Otto Axer

Otto Axer
O.Rex
	; Otto Axer (ok. 1961)
Data i miejsce urodzenia	3 sierpnia 1906 ; Przemyśl
Data i miejsce śmierci	24 maja 1983 ; Warszawa
Alma Mater	Akademia Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie
Dziedzina sztuki	malarstwo
	Odznaczenia
	Multimedia w Wikimedia Commons

Otto Axer, ps. O.Rex (ur. 3 sierpnia 1906 w Przemyślu, zm. 24 maja 1983 w Warszawie) – polski malarz, scenograf i pedagog.

Życiorys

Syn Paula. Dzieciństwo spędził we Lwowie, gdzie jego ojciec prowadził szkołę muzyczną. W 1924 roku rozpoczął studia na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie pobierając nauki w pracowniach Władysława Jarockiego, Wojciecha Weissa i Fryderyka Pautscha. Po ich ukończeniu w 1929 roku uczęszczał w latach 1929–1930 do Szkoły Mistrzowskiej, następnie wyjechał na roczne stypendium do Paryża. Po powrocie od 1932 był scenografem tworzącym w teatrach Warszawy, Łodzi (m.in. w „Kameralnym”, w sezonie 1937/1938 scenografia do sztuki G. Zapolskiej Kobieta bez skazy, w reż. Wład. Krasnowieckiego), Krakowa i we Lwowie, często współpracował z Leonem Schillerem.

W 1940 roku trafił do getta warszawskiego, z którego udało mu się uciec. Po upadku powstania warszawskiego, w którym wziął udział (ps. Oleksiak, Zygmunt), trafił do obozu jenieckiego, Stalagu XIa Altengrabow pod Magdeburgiem, w którym przebywał do końca wojny.

Po powrocie do kraju podjął pracę w Teatrze Wojska Polskiego w Łodzi. W 1949 zamieszkał w Warszawie i rozpoczął współpracę z Teatrem Polskim. Od 1947 do 1952 był wykładowcą w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Łodzi, od 1959 tworzył scenografie na potrzeby telewizji. W 1973 zakończył prace dla Teatru Polskiego i skupił się na malarstwie i grafice. W 1979 został uhonorowany tytułem Zasłużonego Członka Związku Artystów Scen Polskich.

Jego bratankiem był Erwin Axer, z którym wielokrotnie współpracował przy realizacji spektakli w Teatrze Współczesnym.

Mieszkał w Warszawie, przy ul. Odyńca 27/9.

Został pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A 15-4-20).

Ordery i odznaczenia

Order Sztandaru Pracy I klasy (1964)
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (11 lipca 1955)
Złoty Krzyż Zasługi (dwukrotnie: 22 lipca 1952, 13 listopada 1953)
Medal 10-lecia Polski Ludowej (19 stycznia 1955)
Odznaka "Zasłużony dla Teatru Polskiego" (1976)

Nagrody

1949 – nagroda na Festiwalu Sztuk Radzieckich za scenografię do przedstawienia Na dnie Maksyma Gorkiego w Teatrze Wojska Polskiego w Łodzi;
1951 – Nagroda Państwowa II st. (zespołowa) za scenografię do przedstawienia Mądremu biada Aleksandra Gribojedowa w Teatrze Polskim w Warszawie;
1963 – Nagroda Ministra Kultury i Sztuki I st. z okazji wystawy „Polskie dzieło plastyczne w 15-leciu PRL”;
1965 – nagroda na V Kaliskich Spotkaniach Teatralnych za scenografię do przedstawienia Aktor Cypriana Kamila Norwida w Teatrze im. Juliusza Osterwy w Lublinie;
1965 – Nagroda Ministra Kultury i Sztuki II stopnia za całokształt pracy artystycznej w dziedzinie scenografii.

Przypisy

1 2 3 4 5 Słownik artystów plastyków. Artyści plastycy Okręgu Warszawskiego ZPAP 1945–1970. Słownik biograficzny. Maria Serafińska (kierownik redakcji). Warszawa: Okręg Warszawski ZPAP, 1972, s. 22.
↑ „Łódź w Ilustracji”, 1 I 1938, nr 1, s. 1.
↑ Powstańcze biogramy – Otto Axer.
↑ Wyszukiwarka cmentarna --- Warszawskie cmentarze [online], www.cmentarzekomunalne.com.pl [dostęp 2020-06-14] .
↑ M.P. z 1955 r. Nr 91, poz. 1144 (ISAP) „za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki”.
↑ M.P. z 1952 r. Nr 70, poz. 1078 (ISAP) „za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki”.
↑ M.P. z 1953 r. Nr 106, poz. 1422 (ISAP) „za zasługi w dziedzinie sztuki teatralnej - w związku z 40-leciem pracy Państwowego Teatru Polskiego w Warszawie”.
↑ M.P. z 1955 r. Nr 101, poz. 1400 (ISAP), na wniosek Ministra Kultury i Sztuki (s. 1630).
↑ Wyróżnienia dla wybitnych artystów i zasłużonych pracowników, "Trybuna Ludu", nr 217, 10 września 1976, s. 9.
↑ Nagrody na Festiwalu Sztuk Radzieckich Trybuna Ludu z 24 grudnia 1949 r.
1 2 3 4 Otto Axer, [w:] Encyklopedia teatru polskiego (baza wiedzy: Osoby) [dostęp 2019-12-28] .

Bibliografia

Ewa Małkowska-Bieniek: Axer Otto, Axer Erwin w Żydzi Polscy. Historie niezwykłe. Warszawa: Demart, 2010, s. 18–20. ISBN 978-83-7427-392-3.
Otto Axer w bazie filmpolski.pl
Muzeum Narodowe Ziemi Przemyskiej w Przemyślu, Wystawa Otto Axer. muzeum.przemysl.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)].

[sa-1] 1 2 3 4 5 Słownik artystów plastyków. Artyści plastycy Okręgu Warszawskiego ZPAP 1945–1970. Słownik biograficzny. Maria Serafińska (kierownik redakcji). Warszawa: Okręg Warszawski ZPAP, 1972, s. 22.

[2] „Łódź w Ilustracji”, 1 I 1938, nr 1, s. 1.

[3] Powstańcze biogramy – Otto Axer.

[4] Wyszukiwarka cmentarna --- Warszawskie cmentarze [online], www.cmentarzekomunalne.com.pl [dostęp 2020-06-14] .

[5] M.P. z 1955 r. Nr 91, poz. 1144 (ISAP) „za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki”.

[6] M.P. z 1952 r. Nr 70, poz. 1078 (ISAP) „za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki”.

[7] M.P. z 1953 r. Nr 106, poz. 1422 (ISAP) „za zasługi w dziedzinie sztuki teatralnej - w związku z 40-leciem pracy Państwowego Teatru Polskiego w Warszawie”.

[8] M.P. z 1955 r. Nr 101, poz. 1400 (ISAP), na wniosek Ministra Kultury i Sztuki (s. 1630).

[9] Wyróżnienia dla wybitnych artystów i zasłużonych pracowników, "Trybuna Ludu", nr 217, 10 września 1976, s. 9.

[10] Nagrody na Festiwalu Sztuk Radzieckich Trybuna Ludu z 24 grudnia 1949 r.

[:0-11] 1 2 3 4 Otto Axer, [w:] Encyklopedia teatru polskiego (baza wiedzy: Osoby) [dostęp 2019-12-28] .