Operacje informacyjne (ang. Information Operations, IO, INFOOPS) – wykorzystanie potencjału informacyjnego w celu wpływania na decyzje przeciwników i potencjalnych przeciwników, zakłócania ich działania lub przejmowania nad nimi kontroli, przy jednoczesnej ochronie własnych procesów decyzyjnych. IO mogą być stosowane zarówno w czasie pokoju, jak i podczas konfliktu. Pojęcie to jest powiązane z wojną informacyjną i częściej występuje w nomenklaturze wojskowej Stanów Zjednoczonych.
Zgodnie z definicją podaną w JP 3-13 IO opisuje się jako zintegrowane wykorzystanie metod walki elektronicznej (EW), operacji sieci informatycznych (CNO), operacji psychologicznych (PSYOP), dezinformacji wojskowej (MILDEC) i bezpieczeństwa operacji (OPSEC), połączonych z określonymi zdolnościami pomocniczymi i powiązanymi. IO obejmują działania podejmowane w celu oddziaływania na informacje i systemy informacyjne przeciwnika przy jednoczesnej obronie własnych informacji oraz systemów informacyjnych.
Historia IO we współczesnym wojsku amerykańskim sięga okresu II wojny światowej. 20 stycznia 1944 roku Stany Zjednoczone utworzyły 23. Specjalny Oddział Kwatery Głównej, znany jako „Ghost Army”. Ta tajna jednostka przeprowadziła w Europie 22 działania z zakresu dezinformacji wojskowej, wykorzystując m.in. nadmuchiwane pojazdy, fałszywe transmisje radiowe oraz efekty dźwiękowe odtwarzane z głośników. Działania oddziału przyniosły rezultaty przede wszystkim podczas operacji związanych z lądowaniem w Normandii oraz podczas operacji Viersen. Szacuje się, że 23. Specjalny Oddział Kwatery Głównej mógł uratować życie od 15 000 do 30 000 amerykańskich żołnierzy. Na Pacyfiku Marynarka Wojenna Stanów Zjednoczonych pod koniec wojny przeprowadziła z powodzeniem swoje pierwsze działania z zakresu walki elektronicznej. Samoloty TBM Avenger wyposażono w odbiorniki i prymitywne urządzenia zakłócające, które miały lokalizować oraz zakłócać japońskie radary.
Podczas wojny koreańskiej dezinformacji nie stosowano na większą skalę. Ósma Armia rutynowo prowadziła natomiast wojnę psychologiczną, głównie za pomocą ulotek zrzucanych z powietrza, w tym cotygodniowej ulotki „informacyjnej” kierowanej do sił komunistycznych, a także audycji radiowych i komunikatów nadawanych przez głośniki.
Podobnie jak podczas wojny koreańskiej, w czasie wojny wietnamskiej dezinformacja nie była stosowana powszechnie.
W połowie lat 90. Departament Obrony USA zaczął charakteryzować doktrynę znaną jako dowodzenie i kierowanie walką (C2W). Opisywano ją jako strategię ukierunkowaną na atakowanie zdolności przeciwnika do podejmowania decyzji albo do dowodzenia i kontroli (C2), przy jednoczesnej ochronie analogicznych zdolności sił sojuszniczych. W doktrynie tej koncentrowano się na systemie namierzania celów i wyróżniano pięć podstawowych zdolności, określanych jako filary: bezpieczeństwo operacji, dezinformację wojskową, operacje psychologiczne, wojnę elektroniczną oraz destrukcję fizyczną.


