Oskar Moritz Paul Roethig, Paul Röthig (ur. 24 kwietnia 1874 w Berlinie, zm. 4 kwietnia 1940 tamże) – niemiecki lekarz neurolog i neuroanatom, polityk komunalny związany z Charlottenburgiem.
Syn nauczyciela matematyki Johanna Wilhelma Oscara Roethiga (1833–1903) i jego żony Friederike Joaneth Marie Hayn. Ukończył Gimnazjum Fryderyka Wilhelma w Berlinie, następnie studiował na Uniwersytecie we Fryburgu i Uniwersytecie Fryderyka Wilhelma w Berlinie. 28 stycznia 1898 roku otrzymał tytuł doktora medycyny. Następnie pracował w Instytucie Anatomiczno-Biologicznym u Oskara Hertwiga, do 1904 roku. Odbywał podróże naukowe i pracował w Instytucie Ludwiga Edingera we Frankfurcie nad Menem, w Amsterdamie u Ariënsa Kappersa, i w Stacji Zoologicznej Szwedzkiej Akademii Nauk w Kristineberg koło Fiskebäckskil. Od 1914 roku asystent Heinricha Waldeyera w berlińskim Instytucie Anatomicznym, gdzie zajmował się neuroanatomią. W 1914 zgłosił się na ochotnika do armii i został przydzielony do lazaretu na froncie francuskim.
W 1918 został profesorem tytularnym, w 1930 roku mianowany profesorem honorowym na Uniwersytecie w Berlinie. W 1933 roku z powodu żydowskiego pochodzenia stracił posadę i prawo do nauczania. Za wstawiennictwem Rudolfa Ficka przyznano mu emeryturę, ale z inicjatywy następcy Ficka, Hermanna Stievego, odebrano mu pomieszczenie do pracy. Roethig załamał się psychicznie i zmarł w klinice psychiatrycznej.
Roethig zajmował się przede wszystkim neuroanatomią porównawczą niższych kręgowców. W 1904 roku opublikował podręcznik techniki embriologicznej. Jego ostatnia większa praca poświęcona mózgowiu płazów beznogich nie ukazała się drukiem.