Pan-Pan – komunikat stosowany w radiokomunikacji głosowej, informujący o istotnej awarii statku powietrznego lub wodnego, która jednak nie powoduje bezpośredniego zagrożenia życia załogi. Wywodzi się z francuskiego słowa panne oznaczającego defekt.
Najczęstsze powody ustanawiania tego typu komunikacji obejmują:
- wezwanie pomocy lekarskiej,
- potrzebę uzyskania porady lekarskiej,
- wezwanie w przypadku wypadnięcia człowieka za burtę
- zapowiedź dużych zmian pogodowych
- komunikaty o zaginionych jednostkach.
- Alarm o zbliżającym się zderzeniu. Wywołanie pan-pan jest uzasadnione w celu podjęcia pilnej próby nawiązania kontaktu radiowego ze zbliżającym się statkiem, który może być w niebezpieczeństwie lub zbliża się do niebezpiecznej sytuacji, grożącej kolizją. Byłaby to komunikacja „mostek-mostek” i mogłaby być połączona z pięcioma lub więcej krótkimi sygnałami dźwiękowymi lub gwizdkami, co oznacza „Twoje intencje są niejasne lub niezrozumiałe”. Krótki sygnał trwa jedną sekundę, w porównaniu z długim sygnałem trwającym od czterech do sześciu sekund zgodnie z przepisami COLREGS. Pilne ostrzeżenie można również przekazać przez radio, na przykład, jeśli wzywany statek nie zdaje sobie sprawy z ryzyka zderzenia z osobą w małej łodzi lub pływakiem. Głośny megafon może być również użyty wraz z ostrzeżeniem radiowym.
Na wywołanie tego typu jest przeznaczona druga minuta ciszy radiowej.
Wywołanie DSC dla tego typu komunikacji powinno mieć kategorię urgency.
Właściwe użycie tego komunikatu to: Pan-Pan, Pan-Pan, Pan-Pan lub Pan-Pan-Pan.