Pina Picierno

Pina Picierno
Data i miejsce urodzenia	10 maja 1981 ; Santa Maria Capua Vetere
Zawód, zajęcie	polityk
	Odznaczenia
	Multimedia w Wikimedia Commons

Pina Picierno (ur. 10 maja 1981 w Santa Maria Capua Vetere) – włoska polityk, działaczka partyjna i młodzieżowa, posłanka do Izby Deputowanych, deputowana do Parlamentu Europejskiego VIII, IX i X kadencji.

Życiorys

Ukończyła studia z zakresu komunikacji społecznej na Uniwersytecie w Salerno. Pracowała jako konsultantka, współpracowała również z katedrą metodyki i techniki badań społecznych macierzystej uczelni.

Zaangażowała się w działalność polityczną w ramach partii Margherita, w 2003 została przewodniczącą organizacji młodzieżowej tego ugrupowania. W 2007 dołączyła ze swoją formacją do nowo utworzonej Partii Demokratycznej. W partyjnym gabinecie cieni pełniła funkcję ministra ds. młodzieży. W wyborach w 2008 uzyskała mandat posłanki do Izby Deputowanych XVI kadencji. W 2013 z powodzeniem ubiegała się o reelekcję na XVII kadencję. W 2014 z ramienia PD została wybrana na eurodeputowaną. Z powodzeniem ubiegała się o reelekcję w 2019 i 2024.

W czerwcu 2026 opuściła PD, krytykując przewodniczącą tej formacji Elly Schlein. W tym samym miesiącu zainicjowała własne ugrupowanie pod nazwą Spazio Pubblico.

Odznaczenia

Order Księżnej Olgi III klasy (Ukraina, 2026)
Biały Krzyż „Honor et Gloria” (nr 542) (Ukraina, 2024)

Przypisy

1 2 Pina Picierno na stronie Izby Deputowanych XVII kadencji. [dostęp 2014-04-09]. (wł.).
1 2 Pina Picierno. partitodemocratico.it. [dostęp 2014-04-09]. (wł.).
1 2 Le biografie dei ministri del Governo ombra. partitodemocratico.it, 9 maja 2008. [dostęp 2014-04-09]. (wł.).
↑ Parlamento europeo: i 73 eletti italiani. europarlamento24.eu, 30 maja 2014. [dostęp 2014-06-01]. (wł.).
↑ Alessio Vernetti, Salvatore Borghese: Europee, i candidati promossi e quelli bocciati: tutti i numeri dei signori delle preferenze. youtrend.it, 28 maja 2019. [dostęp 2019-05-29]. (wł.).
↑ Federico Baccini: Da Toia, Mussolini e Bartolo out, a Salis, Vannacci e Bonaccini eletti. Top e flop dei candidati alle europee in Italia. eunews.it, 13 czerwca 2024. [dostęp 2024-06-13]. (wł.).
↑ Cosimo Rossi: Pina Picierno apre il suo Spazio pubblico dopo lo strappo con Elly Schlein. L’ex dem Anna Paola Concia aderisce: „Basta polarizzazione”. quotidiano.net, 7 czerwca 2026. [dostęp 2026-06-19]. (wł.).
↑ Указ Президента України № 68/2026 Про відзначення державними нагородами України. president.gov.ua, 22 stycznia 2026. [dostęp 2026-01-28]. (ukr.).
↑ РЕЄСТР НАГОРОДЖЕНИХ Білим хрестом „HONOR ET GLORIA”. vto-orden.com.ua. [dostęp 2024-09-12]. (ukr.).

[camera-1] 1 2 Pina Picierno na stronie Izby Deputowanych XVII kadencji. [dostęp 2014-04-09]. (wł.).

[bio-2] 1 2 Pina Picierno. partitodemocratico.it. [dostęp 2014-04-09]. (wł.).

[pd-3] 1 2 Le biografie dei ministri del Governo ombra. partitodemocratico.it, 9 maja 2008. [dostęp 2014-04-09]. (wł.).

[4] Parlamento europeo: i 73 eletti italiani. europarlamento24.eu, 30 maja 2014. [dostęp 2014-06-01]. (wł.).

[5] Alessio Vernetti, Salvatore Borghese: Europee, i candidati promossi e quelli bocciati: tutti i numeri dei signori delle preferenze. youtrend.it, 28 maja 2019. [dostęp 2019-05-29]. (wł.).

[6] Federico Baccini: Da Toia, Mussolini e Bartolo out, a Salis, Vannacci e Bonaccini eletti. Top e flop dei candidati alle europee in Italia. eunews.it, 13 czerwca 2024. [dostęp 2024-06-13]. (wł.).

[7] Cosimo Rossi: Pina Picierno apre il suo Spazio pubblico dopo lo strappo con Elly Schlein. L’ex dem Anna Paola Concia aderisce: „Basta polarizzazione”. quotidiano.net, 7 czerwca 2026. [dostęp 2026-06-19]. (wł.).

[8] Указ Президента України № 68/2026 Про відзначення державними нагородами України. president.gov.ua, 22 stycznia 2026. [dostęp 2026-01-28]. (ukr.).

[9] РЕЄСТР НАГОРОДЖЕНИХ Білим хрестом „HONOR ET GLORIA”. vto-orden.com.ua. [dostęp 2024-09-12]. (ukr.).