 | |
| Data i miejsce urodzenia |
15 kwietnia 1929 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
6 listopada 2020 |
| Dyrektor Muzeum Architektury we Wrocławiu | |
| Okres |
od 1965 |
| Poprzednik |
stanowisko utworzone |
| Następca | |
| Odznaczenia | |
      | |
Olgierd Władysław Czerner (ur. 15 kwietnia 1929 w Świętochłowicach, zm. 6 listopada 2020 we Wrocławiu) – polski inżynier architekt, profesor zwyczajny. Założyciel i w latach 1965–2000 dyrektor Muzeum Architektury we Wrocławiu.
Syn Karola i Jadwigi z domu Czerwińska. Studiował tuż po II wojnie światowej (od 1947 do 1952) na Politechnice Wrocławskiej, m.in. razem z Marianem Barskim, Tadeuszem Zipserem, Zenonem Prętczyńskim. Jego nauczycielami byli m.in. Tadeusz Andrzej Broniewski, Bohdan Guerquin, Tadeusz Wróbel, Tadeusz Brzoza, Dobrosław Czajka, Kazimierz Maślankiewicz.
Pracę na politechnice podjął w 1951, równocześnie w latach 1955–1965 był konserwatorem Wrocławia; w tym czasie (1960) obronił swą pracę doktorską. Był założycielem Muzeum Architektury we Wrocławiu (1965) i wieloletnim (do 1999) jego dyrektorem. Habilitował się w 1969, tytuł profesora uzyskał w 1977. Członek komitetu organizacyjnego Sympozjum Plastycznego Wrocław ’70. Od 1978 do 1990 był członkiem Komitetu Architektury i Urbanistyki PAN, w latach 80. był wiceprzewodniczącym Społecznego Komitetu Odbudowy Panoramy Racławickiej.
Był członkiem wrocławskiego oddziału Towarzystwa Opieki nad Zabytkami, autorem licznych publikacji, promotorem kilkunastu prac doktorskich.
Pochowany na Cmentarzu św. Wawrzyńca we Wrocławiu.
Pierwszy znaleziony Czerner jest zapisany w księdze chrztów z 1689 r. parafii Słupice (południowe stoki Ślęży). Pradziad i dziad Olgierda pochodzili ze wsi Sudzice (południe od Raciborza), ojciec Karol ze Śląska Cieszyńskiego (przenosiny za sprawą pracy w kopalni węgla kamiennego). Matka Jadwiga z domu Czerwińska wywodziła się z rodziny rzemieślniczej, która w drugiej połowie XIX zajęła się poszukiwaniem ropy naftowej (spółka Gąsiorowski-Czerwiński Hennig). Pradziadek Olgierda Stanisław był powstańcem styczniowym, dostał się do niewoli i został skazany na 3 lata rot aresztanckich, a następnie na osadzenie na Syberii (dotarł tam w 1866, odesłany do kraju 3 lata później).
