Według danych z 31 grudnia 2025 Rumia liczyła 54 107 mieszkańców. Jest największym polskim miastem niebędącym siedzibą powiatu oraz największym miastem pod względem mieszkańców w powiecie wejherowskim.
Rumia nie jest administracyjnie podzielona na dzielnice. Współczesne miasto powstało z połączenia kilku dawnych wsi i osad, których nazwy do dziś funkcjonują zwyczajowo jako nazwy dzielnic i osiedli miasta:
VI–IV wiek p.n.e. – osada (wykopaliska) pochodząca z wczesnej epoki żelaza.
1223/1224 – pierwsza wzmianka w bliżej niedatowanym dokumencie, w którym książę pomorski Świętopełk nadaje wieś Ruminę opactwu cystersów z Oliwy. Klasztor pozostaje w jego posiadaniu do 1772.
1892 – wieś ma razem z folwarkiem 932 mieszkańców: 728 Kaszubów (709 katolików i 19 ewangelików), 201 Niemców (15 katolików i 186 ewangelików) oraz 3 Żydów.
1913 – we wsi jest 5 większych właścicieli ziemskich: Albert Dodenhoeft, A.Gerlach, Kurt Gerlach, Josef Kreft i Leo Kreft. 3 karczmarzy: Stanislaus Baranowski, Wilhelm Bombel oraz pani Markowz. Właścicielem młyna i tartaku jest R.H. Kuel, drugi tartak prowadzi Franz Stalinski. Są 2 przedsiębiorstwa budowlane prowadzone przez Franza Rosinke i Theodora Schlossa. We wsi jest 3 rzeźników: Jul. Bartz, Jul. Klawikowski i pani L. Buszkiewicz. Działa też 2 kowali: Adolf Gillmann i Jul. Reinke, 2 krawców: Johaness Frochmeyer i Paul Leihe, 2 szewców: Adam Klebba i Rudolf Schroeder. Działają również szklarz Michael Bladowski i fryzjer Hans Rohde. Kołodziejem jest J. Dawidowski. Są sklepy: budowlany, metalowy, galanteryjny, odzieżowy, z porcelaną i artykułami z wełny.
1939 – w walkach obronnych ginie 2 tys. żołnierzy polskich. W dniach 9–11 września żołnierze 322 Pułku Piechoty armii niemieckiej zabili 21 jeńców polskich w Białej Rzece (osiedle Rumi).
1939–1945 – niemiecka okupacja Rumi. Zamiana ul. Jana III Sobieskiego na Adolf Hitler Strasse.
W latach 1928–1931 nastąpiła parcelacja majątku ziemskiego należącego do Dymitra Andault de Langeron, niegdyś folwarku cysterskiego. Tym samym władze gminne uzyskały 280 ha ziemi. Część przejęli lokalni rolnicy, pozostały teren przeznaczono na budowę lotniska. W sierpniu 1931 Aeroklub Gdański, niemogący korzystać z lotniska Gdańsk–Wrzeszcz, założył w Rumi ośrodek szkoleniowy i siedzibę klubu. W początkowym okresie wykorzystywano samoloty typu PZL.5. W 1932 zapadła decyzja o budowie lotniska w Rumi. 1 maja 1935, na przedłużeniu ul. Żwirki i Wigury uruchomiono lotnisko cywilne dla Gdyni („Port lotniczy Gdynia w Rumi-Zagórzu”), sukcesywnie je rozbudowując w kolejnych latach. Po wybudowaniu budynku dworca w 1936 (o kubaturze około 12000m³, wyłożonego różowym marmurem, z urzędem pocztowym Gdynia 1-Port Lotniczy), obsługiwano połączenia z Warszawą, w początkowym okresie przez Gdańsk. Od 1939 istniały połączenia z Kopenhagą i Wenecją; wcześniej uruchomiono linie Gdynia – Rzym i Gdynia – Budapeszt – Belgrad. W 1937 lotnisko obsłużyło blisko 3 tysiące pasażerów. Utrzymywano też stałe połączenie z Gdańskiem samolotami typu Fokker F-VII/1M. Przed wybuchem wojny lotnisko dysponowało dwiema drogami startowymi o nawierzchni darniowej (o dług. około 1300m każda) oraz dwoma hangarami konstrukcji łukowej (o wymiarach 40×50,6m). Lotniskiem zapasowym było lądowisko w majątku Nowe Obłuże, obecnie Gdynia Babie Doły, dzisiejszy Port lotniczy Gdynia-Kosakowo. Na lotnisku montowano też sprowadzane z USA dla PLL LOT samoloty typów Lockheed L-10A Electra oraz L-14H Super Electra, również dla jugosłowiańskich linii lotniczych Aeroput i rumuńskichLares. Od 1932 rumskie lotnisko stanowiło również zaplecze dla Morskiego Dywizjonu Lotniczego z Pucka. W 1939 podczas uroczystości patriotycznej gościem lotniska był płkStanisław Dąbek.
