Nurt ten charakteryzowało bardziej wyrafinowane i bogatsze brzmienie w stosunku do muzyki punkrockowej. Teksty utworów nowofalowych były także mniej nihilistyczne i prostsze w odbiorze, pomimo ukierunkowania ich w stronę liryki, braku chaotyczności, jak również opisu ludzkich przeżyć, przewidywań, zachowań, stanów czy uczuć (np. miłości, przyjemności, uzależnień, żalu, czy tęsknoty).
Termin został wymyślony przez szefa wytwórni Sire Records jako określenie na muzykę wydawanych przez nią zespołów punk rockowych (głównie skupionych wokół klubu CBGB’s) – w tym pionierów punk rocka, takich jak Talking Heads czy Television. Następnie nową falą zaczęto nazywać wszystkich wykonawców punkowych i zainspirowanych tą muzyką, którzy wychodzili poza ramy prostego punk rocka w stylu Ramones. Był to więc w istocie synonim terminu post-punk. Później używano tych dwóch etykietek do dokonywania podziału w obrębie tej samej grupy artystów: nową falą określano twórczość bardziej popową, post-punkiem zaś – bardziej eksperymentalną.
Z czasem termin nowa fala zaczął być używany w odniesieniu do bardziej komercyjnych form, zwykle charakteryzujących się łagodnym brzmieniem opartym na wykorzystaniu elektronicznych instrumentów klawiszowych i perkusyjnych oraz czystym technicznie śpiewem (często z użyciem wielogłosowych harmonii) – w tym do takich gatunków, jak synth pop i new romantic.
W Polsce:
Stylami pokrewnymi nowej fali są:
