Rumia

Rumia
Rëmiô
miasto i gmina
Ilustracja
Rumia z lotu ptaka
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo

 Polska

Województwo

 pomorskie

Powiat

wejherowski

Aglomeracja

trójmiejska

Prawa miejskie

7 października 1954

Burmistrz

Michał Pasieczny

Powierzchnia

30 km²

Wysokość

7–169,4 m n.p.m.

Populacja (31.12.2025)
• liczba ludności
• gęstość


54 107
1800 os./km²

Strefa numeracyjna

(+48) 58

Kod pocztowy

84-230 i 84-232

Tablice rejestracyjne

GWE

Położenie na mapie powiatu wejherowskiego
Mapa konturowa powiatu wejherowskiego, blisko prawej krawiędzi znajduje się punkt z opisem „Rumia”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko górnej krawiędzi znajduje się punkt z opisem „Rumia”
Położenie na mapie województwa pomorskiego
Mapa konturowa województwa pomorskiego, u góry znajduje się punkt z opisem „Rumia”
Ziemia54°34′42″N 18°23′52″E/54,578333 18,397778
TERC (TERYT)

2215021

SIMC

0934694

Hasło promocyjne: Rumia – naturalnie pomysłowa
Urząd miejski
Urząd Miasta Rumi
ul. Sobieskiego 7
84-230 Rumia
Multimedia w Wikimedia Commons
Hasło w Wikisłowniku
Strona internetowa
BIP

Rumia (dodatkowa nazwa w języku kaszubskim Rëmiô, niem. Rahmel) – miasto w województwie pomorskim, w powiecie wejherowskim nad Zagórską Strugą. Z miastami Wejherowem i Redą tworzy zespół trzech miast zwany Małym Trójmiastem Kaszubskim.

Wieś duchowna położona była w II połowie XVI wieku w powiecie puckim województwa pomorskiego. W latach 1945–1975 miasto administracyjnie należało do tak zwanego dużego województwa gdańskiego, a w latach 1975–1998 do tak zwanego małego województwa gdańskiego.

Według danych z 31 grudnia 2025 Rumia liczyła 54 107 mieszkańców. Jest największym polskim miastem niebędącym siedzibą powiatu oraz największym miastem pod względem mieszkańców w powiecie wejherowskim.

Położenie

Rumia leży na pograniczu Pradoliny Kaszubskiej i Pojezierza Kaszubskiego, u podnóża zalesionych wzgórz Trójmiejskiego Parku Krajobrazowego. Przez miasto przepływa Zagórska Struga. Położenie Rumi przy głównych szlakach drogowych i kolejowych aglomeracji trójmiejskiej sprawia, że stanowi ważny węzeł komunikacyjny regionu.

Podział administracyjny

Rumia nie jest administracyjnie podzielona na dzielnice. Współczesne miasto powstało z połączenia kilku dawnych wsi i osad, których nazwy do dziś funkcjonują zwyczajowo jako nazwy dzielnic i osiedli miasta:

Struktura powierzchni

Według danych z 2025 Rumia ma obszar 30 km². Grunty leśne zajmują 1281,20 ha, co stanowi 42,5% powierzchni miasta.

Sąsiednie gminy

Gdynia, Kosakowo, Reda, Wejherowo (gmina wiejska).

Rumia na niemieckiej mapie sztabowej, przed 1939

Historia

Starożytność

Szczególnie ciekawe i liczne znaleziska starożytne pochodzą z wczesnej epoki żelaza i związane są z kulturą pomorską (VII – III w. p.n.e) i oksywską (II w. p.n.e. - I w. n.e.). Do najciekawszych odkryć związanych z kulturą pomorska należą groby skrzynkowe, urny twarzowe, fragmenty ceramiki, fragmenty ozdób odnajdowane w różnych częściach miasta. Na terenie miasta, w latach sześćdziesiątych XX wieku, w czasie budowy stadionu miejskiego, odnalezione zostało ponadto dużych rozmiarów cmentarzysko starożytne datowane na przełom I w. p.n.e. i I w. n.e. Archeolodzy powiązali je z rozwijającą się w tym okresie w regionie kulturą oksywską. W jego obrębie odnaleziono kilkaset pochówków zawierających liczne przedmioty należące do zmarłych: zapinki, wisiorki, klamry, a także narzędzia i broń. Część odnalezionych w trakcie badań przedmiotów znajduje się na ekspozycji Muzeum Miasta Rumi i Muzeum Archeologicznego w Gdańsku.

W czasach cystersów

Pierwsza pisana wzmianka o Rumi pochodzi z dokumentu wydanego w kancelarii namiestnika pomorskiego Świętopełka II pod koniec 1223 lub w 1224 roku. Pismo to zawiera potwierdzenie nadań ziemskich cystersom z Oliwy i zaświadcza, że obszar Rumi przekazany został w ich ręce przez kolejnych przedstawicieli Sobiesławiców i związanych z nimi możnowładców.

Najwcześniejsza wzmianka o istnieniu w Rumi parafii pochodzi z 1253 roku. Pierwotny kościół będący jej siedzibą najprawdopodobniej miał konstrukcję drewnianą, w XV lub XVI wieku został przebudowany w duchu gotyckim. Już w XIII wieku zakonnicy założyli w Rumi także duży folwark klasztorny.

Od XIII wieku cystersi prowadzili spory o zasięg posiadłości ziemskich w okolicy Rumi ze zgromadzeniem norbertanek z Żukowa prowadzących kościół w pobliskim Oksywiu. 31 października 1253 roku biskup włocławski Wolimir wydał bullę zabraniającą prowadzenia działalności rumskiemu proboszczowi we wsiach położonych na terenach zarządzanych przez żukowski zakon.

Gdy w XIV wieku Pomorze Gdańskie znalazło się pod panowaniem Krzyżaków wielki mistrz zakonu Ludolf König von Wattzau w 1342 roku wydał wielki przywilej dla cystersów z Oliwy, w którym potwierdzał prawa, jakie rościli sobie zakonnicy do ziem położonych w różnych miejscach Pomorza Gdańskiego (również Rumi). W dokumencie tym po raz pierwszy pojawił się dokładny opis granic osady oraz wspomniane zostało Zagórze – wówczas jako niezależna osada, obecnie południowa część miasta. W XVII wieku jako część Zagórza po raz pierwszy pojawiła się w źródłach położona dalej na południu osada Szmelta, obecnie również w granicach Rumi.

Rumia była własnością cystersów do I rozbioru Polski w 1772 roku. Wówczas ziemie zostały odebrane zakonnikom – wieś oddzielono formalnie od zakonnego folwarku, który początkowo oddano w dzierżawę, a w roku 1819 sprzedano Johannowi Hannemannowi.

W 1830 roku Johann Hannemann rozdzielił majątek między synów, tworząc dwa odrębne folwarki: Janowo i Rumię Rycerską (Szlachecką).

Luftkurort Sagorsch – Uzdrowisko Zagórze

W 1870 roku między Rumią i Zagórzem przeprowadzono linię kolejową mającą docelowo łączyć Berlin z Królewcem. W roku 1880 w sąsiedztwie osad wybudowano pierwszy przystanek kolejowy. Powstanie linii kolejowej przełożyło się na rozwój gospodarczy okolicy i wzrost liczby mieszkańców, doprowadziło też do przekształcenia terenów Zagórza i Szmelty w obszar o charakterze uzdrowiskowym, tzw. Luftkurort Sagorsch. Na przełomie XIX i XX wieku w południowej części obecnej Rumi powstawały hotele, pensjonaty, restauracje, w tym m.in. Hotel Schmelzthal (nieistniejący), Hotel Claaseen (ob. Biały Dworek), restauracja leśna Auerhahn (nieistniejąca) i inne. Zainteresowanie Zagórzem jak terenem kurortowym utrzymało się do początku lat 20 XX wieku.

Lotnisko w Rumi

Pierwsza wzmianka o wykorzystywaniu północnej części Rumi jako lądowiska dla samolotów wojskowych Morskiego Dywizjonu Lotniczego w Pucku pochodzi z kroniki miejscowej szkoły powszechnej (obecnie Szkoła Podstawowa nr 1 w Rumi) z 1924 roku. Na początku lat 30 Rumia wybrana została na siedzibę Aeroklubu Gdańskiego zorganizowanego przez studentów ówczesnej Politechniki Gdańskiej. W ramach swojej działalność Aeroklub organizował w Rumi szkolenia lotnicze, zawody sportowe i pokazy akrobatyczne. Organizacja rozbudowała infrastrukturę lotniskową (powstał m.in. dużych rozmiarów hangar) i stale powiększała flotę samolotów: przede wszystkim o konstrukcje z rodziny RWD. Od początku lat trzydziestych trwały też przygotowania do uruchomienia w Rumi portu cywilnego, który otwarto 1 maja 1935 roku pod nazwą Port Lotniczy Gdynia w Rumi-Zagórzu. Głównym przewoźnikiem korzystającym z rumskiego lotniska były przede wszystkim Polskie Linie Lotnicze „LOT”. Oferowały one siatkę połączeń krajowych i międzynarodowych regularnie rozszerzaną aż do końca lat 30.

II wojna światowa

Po wybuchu II wojny światowej od 1 września 1939 Niemcy kilkakrotnie bombardowali rumskie lotnisko. 9 września do granic dzisiejszego miasta dotarły pierwsze jednostki piechoty niemieckiej. Walki w rejonie Rumi trwały cztery dni, następnie siły polskie skierowały się na Kępę Oksywską. Ostatecznie północna część Rumi została zdobyta 11 września, dzień później polskie oddziały wycofały się z Zagórza i Szmelty.

Niemieckie dowództwo wojskowe wiązało duże plany z rejonem Gdyni. W Rumi rozwinięto przemysł zbrojeniowy, zorganizowano fabryki produkujące części lotnicze. Do najbardziej znaczących należały: Apparatebau Gotenhafen GmbH (filia w Rumi-Zagórzu) oraz Flugzeugwerk Kurt Kannenberg. Lotnisko w Rumi-Zagórzu zostało przejęte przez wojsko i wyłączone z sieci portów cywilnych. W 1944 i 45 roku było ono celem bombardowań alianckich. 12 marca 1945 Armia Czerwona opanowała Wejherowo i ruszyła w stronę Rumi. Kluczowym niemieckim punktem obrony zorganizowanym w Rumi-Zagórzu była bateria przeciwlotnicza na Górze Markowca. Intensywne walki w rejonie Rumi trwały do 16 marca, a do ostatecznego zdobycia miejscowości doszło 27 marca – po wycofaniu się wojsk niemieckich.

Rumia miastem

Na przełomie lat 40. i 50. przedstawiciele gminy kilkukrotnie występowali do Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z wnioskiem o przyłączenie Rumi do Gdyni. Władze wojewódzkie odmawiały, argumentując, że taki ruch osłabi potencjał powiatu morskiego (w 1951 roku przemianowanego na powiat wejherowski). W 1951 roku uznano, że gmina Rumia-Zagórze ma warunki, aby wystąpić o przyznanie praw miejskich. Tak też stało się w 1954 roku. 13 listopada weszło w życie rozporządzenie z dnia 7 października, ustanawiające Rumię miastem. W jej granicach znalazły się: Rumia (zwyczajowo nazywana Starą Rumią), Zagórze ze Szmeltą, Biała Rzeka, Janowo i tereny zlikwidowanego po wojnie portu lotniczego, na których powstało kolejne osiedle – Lotnisko. W ten sposób Rumia stała się jednym z największych miast regionu, konkurującym powierzchnią i liczbą mieszkańców z pobliskim Wejherowem.

Epizod lotniczy

 Osobny artykuł: Lotnisko w Rumi.

W latach 1928–1931 nastąpiła parcelacja majątku ziemskiego należącego do Dymitra Andault de Langeron, niegdyś folwarku cysterskiego. Tym samym władze gminne uzyskały 280 ha ziemi. Część przejęli lokalni rolnicy, pozostały teren przeznaczono na budowę lotniska. W sierpniu 1931 Aeroklub Gdański, niemogący korzystać z lotniska Gdańsk–Wrzeszcz, założył w Rumi ośrodek szkoleniowy i siedzibę klubu. W początkowym okresie wykorzystywano samoloty typu PZL.5. W 1932 zapadła decyzja o budowie lotniska w Rumi. 1 maja 1935, na przedłużeniu ul. Żwirki i Wigury uruchomiono lotnisko cywilne dla Gdyni („Port lotniczy Gdynia w Rumi-Zagórzu”), sukcesywnie je rozbudowując w kolejnych latach. Po wybudowaniu budynku dworca w 1936 (o kubaturze około 12 000 m³, wyłożonego różowym marmurem, z urzędem pocztowym Gdynia 1-Port Lotniczy), obsługiwano połączenia z Warszawą, w początkowym okresie przez Gdańsk. Od 1939 istniały połączenia z Kopenhagą i Wenecją; wcześniej uruchomiono linie Gdynia – Rzym i Gdynia – Budapeszt – Belgrad. W 1937 lotnisko obsłużyło blisko 3 tysiące pasażerów. Utrzymywano też stałe połączenie z Gdańskiem samolotami typu Fokker F-VII/1M. Przed wybuchem wojny lotnisko dysponowało dwiema drogami startowymi o nawierzchni darniowej (o dług. około 1300 m każda) oraz dwoma hangarami konstrukcji łukowej (o wymiarach 40 × 50,6 m). Lotniskiem zapasowym było lądowisko w majątku Nowe Obłuże, obecnie Gdynia Babie Doły, dzisiejszy Port lotniczy Gdynia-Kosakowo. Na lotnisku montowano też sprowadzane z USA dla PLL LOT samoloty typów Lockheed L-10A Electra oraz L-14H Super Electra, również dla jugosłowiańskich linii lotniczych Aeroput i rumuńskich Lares. Od 1932 rumskie lotnisko stanowiło również zaplecze dla Morskiego Dywizjonu Lotniczego z Pucka. W 1939 podczas uroczystości patriotycznej gościem lotniska był płk Stanisław Dąbek.

Góra Markowca – w czasie okupacji stanowisko radaru i dział przeciwlotniczych

W czasie okupacji niemieckiej w latach 1941–1942 Niemcy rozbudowali tutejsze lotnisko, które wraz z puckimi obiektami lotniczymi tworzyło Gdyński Zespół Lotniskowy. Obiekty pełniły funkcje pomocnicze oraz stanowiły zaplecze dla fabryk produkujących części samolotowe – Niemcy kontynuowali produkcję samolotów dla niemieckiej Luftwaffe, fabryka istniała w Zagórzu – Gemeinschaftslager-Flugzeugwerk-Kurt-Kannenberg (po 1945 teren pofabryczny zajmowany był przez Rumskie Zakłady Garbarskie, obecnie znajduje się tu Galeria Rumia), pozostałe zakłady rozlokowano w Gdyni. W zakładach tych pracowali jeńcy wojenni, na obszarze obecnej Rumi w okresie okupacji działało kilka obozów pracy, w tym wyżej wspomniana fabryka w Zagórzu. Produkowano tu myśliwce typu Focke-Wulf Fw 190, bombowce Heinkel He 111 oraz Junkers Ju 288. Na Górze Markowca Niemcy umieścili stanowisko radaru przeciwlotniczego Würzburg FuMG 62, baterię czterech dział przeciwlotniczych 105 mm, poczwórnie sprzężone działko 20 mm oraz dalmierz artyleryjski. Resztki tych instalacji są widoczne nadal. W marcu 1945 w wyniku niemieckich działań minerskich i późniejszych bombardowań alianckich lotnisko zostało zniszczone i w latach powojennych uległo likwidacji. Na jego miejscu powstało osiedle domów jednorodzinnych. W ostatnich latach niszczone są pozostałości rumskiego lotniska (przykładem jest schron-magazyn przy ul. Tysiąclecia), na skrzyżowaniu ulic Sędzickiego oraz Żwirki i Wigury zachował się jednoosobowy schron naziemny – stanowisko obserwacyjne, obecnie wykorzystywany jako słup ogłoszeniowy. Na przedłużeniu ul. I Dywizji Wojska Polskiego pod wsią Kazimierz znajduje się pozostałość drogowego odcinka lotniskowego (DOL) wraz ze stojanką. Obiekt związany jest z lotniskiem Marynarki Wojennej w Babich Dołach.

Demografia

Według danych GUS 31 grudnia 2025 miasto miało 54 107 mieszkańców. W ciągu ostatnich lat obserwuje się stały wzrost liczby ludności, spowodowany głównie dodatnim saldem migracji z Gdyni i całego Trójmiasta.

Piramida wieku mieszkańców Rumi w 2021

Struktura demograficzna mieszkańców Rumi według danych z 31 grudnia 2025

Opis Ogółem Kobiety Mężczyźni
Jednostka osób % osób % osób %
Populacja 54 107 100 27 909 51,58 26 198 48,42
Wiek przedprodukcyjny (0–17 lat) 10 480 19,37 5177 9,57 5303 9,8
Wiek produkcyjny (18–65 lat) 32 063 59,26 15 450 28,55 16 613 30,7
Wiek poprodukcyjny (powyżej 65 lat) 11 564 21,37 7282 13,46 4282 7,91

Zmiana liczby ludności na przestrzeni lat

Dane od 1995 według GUS, według faktycznego miejsca zamieszkania:

Rok Liczba ludności
1995 40 250
2000 43 021
2001 43 869
2002 43 999
2003 44 125
2004 44 156
2005 44 454
2006 44 551
2007 44 796
2008 45 095
2009 45 679
2010 46 107
2011 46 714
2012 47 148
2013 47 374
2014 47 506
2015 47 812
2016 48 095
2017 48 632
2018 49 031
2019 49 230
2020 49 536
2021 49 936
2022 52 634
2023 52 931
2024 53 585
2025 54 107

Gospodarka

Według danych z 31 grudnia 2022 Rumia miała 5,4% mieszkańców bezrobotnych.

Budżet miasta na 2026:

Ważniejsze zakłady przemysłowe

  • Fabryka Kotłów FAKO SA w Janowie
  • RLS w Zagórzu (wchodzi w skład grupy Stoczni Remontowej w Gdańsku)
  • Fabryka Mebli Tapicerowanych „Meblomak” w Janowie
  • Fabryka Nici „Amanda” w Janowie
  • Grupa Kapitałowa „Rubo” w Janowie; produkcja i serwis rusztowań
Stacja uzdatniania wody dla Gdyni

Ważniejsze zakłady spożywcze i handlowe

  • Zakłady Mięsne „Kummer” w Rumi
  • Palarnia Kawy „Darboven Poland” w Janowie
  • Centra Handlowe „Port Rumia” w Białej Rzece (niedaleko granicy z Redą) i „Galeria Rumia” w Zagórzu
  • Restauracje sieciowe McDonald’s i KFC
  • Castorama
  • Leroy Merlin

Zabytki

Ruiny kościoła Świętego Krzyża

Zabytkami prawnie chronionymi są:

Poza rejestrem zabytków znajduje się natomiast 200-letni piętrowy dworek w stylu klasycystycznym z przełomu XVIII/XIX w. z facjatką. Pokryty mansardowym dachem, znajduje się przy ul. Mickiewicza 19 w parku nad Zagórską Strugą – obecnie siedziba powstałego w 1963 miejskiego domu kultury (tzw. Dworek Pod Lipami).

Transport

Ulica Jana III Sobieskiego

Drogi krajowe i wojewódzkie

Przez Rumię przebiega droga wojewódzka nr 468 (dwupasmowe ulice Jana III Sobieskiego i Grunwaldzka), dawniej przebiegał tu odcinek drogi krajowej nr 6, jednak po ukończeniu trasy kaszubskiej, straciła ona miano drogi krajowej.

