Syn Pieta Kettinga. W latach 1953–1958 uczył się gry na trąbce w konserwatorium w Hadze. W zakresie kompozycji był samoukiem, konsultując się z ojcem i w latach 1960–1961 z Karlem Amadeusem Hartmannem. W latach 1955–1960 był trębaczem w Residentie-Orkest, grywał też z zespołami jazzowymi. Od 1967 do 1971 roku był wykładowcą konserwatorium w Rotterdamie, następnie od 1971 do 1974 roku wykładał w konserwatorium w Hadze. Komponował na potrzeby filmu, teatru i baletu. Współpracował z takimi choreografami jak Jaap Flier, Richard Glasstone i Job Sanders.
Otrzymał liczne wyróżnienia, w tym nagrodę „Gaudeamus” (1958), nagrodę im. Keesa van Baarena (1973), II nagrodę trybuny kompozytorów UNESCO, nagrodę im. Matthijsa Vermeulena (1978) oraz Barlow Prize (1992).
Twórczość
Początkowo tworzył w stylistyce drugiej szkoły wiedeńskiej, jednocześnie pisząc też przystępniejsze utwory typu repertuarowego. W eksperymentalnym cyklu Collages, przeznaczonym na różne obsady, odszedł od serializmu w kierunku improwizacji oraz prowokacji estetycznych typu happeningowego. Utwory Kettinga cechują się upodobaniem do nietypowych obsad, ze szczególną predylekcją do wirtuozowsko traktowanej grupy dętej, często łączonej z perkusją.
Wybrane kompozycje
(na podstawie materiałów źródłowych)
Utwory orkiestrowe
Sinfonietta (1954)
2 canzoni na instrumenty dęte i perkusję (1957)
Passacaglia (1957)
3 symfonie (I 1957–1959, II na saksofony i orkiestrę 1978, III 1990)
Concertino na 2 trąbki, smyczki, 3 rogi i fortepian (1958)
Concertino na kwintet jazzowy i orkiestrę (1960)
Variations na orkiestrę dętą, harfę i perkusję (1960)
Pas de deux (1961)
Collage No. 9 na 22 wykonawców (1965)
Collage No. 6 na grupę free-jazz i orkiestrę (1966)
In memoriam Igor Stravinsky (1971)
Time Machine na zespół dęty (1972)
For Moonlight Nights na flet solo i 12 wykonawców (1973)
Capriccio na skrzypce i zespół (1987, zrewid. 1995)
Adagio (1989)
Medusa na saksofon altowy i orkiestrę (1992, zrewid. 1996)
De aankomst (1993)
Kom, over de zeeën (1994)
Cheops na róg i orkiestrę (1995)
Utwory kameralne
Sonata na kwartet dęty blaszany (1955)
Sereande na wiolonczelę i fortepian (1957)
A Set of Pieces na flet i fortepian (1967; także wersja na kwintet dęty 1968)
Adagio na 12 wykonawców (1977)
Mars na 4 klarnety i od 4 do 8 saksofonów (1979)
Quodlibet na 2 perkusje, fortepian, klarnet basowy i kwartet smyczkowy (1979)
Autumn na róg i fortepian (1980)
Monumentum na instrumenty dęte blaszane, fortepian i 4 perkusje (1983)
Summer na klarnet basowy, flet i fortepian (1985)
Trio na skrzypce, wiolonczelę i fortepian (1988, zrewid. 1995)
Winter na flet altowy, harfę, skrzypce i wiolonczelę (1988)
Preludium na 12 saksofonów (1989)
Windsor Hotel na saksofon altowy i fortepian (1998)
Utwory fortepianowe
Collage No. 5 (1976)
Palace Hotel (1998)
Utwory wokalno-instrumentalne
Christmas Songs na chór i małą orkiestrę (1953)
Song Without Worlds na sopran i fortepian (1968)
The Light of the Sun na sopran i orkiestrę (1978, zrewid. 1983)
Summer Moon na sopran i orkiestrę (1992)
Opery
Dummies (wyst. Haga 1974)
O, Thou Rhinoceros (wyst. Amsterdam 1977)
Ithaka (wyst. Amsterdam 1986)
Balety
The Last Report (1962)
Interior (1963)
Collage No. 7 (1967)
Przypisy
12345678910Encyklopedia Muzyczna PWM.T.5. Część biograficzna klł.Kraków:Polskie Wydawnictwo Muzyczne,1997,s.72. ISBN978-83-224-3303-4.
1234Baker’s Biographical Dictionary of Musicians.T.Volume 3 Haar–Levi.New York:Schirmer Books,2001,s.1864. ISBN978-0-02-865528-4.
1234The Harvard Biographical Dictionary of Music.Cambridge:Harvard University Press,1996,s.444–445. ISBN0-674-37299-9.