Paul Pau

Paul Pau
	; Gen. Maurice Pellé, Praga 1920
	generał dywizji
Data i miejsce urodzenia	29 listopada 1848 ; Montélimar
Data i miejsce śmierci	2 stycznia 1932 ; Paryż
	Przebieg służby
Lata służby	1882–1921
Siły zbrojne	Armée française
Główne wojny i bitwy	wojna francusko-pruska,; I wojna światowa
	Odznaczenia
	Multimedia w Wikimedia Commons

Paul Marie Cesar Gerald Pau (ur. 29 listopada 1848 w Montélimar, zm. 2 stycznia 1932 w Paryżu) – francuski generał, uczestnik wojny francusko-pruskiej i I wojny światowej.

Życiorys

Brał udział w wojnie francusko-pruskiej, w której stracił prawe przedramię. W 1903 roku osiągnął najniższy stopień generalski, w 1911 przeszedł na emeryturę. Minister wojny Adolphe Messimy zaproponował mu stanowisko szefa sztabu armii, lecz kandydatura Pau została szybko odrzucona ze względu na jego zdecydowanie monarchistyczne poglądy, niechęć do systemu Republiki Francuskiej i naleganie na prawo do osobistego nominowania generałów na wysokie stanowiska. Stanowisko to ostatecznie przypadło gen. Josephowi Joffre, który został francuskim głównodowodzącym podczas I wojny światowej.

Po wybuchu Wielkiej Wojny w 1914 roku gen. Joffre ponownie powołał Pau do czynnej służby, aby powierzyć mu stanowisko dowódcy nowo utworzonej Armii Alzacji, która miała wziąć udział w atakach na Alzację prowadzonych w ramach Planu XVII. Armia Alzacji składała się z VII Korpusu (który zdobył Miluzę, ale nie zdołał jej utrzymać między 7 a 10 sierpnia), 44 Dywizji, 55 Dywizji Rezerwowej, 8 Dywizji Kawalerii oraz 1 Grupy Dywizji Rezerwowych (58., 63. i 66 Dywizja Rezerwowa).

Choć jego formacja początkowo odniosła sukces, gen. Pau został zmuszony do wycofania się po klęsce 1 Armii pod Morhange-Sarrebourg. Kiedy Joffre zrozumiał, że francuskie nadzieje na szybkie zwycięstwo w Alzacji zbladły i że Francja stoi teraz w obliczu realnej możliwości klęski, spowodowanej niemiecką ofensywą na Paryż, armia Pau została rozwiązana, a jej jednostki odesłane na północ, aby dołączyć do 6 Armii gen. Michela Josepha Maunoury’ego w samą porę, by wziąć udział w I bitwie nad Marną.

Po tych wydarzeniach Pau nie otrzymał już żadnego dowództwa polowego. Po służbie we francuskiej Najwyższej Radzie Wojennej, w styczniu 1916 roku został wysłany jako przedstawiciel Francji do rosyjskiego naczelnego dowództwa, znanego jako Stawka. Odbył również podróż dyplomatyczną po Australii i Nowej Zelandii między wrześniem 1918 a styczniem 1919 roku z francuską misją wojskową. Podczas pobytu Pau w Nowej Zelandii okaz drzewa Agathis australis otrzymał na jego cześć imię „General Pau”.

W 1921 roku gen. Paul Pau otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari.

Przypisy

↑ Spencer Tucker, Laura Matysek Wood, Justin D. Murphy: The European Powers in the First World War: An Encyclopedia. Taylor & Francis, 1996, s. 549. ISBN 978-0-8153-0399-2. (ang.).
↑ Barbara Tuchman: The Guns of August. New York: Random House, 1962, s. 42. ISBN 0-345-47609-3. (ang.).
↑ Elizabeth Greenhalgh: The French Army and the First World War. Cambridge University Press, 2014, s. 38. ISBN 978-1-107-60568-8. (ang.).
↑ Our French visitors. Auckland Star, 27.01.1919. [dostęp 2025-08-26]. (ang.).
↑ Tree Information. The New Zealand Tree Register. [dostęp 2025-08-26]. (ang.).
↑ Dekret Wodza Naczelnego L. 2956 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 11)

[1] Spencer Tucker, Laura Matysek Wood, Justin D. Murphy: The European Powers in the First World War: An Encyclopedia. Taylor & Francis, 1996, s. 549. ISBN 978-0-8153-0399-2. (ang.).

[2] Barbara Tuchman: The Guns of August. New York: Random House, 1962, s. 42. ISBN 0-345-47609-3. (ang.).

[3] Elizabeth Greenhalgh: The French Army and the First World War. Cambridge University Press, 2014, s. 38. ISBN 978-1-107-60568-8. (ang.).

[4] Our French visitors. Auckland Star, 27.01.1919. [dostęp 2025-08-26]. (ang.).

[5] Tree Information. The New Zealand Tree Register. [dostęp 2025-08-26]. (ang.).

[6] Dekret Wodza Naczelnego L. 2956 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 11)