Potylicz

Potylicz
	; Cerkiew Świętego Ducha w Potyliczu
	Herb
Państwo	Ukraina
Obwód	lwowski
Rejon	lwowski
Populacja (2001)
• liczba ludności	815
Nr kierunkowy	3252
Kod pocztowy	80320
	Położenie na mapie hromady Rawa Ruska Potylicz
	Położenie na mapie Ukrainy Potylicz
	Położenie na mapie obwodu lwowskiego Potylicz
	Położenie na mapie rejonu lwowskiego Potylicz
	50°12′37″N 23°32′57″E/50,210278 23,549167
	Multimedia w Wikimedia Commons

Potylicz (ukr. Потелич, Potełycz) – wieś na Ukrainie, w obwodzie lwowskim, w rejonie lwowskim (wcześniej w rejonie żółkiewskim). Położona jest w paśmie Wschodniego Roztocza, w dolinie rzeki Tylicy.

Miasto królewskie Mosty lokowane w 1423 roku położone było w XVI wieku w województwie bełskim. Potylicz należał do starostwa niegrodowego lubaczowskiego na początku XVIII wieku.

Do 1939 roku istniała polska gmina Potylicz.

Osada znana była już w 1261 roku pod nazwą Tylicz. W 1498 roku król Jan I Olbracht nadał jej prawa miejskie magdeburskie. W XVI w. miasteczko było ważnym ośrodkiem garncarskim. Zawdzięcza to bogatym zasobom glinki garncarskiej i fajansowej w okolicy. Oprócz produkcji ceramicznej w okolicach miasteczka czynne były w tym czasie również huty szkła. W XVII wieku, po przeniesieniu głównego szlaku handlowego łączącego Lublin ze Lwowem tak, by przebiegał przez Rawę Ruską, miasto podupadło i nie odzyskało już dawnego znaczenia. Pod koniec XIX wieku miasteczko zamieszkiwane było przez 2929 osób, w tym 2131 grekokatolików, 493 rzymskich katolików i 303 Żydów.

Do najważniejszych zabytków wsi należą:

drewniana cerkiew pw. Świętego Ducha

Osobny artykuł: Cerkiew Świętego Ducha w Potyliczu.

murowana cerkiew pw. Świętej Trójcy,
murowany kościół pw. Świętego Stanisława, konsekrowany w 1858 roku.

W Potyliczu znajduje się duży kamieniołom, w którym odsłaniają się opoki i margle górnej kredy (kampanu), skąd znana jest bogata kopalna fauna i flora.

Przypisy

↑ Liczby ludności miejscowości obwodu lwowskiego na podstawie spisu ludności wg stanu na dzień 5 grudnia 2001 roku. (ukr.).
↑ Zenon Guldon, Jacek Wijaczka, Skupiska i gminy żydowskie w Polsce do końca XVI wieku, w: Czasy Nowożytne, 21, 2008, s. 173.
↑ Wiesław Bondyra, Własność ziemska w województwie bełskim w czasach saskich, Lublin 2015, s. 34.
↑ MarcinM. Machalski MarcinM., OksanaO. Malchyk OksanaO., Klasyczne stanowiska paleontologiczne górnej kredy zachodniej Ukrainy: historia badań oraz biostratygrafia, „Przegląd Geologiczny”, 64 (8), 2016, s. 570–576 .
↑ JanJ. Nowak JanJ., Kopalna flora senońska z Potylicza, „Rozprawy Wydziału Matematyczno-Przyrodniczego Akademii Umiejętności w Krakowie, ser. B”, 47, 1907, s. 1–27 .
↑ Adam T.A.T. Halamski Adam T.A.T., Latest Cretaceous leaf floras from southern Poland and western Ukraine, „Acta Palaeontologica Polonica”, 58 (2), 2013, s. 407–443 (ang.).

Linki zewnętrzne

Potylicz, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VIII: Perepiatycha – Pożajście, Warszawa 1887, s. 879 .
Potylicz, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 503 .

[spis-1] Liczby ludności miejscowości obwodu lwowskiego na podstawie spisu ludności wg stanu na dzień 5 grudnia 2001 roku. (ukr.).

[2] Zenon Guldon, Jacek Wijaczka, Skupiska i gminy żydowskie w Polsce do końca XVI wieku, w: Czasy Nowożytne, 21, 2008, s. 173.

[3] Wiesław Bondyra, Własność ziemska w województwie bełskim w czasach saskich, Lublin 2015, s. 34.

[4] MarcinM. Machalski MarcinM., OksanaO. Malchyk OksanaO., Klasyczne stanowiska paleontologiczne górnej kredy zachodniej Ukrainy: historia badań oraz biostratygrafia, „Przegląd Geologiczny”, 64 (8), 2016, s. 570–576 .

[5] JanJ. Nowak JanJ., Kopalna flora senońska z Potylicza, „Rozprawy Wydziału Matematyczno-Przyrodniczego Akademii Umiejętności w Krakowie, ser. B”, 47, 1907, s. 1–27 .

[6] Adam T.A.T. Halamski Adam T.A.T., Latest Cretaceous leaf floras from southern Poland and western Ukraine, „Acta Palaeontologica Polonica”, 58 (2), 2013, s. 407–443 (ang.).