W czasie okupacji niemieckiej w latach 1941–1942 Niemcy rozbudowali tutejsze lotnisko, które wraz z puckimi obiektami lotniczymi tworzyło Gdyński Zespół Lotniskowy. Obiekty pełniły funkcje pomocnicze oraz stanowiły zaplecze dla fabryk produkujących części samolotowe – Niemcy kontynuowali produkcję samolotów dla niemieckiej Luftwaffe, fabryka istniała w Zagórzu – Gemeinschaftslager-Flugzeugwerk-Kurt-Kannenberg (po 1945 teren pofabryczny zajmowany był przez Rumskie Zakłady Garbarskie, obecnie znajduje się tu Galeria Rumia), pozostałe zakłady rozlokowano w Gdyni. W zakładach tych pracowali jeńcy wojenni, na obszarze obecnej Rumi w okresie okupacji działało kilka obozów pracy, w tym wyżej wspomniana fabryka w Zagórzu. Produkowano tu myśliwce typu Focke-Wulf Fw 190, bombowce Heinkel He 111 oraz Junkers Ju 288. Na Górze Markowca Niemcy umieścili stanowisko radaru przeciwlotniczego Würzburg FuMG 62, baterię czterech dział przeciwlotniczych 105mm, poczwórnie sprzężone działko 20mm oraz dalmierz artyleryjski. Resztki tych instalacji są widoczne nadal. W marcu 1945 w wyniku niemieckich działań minerskich i późniejszych bombardowań alianckich lotnisko zostało zniszczone i w latach powojennych uległo likwidacji. Na jego miejscu powstało osiedle domów jednorodzinnych. W ostatnich latach niszczone są pozostałości rumskiego lotniska (przykładem jest schron-magazyn przy ul. Tysiąclecia), na skrzyżowaniu ulic Sędzickiego oraz Żwirki i Wigury zachował się jednoosobowy schron naziemny – stanowisko obserwacyjne, obecnie wykorzystywany jako słup ogłoszeniowy. Na przedłużeniu ul. I Dywizji Wojska Polskiego pod wsią Kazimierz znajduje się pozostałość drogowego odcinka lotniskowego (DOL) wraz ze stojanką. Obiekt związany jest z lotniskiem Marynarki Wojennej w Babich Dołach.
Demografia
Według danych GUS 31 grudnia 2025 miasto miało 54 107 mieszkańców. W ciągu ostatnich lat obserwuje się stały wzrost liczby ludności, spowodowany głównie dodatnim saldem migracji z Gdyni i całego Trójmiasta.
Piramida wieku mieszkańców Rumi w 2021
Struktura demograficzna mieszkańców Rumi według danych z 31 grudnia 2025
Opis
Ogółem
Kobiety
Mężczyźni
Jednostka
osób
%
osób
%
osób
%
Populacja
54 107
100
27 909
51,58
26 198
48,42
Wiek przedprodukcyjny (0–17 lat)
10 480
19,37
5177
9,57
5303
9,8
Wiek produkcyjny (18–65 lat)
32 063
59,26
15 450
28,55
16 613
30,7
Wiek poprodukcyjny (powyżej 65 lat)
11 564
21,37
7282
13,46
4282
7,91
Zmiana liczby ludności na przestrzeni lat
Dane od 1995 według GUS, według faktycznego miejsca zamieszkania:
Rok
Liczba ludności
1995
40 250
2000
43 021
2001
43 869
2002
43 999
2003
44 125
2004
44 156
2005
44 454
2006
44 551
2007
44 796
2008
45 095
2009
45 679
2010
46 107
2011
46 714
2012
47 148
2013
47 374
2014
47 506
2015
47 812
2016
48 095
2017
48 632
2018
49 031
2019
49 230
2020
49 536
2021
49 936
2022
52 634
2023
52 931
2024
53 585
2025
54 107
Gospodarka
Według danych z 31 grudnia 2022 Rumia miała 5,4% mieszkańców bezrobotnych.
