| Wymowa | |
|---|---|
| Płeć |
męskie |
| Język(i) | |
| Imieniny | |
| Znaczenie | |
| Języki |
staronordyjski |
| Słowo |
staronord. Óláfr (pranordyjski *ᚨᚾᚢᛚᚨᛁᛒᚨᛉ, *anulaibaʀ [Anulaibaz]) |
| Znaczenie |
„umiłowany przez bogów” lub „syn starca” |
| Region pochodzenia |
Skandynawia |
| Alternatywne nazwy | |
| Warianty obcojęzyczne |
Olav, Olof, Olov, Oluf, Olao, Olavo, Olaus, Olavus |
ⓘ – imię męskie pochodzenia skandynawskiego. Pierwotna forma brzmiała Aslaf. Wywodzi się od słów As (bóg – zobacz Asowie) i laf (słowo, które przeszło w ang. love), czyli „umiłowany przez bogów”. Inna wersja etymologii głosi, że imię ma znaczenie „syn starego człowieka”.
W Polsce dawniej nie poświadczone. W 1989 w Krakowie nadano je dwa razy. W 2001 imię występowało na 408. pozycji na liście frekwencyjnej imion nadanych przynajmniej 1000 osobom zapisanym w bazie PESEL. W styczniu 2024 r. w rejestrze PESEL, wśród publicznie dostępnych danych dotyczących osób żyjących, wykazano 19 184 mężczyzn o imieniu Olaf nadanym jako imię pierwsze oraz 3642 mężczyzn noszących imię Olaf jako imię drugie.