
Peszt (węg. Pest, słow. Pešť, serb. Pešta / Пешта) – wschodnia, głównie mieszkalna, część Budapesztu, stanowiąca około 2/3 terytorium całego miasta.
Peszt znajduje się na lewym brzegu Dunaju, który wyznacza granicę między nim a Budą. W mowie potocznej węgierskie określenie Pest odnosi się do całej stolicy kraju. Po Peszcie kursują cztery linie budapeszteńskiego metra:
Pest powstał pierwotnie jako osada celtycka, a następnie – jako założony przez Rzymian obóz warowny Contra Aquincum, usytuowany po drugiej stronie rzeki naprzeciwko rzymskiego obozu wojskowego Aquincum. Pozostałości tego rzymskiego obozu można do dziś oglądać na Placu 15 Marca (Március 15. tér).
W średniowieczu Pest był samodzielnym miastem, odrębnym od Budy i w okresie od XI do XIII wieku stał się ważnym ośrodkiem gospodarczym. Podczas najazdu mongolskiego na Węgry w 1241 Pest został zniszczony, jednak wkrótce potem go odbudowano.
W okresie panowania tureckiego miasto gwałtownie straciło na znaczeniu. 2 września 1686, po kilku nieudanych próbach, wojskom habsburskim – dowodzonym przez Karola Lotaryńskiego – udało się ostatecznie wyzwolić Budę i Peszt z rąk osmańskich, jednak zamek i miasto zostały całkowicie zniszczone w trakcie walk, a wielu mieszkańców (gł. muzułmanów i Żydów) zginęło.
Znaczącym krokiem do połączenia Pesztu z Budą było zbudowanie w 1849 r. pierwszego stałego mostu łańcuchowego łączącego te dwie miejscowości. W 1873 r. doszło do oficjalnego połączenia trzech miast, Pesztu, Budy i Óbudy w Budapeszt.
W tej części miasta znajdują się między innymi takie obiekty, jak: siedziba węgierskiego parlamentu, Plac Bohaterów, Aleja Andrássyego i Bazylika św. Stefana.