Budżet miasta na 2026:
Dochody: 466 758 929 zł
Wydatki: 481 183 360 zł
Ważniejsze zakłady przemysłowe
Fabryka Kotłów FAKO SA w Janowie
RLS w Zagórzu (wchodzi w skład grupy Stoczni Remontowej w Gdańsku)
Fabryka Mebli Tapicerowanych „Meblomak” w Janowie
Fabryka Nici „Amanda” w Janowie
Grupa Kapitałowa „Rubo” w Janowie; produkcja i serwis rusztowań
Stacja uzdatniania wody dla Gdyni
Ważniejsze zakłady spożywcze i handlowe
Zakłady Mięsne „Kummer” w Rumi
Palarnia Kawy „Darboven Poland” w Janowie
Centra Handlowe „Port Rumia” w Białej Rzece (niedaleko granicy z Redą) i „Galeria Rumia” w Zagórzu
Poza rejestrem zabytków znajduje się natomiast 200-letni piętrowy dworek w stylu klasycystycznym z przełomu XVIII/XIX w. z facjatką. Pokryty mansardowym dachem, znajduje się przy ul. Mickiewicza 19 w parku nad Zagórską Strugą – obecnie siedziba powstałego w 1963 miejskiego domu kultury (tzw. Dworek Pod Lipami).
Transport
Ulica Jana III Sobieskiego
Drogi krajowe i wojewódzkie
Przez Rumię przebiega droga wojewódzka nr 468 (dwupasmowe ulice Jana III Sobieskiego i Grunwaldzka), dawniej przebiegał tu odcinek drogi krajowej nr 6, jednak po ukończeniu trasy kaszubskiej, straciła ona miano drogi krajowej.
Swoją trasę do niedawna rozpoczynała tu droga wojewódzka nr 100 (jednopasmowe ulice Starowiejska i I Dywizji Wojska Polskiego) jednak po przejęciu drogi przez władze powiatu puckiego, rada powiatu zdecydowała o pozbawieniu jej statusu drogi powiatowej.
Transport zbiorowy
Pociągi
Przez Rumię kursują pociągi na liniach kolejowych 202, 228 i 250. Pasażerowie mogą korzystać z 2 stacji:
W planach miasta jest budowa węzła przesiadkowego Rumia Biała Rzeka. Projekt obejmuje budowę parkingu typu Park&Ride (ok. 300 miejsc), przystanku autobusowego, infrastruktury rowerowej oraz powiązanie z planowanym przystankiem kolejowym SKM/PKP. Umowa na realizację inwestycji została zawarta w 2025 roku, a zakończenie prac planowane jest na 2029.
Autobus ZKM Gdynia jadący ul. Hieronima Derdowskiego
Autobusy miejskie
W Rumi komunikacja miejska organizowana jest przez Gminę Miasta Rumi i obsługiwana przez ZKM Gdynia. Przez miasto kursują także linie MZK Wejherowo, realizowane na zlecenie Gminy Miasta Redy. Uczniowie zamieszkali w Rumi posiadają uprawnienia do bezpłatnych przejazdów na terenie miasta wyłącznie autobusami ZKM Gdynia.
Autobusy regionalne
Przez Rumię przebiegają linie autobusowe organizowane przez PKS Gdynia: linia 650 (Gdynia – Karwia) oraz 656 (Rumia – Puck).
Transport rowerowy
Dzika ścieżka rowerowa - skrót przez kanał ściekowy
W Rumi funkcjonuje system roweru metropolitalnego MEVO, obejmujący Obszar Metropolitalny Trójmiasta.
Kościół ewangelicki w Rumi – neogotycki kościół zbudowany w latach 1858–1859 w Rumi. Poświęcony 24 lipca 1859. W czasie II wojny światowej doznał znaczących uszkodzeń. Po wojnie kościół został rozebrany i częściowo zaadaptowany na salę gimnastyczną Szkoły Podstawowej nr 1. Przy kościele istniały cmentarz ewangelicki (ul. Kościelna 6) i szkoła.
↑Por. B. Śliwiński: Dzieje Rumi w średniowieczu, [w:] Zarys dziejów Rumi pod red. J. Banacha, Toruń 1994, s. 85–87; Jerzy Treder przytacza wzmiankę o wsi Romnam z 1178, odnotowanej w falsyfikacie zamieszczonym w Kronice oliwskiej w połowie XIII wieku. Kolejnym zapisem jest Rumina (1220) z dokumentu Świętopełka. Zob. J. Treder: Toponimia Rumi, [w:] Ibidem, s. 27.
54°34′42″N 18°23′52″E/54,578333 18,397778
.jpg)
.jpg)
