| Picobiinae | |
| Lavoipierre, 1953 | |
| Systematyka | |
| Domena | |
|---|---|
| Królestwo | |
| Typ | |
| Gromada | |
| Podgromada | |
| Nadrząd | |
| Rząd | |
| Podrząd | |
| Infrarząd | |
| Nadrodzina | |
| Rodzina | |
| Podrodzina |
Picobiinae |
Picobiinae – podrodzina roztoczy z rzędu Trombidiformes i rodziny dutkowców. Są to obligatoryjne pasożyty ptaków, żyjące w dutkach ich piór.
Roztocze o wydłużonym, robakowatym, ubarwionym mlecznobiało ciele. Występuje silnie zaznaczony dymorfizm płciowy oraz polimorfizm samic w formie fizyogastrii. Samce są bardziej krępej budowy i osiągają od 300 do 650 μm długości. Samice formy typowej są bardziej wydłużone i osiągają od 380 do 800 μm długości. Samice fizyogastryczne mają hysterosomę silnie wydłużoną, bulwiastą lub paletkowato rozdętą i osiągają od 500 do 1905 μm długości. Fizyogastria jest u nich adaptacją pozwalającą złożyć 2 lub 3 bardzo duże jaja, a nie jak u większości stawonogów pozwalającą składać duże ilości małych jaj.
Gnatosoma jest wydłużona, w rostralnej części styloforu zaopatrzona w perytremy o kształcie litery „M”, „V” lub „U”. Hypostom u samców ma zawsze gładki wierzchołek i pozbawiony jest zębów bocznych, podczas gdy u samic może on być zaopatrzony w takowe zęby i w jedną parę guzków na szczycie. Na gnatosomie osadzone są szczękoczułki i nogogłaszczki. Szczękoczułki samic mają palec ruchomy o szczycie sztyletowatym lub harpunowatym (ząbkowanym), zaś samców zawsze sztyletowatym. Nogogłaszczki cechuje ścięty wierzchołek stopogolenia.
Na wierzchu propodosomy leży całobrzega lub wzdłużnie podzielona tarczka prodorsalna (propodonotalna) i 6 par szczecinek, które u samca są zawsze gładkie, a u samicy mogą być ornamentowane. Na grzbietowej stronie hysterosomy (hysteronotum) u samca występuje tarczka hysterosomalna (hysteronotalna) niezlana z tarczką pygidialną, natomiast u samicy tarczki hysteronotalnej, a czasem także pygidialnej brak zupełnie. Hysteronotum samca ma 5, a samicy 7 par szczecinek. Szczecinek genitalnych u samca są 2 pary, podczas gdy u samicy występuje 1 para lub brak ich zupełnie. Szczecinki pseudanalne u obu płci występują w liczbie 2 par. Szczecinek aggenitalnych są 2 pary u samca oraz 3 pary u samicy. Szczecinki na odnóżach są gładkie. Szczecinki proralne (p’, p”) na stopach są pręcikowate.
Wszyscy przedstawiciele rodziny są obligatoryjnymi pasożytami zewnętrznymi ptaków. Bytują wewnątrz dutek ich piór. Żerują na płynie tkankowym, przebijając w tym celu ścianę dutki swymi sztyletowatymi lub harpunowatymi palcami ruchomymi szczękoczułków. Najczęściej bytują w lotkach, ale w przeciwieństwie do Syringophilinae spotykane są także dutkach opierzenia ciała. Obie płcie przechodzą w rozwoju przez stadia larwy, protonimfy i tritonimfy. Rozwój i rozród odbywa się wewnątrz dutki. Samce spędzają w niej całe życie. Tylko dorosłe, zapłodnione samice opuszczają swoją dutkę celem zajęcia nowych.
Rodzina Syringophilidae wprowadzona została w 1953 roku przez Michela M.J. Lavoipierre’a, a potem niezależnie przez Wsiewołoda Dubinina w 1957 roku. Podziału tejże rodziny na dwie podrodziny: Syringophilinae i Picobiinae dokonali w 1973 roku Donald E. Johnston oraz John Kethley. Pierwszej, morfologicznej, analizy filogenetycznej dutkowców dokonali w 2013 roku Maciej Skoracki, Eliza Głowska i Andre Bochkov. O ile Picobiinae w jej wynikach były monofiletyczne, tak Syringophilinae okazały się parafiletyczne ich względem. Nie zrezygnowano jednak w późniejszych publikacjach z wyróżniania Syringophilinae.
Do podrodziny tej zalicza się następujące rodzaje: