Peter Gutmann – nowozelandzki naukowiec, profesor informatyki Uniwersytetu w Auckland w Nowej Zelandii.
W lipcu 1996 roku przedstawił na konferencji USENIX pracę Secure Deletion of Data from Magnetic and Solid-State Memory, w której opisał sposoby odzyskiwania nadpisanych danych z nośników magnetycznych i zaproponował schemat 35 kolejnych przebiegów nadpisywania, nazywany metodą Gutmanna. Opisane w niej schematy nadpisywania miały znacznie utrudnić odzyskanie usuniętych danych z nośników magnetycznych, takich jak dysk twardy.
W 2008 roku Craig Wright, Dave Kleiman i Shyaam Sundhar R.S. opisali eksperyment, na którego podstawie uznali za nieuzasadnione kontrowersje wokół liczby przebiegów potrzebnych do skutecznego nadpisania danych, w tym argument, że przy niedostatecznie dokładnym pozycjonowaniu głowicy nowe dane mogą nie zostać zapisane dokładnie w miejscu poprzednich. Według wytycznych amerykańskiego NIST z 2014 roku w przypadku nośników magnetycznych pojedyncze nadpisanie stałym wzorcem, np. zerami, zwykle uniemożliwia odzyskanie danych nawet przy użyciu najnowocześniejszych technik laboratoryjnych.
Sam Gutmann w epilogu do swojej pracy zaznaczył, że wykonywanie wszystkich 35 przebiegów nie ma sensu dla żadnego dysku, ponieważ schemat łączył wzorce przeznaczone dla wielu metod kodowania danych, sięgających nawet przestarzałego kodowania MFM. Dla współczesnych dysków za najlepsze rozwiązanie uznał kilka przebiegów losowymi danymi i zwrócił uwagę, że część osób zaczęła traktować jego metodę jak „zaklęcie voodoo”, a nie jak wynik analizy technicznej. Na internetową wersję pracy Wrighta i współpracowników odpowiedział, że pomylono w niej dwie różne techniki odzyskiwania danych i badano dyski wykorzystujące technikę PRML, podczas gdy jego praca dotyczyła dysków z kodowaniem MFM i RLL.
Szeroko rozpowszechniona była również jego analiza zabezpieczeń treści w systemie Windows Vista, które określił jako mogące być „najdłuższym listem samobójczym w historii”.