Swoją trasę do niedawna rozpoczynała tu droga wojewódzka nr 100 (jednopasmowe ulice Starowiejska i I Dywizji Wojska Polskiego) jednak po przejęciu drogi przez władze powiatu puckiego, rada powiatu zdecydowała o pozbawieniu jej statusu drogi powiatowej.

Transport zbiorowy

Pociągi

Przez Rumię kursują pociągi na liniach kolejowych 202, 228 i 250. Pasażerowie mogą korzystać z 2 stacji:

Nazwa Zdjęcie Linie kolejowe Rodzaje przewozów Ilość pasażerów dziennie
Rumia 202 228250 pociągi dalekobieżne

pociągi regionalne

pociągi podmiejskie

 ok. 10 700
Rumia Janowo 250 pociągi podmiejskie ok. 1500–2000

W planach miasta jest budowa węzła przesiadkowego Rumia Biała Rzeka. Projekt obejmuje budowę parkingu typu Park&Ride (ok. 300 miejsc), przystanku autobusowego, infrastruktury rowerowej oraz powiązanie z planowanym przystankiem kolejowym SKM/PKP. Umowa na realizację inwestycji została zawarta w 2025 roku, a zakończenie prac planowane jest na 2029.

Autobus ZKM Gdynia jadący ul. Hieronima Derdowskiego

Autobusy miejskie

W Rumi komunikacja miejska organizowana jest przez Gminę Miasta Rumi i obsługiwana przez ZKM Gdynia. Przez miasto kursują także linie MZK Wejherowo, realizowane na zlecenie Gminy Miasta Redy. Uczniowie zamieszkali w Rumi posiadają uprawnienia do bezpłatnych przejazdów na terenie miasta wyłącznie autobusami ZKM Gdynia.

Autobusy regionalne

Przez Rumię przebiegają linie autobusowe organizowane przez PKS Gdynia: linia 650 (Gdynia – Karwia) oraz 656 (Rumia – Puck).

Transport rowerowy

Dzika ścieżka rowerowa - skrót przez kanał ściekowy

W Rumi funkcjonuje system roweru metropolitalnego MEVO, obejmujący Obszar Metropolitalny Trójmiasta.

W 2024 roku w Rumi znajdowało się 29 km ścieżek rowerowych.

Oświata

Pomnik Józefa Wybickiego – autora hymnu narodowego

Szkoły podstawowe:

Szkoły średnie:

Sport

Wspólnoty wyznaniowe

Parafia Bł. Edmunda Bojanowskiego w Białej Rzece
Parafia Najświętszej Maryi Panny Wspomożenia Wiernych w Rumi
Kościół parafialny św. Jana z Kęt w Janowie
Neorenesansowy kościół Podwyższenia Krzyża Świętego, z lat 1913–1918
Kościół św. Józefa i św. Judy Tadeusza
Sala Królestwa

Kościół rzymskokatolicki

Parafie: na terenie miasta jest 5 parafii, które wchodzą w skład dekanatu Reda:

Domy zakonne:

  • Dom zakonny Sióstr Zmartwychwstania Pańskiego
  • Domy zakonne Towarzystwa Salezjańskiego (Salezjanie)
  • Domy zakonne Córek Maryi Wspomożycielki (Salezjanki)

Kościoły protestanckie

  • Kościół Chrześcijańska Wspólnota Jordan

Świadkowie Jehowy

Buddyzm

Kościół ewangelicki

Kościół ewangelicki w Rumi – neogotycki kościół zbudowany w latach 1858–1859 w Rumi. Poświęcony 24 lipca 1859. W czasie II wojny światowej doznał znaczących uszkodzeń. Po wojnie kościół został rozebrany i częściowo zaadaptowany na salę gimnastyczną Szkoły Podstawowej nr 1. Przy kościele istniały cmentarz ewangelicki (ul. Kościelna 6) i szkoła.

Administracja

Rumia jest gminą miejską. W tutejszej radzie miasta zasiada 21 radnych. Miasto jest członkiem następujących organizacji: Związek Miast Polskich, Komunalny Związek Gmin „Dolina Redy i Chylonki”, Metropolitalny Związek Komunikacyjny Zatoki Gdańskiej oraz Stowarzyszenie Turystyczne „Ziemia Wejherowska”.

