Powiat biecki w województwie krakowskim pod koniec XVI wieku
Powiat biecki – powiat w Królestwie Polskim i Rzeczypospolitej Obojga Narodów, utworzony w 2. połowie XIV w. jako jeden z sześciu powiatów w województwie krakowskim. Jego siedzibą było miasto Biecz.
Biecz był siedzibą kasztelanii. Gdy zaczęły one tracić w XIV w. swoje dawne znaczenie, zaistniała potrzeba reorganizacji administracji i sądownictwa. Powstało więc sześć powiatów, w tym rozległy powiat biecki. W Bieczu zostały zlokalizowane sądy grodzkie i ziemskie. Obok Krakowa i Nowego Sącza miasto było także siedzibą sądu wyższego prawa magdeburskiego. Powiat biecki przodował w województwie krakowskim m.in. w liczbie rzemieślników wiejskich i w liczbie pił trackich.
Adolf Pawiński wyliczył, że w XVI wieku powiat biecki obejmował powierzchnię 41,75 mil kwadratowych, tj. 2299,25 km². Według danych Atlasu historycznego Polski. Mapy szczegółowe XVI wieku w II połowie XVI w. w powiecie bieckim o powierzchni 2163 km kwadratowych było 11 miast (6 królewskich: Biecz, Ciężkowice, Dębowiec, Grybów (Grębów), Jasło, Osiek Jasielski (Osiek); 1 duchowne: Jaśliska i 4 szlacheckie: Bobowa, Dukla, Gorlice, Żmigród) oraz 270 wsi (przy czym szacuje się, że 40 z nich liczyło ponad 200 mieszkańców).
W XVII w. do powiatu bieckiego należało 11 miast i 264 wsie. Miasto Biecz jednak zaczęło podupadać, a w 1783 roku nastąpiła likwidacja powiatu bieckiego przez Austriaków. Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę Biecz stał się siedzibą gminy, która do dzisiaj znajduje się w powiecie gorlickim.
