Panzerwaffe (z jęz. niem. siły pancerne) – niemieckie określenie na wojska pancerne stosowane od czasów I wojny światowej.
W związku z pojawieniem się czołgów na polu walki (1916, bitwa nad Sommą) niemieckie naczelne dowództwo postanowiło wprowadzić na uzbrojenie armii cesarskiej własny typ czołgu. W tym celu w listopadzie 1916 roku powołano specjalną komisję –Algemeine Kriegsdepartment 7 Abteilung Verkehrwesen (7 Departament Wojny Urząd Uzbrojenia) pod kierownictwem J. Vollmera. Pod koniec października 1917 gotowy był pierwszy czołg o nazwie A7V. Czołgi te wzięły udział w ofensywie niemieckiej na zachodzie w 1918 roku.
Na mocy traktatu wersalskiego Niemcy nie mogli posiadać własnych sił pancernych. Jednakże omijali ten zakaz.
W czasie I wojny światowej Niemcy wystawili następujące jednostki pancerne:
Każdy Abteilung (batalion) powinien składać się z:
Razem dawało to 140 żołnierzy (w tym 5 oficerów). Tylko 3 pierwsze jednostki wyposażono w czołgi rodzimej produkcji (tzn. A7V). Pozostałe uzbrojono w zdobyczne brytyjskie Mark IV i Mark A Whippet.
Uwaga: dywizje pancerne SS pierwotnie były jednostkami zmotoryzowanymi/grenadierów pancernych. Przekształcanie tych jednostek w dywizje pancerne rozpoczęto w 1943/44 r.
Niemiecka dywizja pancerna 1935–1940:
Niemiecka dywizja pancerna po 1941:
Niemiecka dywizja lekka, 1939:
Razem: 332 oficerów, 10335 szeregowych i 333 urzędników.
Niemiecka dywizja grenadierów pancernych, 1943:
Dywizja pancerna Waffen SS, 1944:
Razem: 18548 ludzi, 152 czołgi, 49 dział samobieżnych.
Niemiecka brygada pancerna, 1943:
Niemiecka brygada dział szturmowych, 1944:
Niemiecki batalion czołgów ciężkich, 1944:
Razem: 39 oficerów, 230 podoficerów, 496 szeregowych.