Zarządzający Rumią

  • 1920–1933 Izydor Wysiecki (wójt)
  • 1933–1934 Hilary Jarzębiński (wójt)
  • 1934–1939 Hipolit Roszczynialski (wójt)
  • 1939–1943 Max Hils (komisarz urzędowy)
  • 1943–1945 Paul Hoering (komisarz urzędowy)
  • 1945 Feliks Sobecki (wójt)
  • 1945–1946 Wojciech Marczyński (wójt)
  • 1946–1947 Klemens Literski (wójt)
  • 1947–1950 Marian Dudzik (wójt)
  • 1950–1952 Leon Kulling (przewodniczący Prezydium Gminnej Rady Narodowej (GRN))
  • 1950–1952 Władysław Lessnau (przewodniczący Prezydium GRN)
  • 1952–1954 Roman Paszki (przewodniczący Prezydium GRN)
  • 1954–1962 Jan Kłosiński (przewodniczący Prezydium Miejskiej Rady Narodowej (MRN))
  • 1962–1965 Antoni Zelewski (przewodniczący Prezydium MRN)
  • 1965–1968 Wojciech Elke (przewodniczący Prezydium MRN)
  • 1968–1975 Jerzy Kijak (przewodniczący Prezydium MRN; od 1973 naczelnik)
  • 1975–1982 Apolinary Bittner (naczelnik)
  • 1982–1987 Zdzisław Kończyński (naczelnik)
  • 1987–1990 Seweryn Czoska (naczelnik)
  • 1990–1992 Tadeusz Wolski (burmistrz)
  • 1992–2002 Jan Klawiter (burmistrz)
  • 2002–2014 Elżbieta Rogala-Kończak (burmistrz)
  • od 2014 Michał Pasieczny (burmistrz)

Honorowi obywatele miasta

Imię „Rumia” nosiły lub noszą

Statek typu B-53

Media

Współpraca

Miasta siostrzane (zaprzyjaźnione)

Miasta stowarzyszone

  • Reda (w ramach Małego Trójmiasta Kaszubskiego)
  • Wejherowo (w ramach Małego Trójmiasta Kaszubskiego)

