Phalaropodini

Phalaropodini
Bonaparte, 1831
Płatkonóg trójbarwny (Phalaropus tricolor)
Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	zwierzęta
Typ	strunowce
Podtyp	kręgowce
Gromada	ptaki
Podgromada	Neornithes
Infragromada	ptaki neognatyczne
Rząd	siewkowe
Podrząd	bekasowce
Parworząd	Scolopacida
Nadrodzina	Scolopacoidea
Rodzina	bekasowate
Podrodzina	brodźce
Plemię	Phalaropodini
Typ nomenklatoryczny
Plemię: Phalaropus Brisson, 1760 Rodzaj: „Phalaropus” Brisson, 1760 (= Tringa fulicaria Linnaeus, 1758)
Synonimy
Rodzaju: Crymophilus Vieillot, 1816 Steganopus Vieillot, 1818 Lobipes Cuvier, 1817
Rodzaje i gatunki
Phalaropus Brisson, 1760 3 gatunki – zobacz opis w tekście
Systematyka w Wikispecies
Multimedia w Wikimedia Commons

Phalaropodini – monotypowe plemię ptaków z podrodziny brodźców (Tringinae) w obrębie rodziny bekasowatych (Scolopacidae).

Rozmieszczenie geograficzne

Rodzaj Phalaropus obejmuje gatunki zamieszkujące brzegi zbiorników wodnych tundry w Ameryce Północnej, Eurazji i w Ameryce Południowej, a zimujące na morskich wybrzeżach lub na pełnym morzu.

Morfologia

Długość ciała 18–24 cm, rozpiętość skrzydeł 31–43 cm; masa ciała 20–128 g. Samice są większe od samców; u płatkonoga szydłodziobego o 10%, u płaskodziobego o 20%. Ubarwienie w sezonie lęgowym z elementami czerwieni, bieli, szarości, czerni; miejscami płowe. Posiadają cienkie dzioby i duże oczy. Palce pokryte są płatkami skórnymi, skok bocznie spłaszczony.

Pożywienie

Żerują w płytkiej wodzie, na wybrzeżu lub wzdłuż linii wodorostów wyrzuconych przez wodę. Żywią się głównie owadami, przeważnie są to ochotkowate i komarowate. Prócz tego zjadają chruściki, ślimaki, plankton, meduzy, bardzo małe ryby i skorupiaki. Płatkonóg płaskodzioby niekiedy zbiera pasożyty z grzbietów waleni. Jeżeli żerują na wodzie, przed zebraniem pożywienia zataczają w niej koło, przez co organizmy w niej przebywające wypływają.

Lęgi

Płatkonogi gniazdują zarówno samotnie, jak i w kolonii. Cechą charakterystyczną jest barwniejsze ubarwienie samic, które także tokują. Wybierają miejsce na gniazdo, lecz prawdopodobnie to samce je przygotowują. Samice przylatują na tereny lęgowe w czerwcu, wcześniej od samców, lecz niekiedy już z nimi. Tworzone pary nie są zbyt trwałe, lecz ptaki je tworzące nie oddalają się od siebie.

W lęgu zazwyczaj cztery jaja, o kształcie od owalnego do gruszkowatego; barwa oliwkowopłowa, występują czarne lub brązowe plamy. Masa jaja wynosi 6–9 gramów. Składane są w odstępie 24–30 godzin. Jeżeli samica po złożeniu jaj napotka inne samce w otoczeniu, może z nimi kopulować i założyć kolejny lęg. Inkubacja trwa 16–24 dni, młode są zagniazdownikami, po 3–6 godzinach od wyklucia opuszczają gniazdo mieszczące się w kępie roślin w pobliżu wody. Opiekuje się nimi wyłącznie samiec, który ogrzewa je i nadzoruje. Młode są w pełni opierzone po 18–21 dniach od wyklucia.

Systematyka

Rodzaj Phalaropus zdefiniował w 1760 roku francuski zoolog Mathurin Jacques Brisson w publikacji własnego autorstwa zatytułowanej Ornitologia, czyli podręcznik zawierający podział ptaków na rzędy, sekcje, rodzaje, gatunki i ich odmiany, do którego dołączono dokładny opis każdego gatunku wraz z odniesieniami do autorów, którzy się nimi zajmowali, nazwami nadanymi im przez tych autorów, nazwami nadanymi im przez różne narody oraz nazwami potocznymi. Gatunkiem typowym jest (oznaczenie monotypowe) płatkonóg płaskodzioby (P. fulicarius).