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 3 stycznia 2026, identyfikator PRNG: 118358.
  2. ↑ https://www.gov.pl/attachment/2271f0d0-89dd-4cf4-8782-cb7db59ce16b wiersz 1351.
  3. ↑ Familienforschung in Westpreußen. westpreussen.de. [dostęp 2020-02-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-02-26)].
  4. ↑ Prusy Królewskie w drugiej połowie XVI wieku: suplement. Cz. 1, Mapy, plany, Warszawa 2021, k. 1.
  5. 1 2 3 https://svs.stat.gov.pl/2831/14/44.
  6. ↑ https://rumia.eu/assets/rumia_folder.pdf.
  7. ↑ H. Paner, Rumia w pradziejach i wczesnym średniowieczu [w:] Zarys dziejów Rumi, red. J. Banach, Toruń 1994, s. 61-80.
  8. ↑ Muzeum Archeologiczne w Gdańsku, Rumia – cmentarzysko z młodszego okresu przedrzymskiego i wpływów rzymskich, Gdańsk 1987.
  9. ↑ G. Labuda, Ze studiów nad najstarszymi dokumentami Pomorza Gdańskiego, „Zapiski Towarzystwa Naukowego w Toruniu” 1952, t. 18, s. 105–155.
  10. ↑ D. Rybacki, Śladami dawnej Rumi, Rumia 2021.
  11. ↑ D. Rybacki, Śladami dawnej Rumi, Rumia 2021.
  12. ↑ Historia Rumi w latach 1945-1990, red. B. Śliwiński, Gdynia 2014
  13. ↑ Historia Rumi w latach 1945-1990, red. B. Śliwiński, Gdynia 2014
  14. ↑ Por. F. Mamuszka: Wejherowo i ziemia wejherowska, Gdańsk 1969, s. 117.
  15. ↑ Lotnisko w międzywojennej Gdyni – latano nawet do Rzymu i Belgradu [online], trojmiasto.wyborcza.pl, 14 czerwca 2015 [dostęp 2023-09-26] [zarchiwizowane z adresu 2023-09-26] (pol.).
  16. ↑ Góra Markowca [online], www.fortyfikacje.eksploracja.pl [dostęp 2023-09-26] [zarchiwizowane z adresu 2013-05-03] (pol.).
  17. ↑ Rumia [online], www.fortyfikacje.eksploracja.pl [dostęp 2023-09-26] [zarchiwizowane z adresu 2014-05-04] (pol.).
  18. ↑ Zob. R. Hinc, Port lotniczy w Rumi, „Gazeta Rumska”, nr 6, wrzesień 2007, s. 10–11.
  19. 1 2 3 https://bdl.stat.gov.pl/bdl/dane/podgrup/tablica.
  20. ↑ Rumia (pomorskie) » mapy, GUS, nieruchomości, noclegi, szkoły, atrakcje, regon, kody pocztowe, bezrobocie, wypadki drogowe, wynagrodzenie, zarobki, edukacja, tabele, demografia [online], Polska w liczbach [dostęp 2026-07-02].
  21. ↑ Biuletyn Informacji Publicznej [online], rumia.pl [dostęp 2024-04-25] (pol.).
  22. ↑ Rejestr Zabytków KOBiDZ (dostęp: 2009-01-04).
  23. ↑ Piotr Skurzyński, Pomorze, Warszawa: Wyd. Muza S.A., 2007, s. 442, ISBN 978-83-7495-133-3.
  24. ↑ Co dalej ze starą krajową szóstką? [online], nadmorski24.pl [dostęp 2023-07-30].
  25. 1 2 Województwo przekazuje drogi powiatom. Krajowa szóstka ma nowy numer [online], nadmorski24.pl [dostęp 2024-02-01].
  26. ↑ Uchwala XXXVIII / 315 / 2023 [online], gdansk.uw.gov.pl [dostęp 2024-04-25].
  27. 1 2 Urząd Transportu Kolejowego, Wymiana pasażerska na stacjach w Polsce w 2018 r. [online], Urząd Transportu Kolejowego [dostęp 2023-09-26] [zarchiwizowane z adresu 2023-09-26] (pol.).
  28. ↑ Informacje o projekcie: Budowa nowego węzła integracyjnego „Rumia Biała Rzeka” oraz rozbudowa istniejącego węzła integracyjnego Rumia [online], rumia.eu [dostęp 2026-07-02].
  29. ↑ Rumia (pomorskie) » mapy, GUS, nieruchomości, noclegi, szkoły, atrakcje, regon, kody pocztowe, bezrobocie, wypadki drogowe, wynagrodzenie, zarobki, edukacja, tabele, demografia [online], Polska w liczbach [dostęp 2026-07-02].
  30. ↑ Kościoły i związki wyznaniowe wpisane do rejestru kościołów i innych związków wyznaniowych [PDF], L.p. 163; Nr w rejestrze 183, Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji, 3 lipca 2019 [dostęp 2023-09-26] [zarchiwizowane z adresu 2023-09-26].
  31. ↑ Dane według wyszukiwarki zborów, na oficjalnej stronie Świadków Jehowy jw.org [dostęp 2018-10-15].
  32. ↑ Informacje o mieście – Honorowi obywatele Rumi. Urząd Miasta Rumi. [dostęp 2025-09-18].
  33. Por. B. Śliwiński: Dzieje Rumi w średniowieczu, [w:] Zarys dziejów Rumi pod red. J. Banacha, Toruń 1994, s. 85–87; Jerzy Treder przytacza wzmiankę o wsi Romnam z 1178, odnotowanej w falsyfikacie zamieszczonym w Kronice oliwskiej w połowie XIII wieku. Kolejnym zapisem jest Rumina (1220) z dokumentu Świętopełka. Zob. J. Treder: Toponimia Rumi, [w:] Ibidem, s. 27.
  34. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2000 r. (Dz. U. z 2000 r. Nr 117, poz. 1230 (ISAP)).

Bibliografia

Linki zewnętrzne