


Prefabrykat – półprodukt, typowy element budowlany służący do montażu na placu budowy, np. płyta stropowa.
Prefabrykatem jest każdy element budowlany lub konstrukcyjny, którego parametry użytkowania są zbliżone do pożądanych lub wymagają niewielkiej obróbki (np. mechanicznej). W ujęciu szerszym prefabrykacja (ang. off-site construction) obejmuje planowanie, projektowanie, wytwarzanie, transport oraz montaż elementów budynku poza właściwym miejscem budowy, a następnie ich szybkie scalanie na budowie; jako typowe „wyjścia” procesu wskazuje się elementy komponentowe, panelowe oraz modułowe.
Z uwagi na wykorzystany przy produkcji materiał prefabrykaty dzielą się na:
Ze względu na stopień prefabrykacji i sposób dostawy wyróżnia się m.in. prefabrykację:
Zalety prefabrykatów:
Wady prefabrykatów:

Prefabrykacja nie jest procesem wyłącznie współczesnym. Pierwsze wzmianki o prefabrykacji w literaturze przedmiotu wiąże się z XVI wiekiem (m.in. projekty przypisywane Leonardowi da Vinci z 1516 roku). Po trzęsieniu ziemi w Lizbonie (1755) odbudowa śródmieścia (tzw. Baixa Pombalina) była powiązana ze standaryzacją rozwiązań i stosowaniem systemu prefabrykacji elementów zabudowy, co miało ułatwiać szybkie wznoszenie nowych budynków. W XVIII wieku, przy zakładaniu miasta Vila Real de Santo António, wykorzystywano także prefabrykowane, znormalizowane elementy (m.in. ciosane bloki kamienne przygotowane do szybkiego wbudowania), dostarczane drogą morską z Lizbony.

Gwałtowny rozwój tej metody nastąpił w XIX wieku wraz z upowszechnieniem konstrukcji żeliwnych. Przełomowym przykładem wykorzystania prefabrykatów był Pałac Kryształowy, wzniesiony na Wielką Wystawę w 1851 roku. Budynek ten składał się z tysięcy powtarzalnych elementów szklanych i metalowych, co umożliwiło jego wzniesienie w rekordowo krótkim czasie, a także późniejszy demontaż i przeniesienie w inne miejsce.
W połowie XIX wieku, m.in. w Australii (okres gorączki złota), rozpowszechniły się prefabrykowane „portable iron houses” sprowadzane z Wielkiej Brytanii jako zestawy („kit”) zamawiane z katalogu i składane na miejscu zgodnie z instrukcją montażu.
W XX wieku prefabrykacja stała się dominującą technologią w odpowiedzi na masowy deficyt mieszkaniowy po II wojnie światowej. Rozkwit technologii betonowych elementów wielkowymiarowych (tzw. wielka płyta) pozwolił na szybką industrializację budownictwa mieszkaniowego w całej Europie, szczególnie w krajach bloku wschodniego, ale także w Skandynawii i Francji. Po II wojnie światowej w Wielkiej Brytanii realizowano program tymczasowego budownictwa mieszkaniowego oparty na prefabrykowanych domach; w latach 1945–1949 zbudowano ok. 156 tys. takich obiektów.
Współcześnie prefabrykacja ewoluowała w stronę precyzyjnego budownictwa modułowego o wysokich standardach ekologicznych. Odegrała istotną rolę także poza budownictwem kubaturowym, m.in. w przemyśle stoczniowym (masowa produkcja i montaż statków z prefabrykowanych sekcji), w przemyśle lotniczym (wytwarzanie i wyposażanie dużych sekcji płatowca w wielu zakładach oraz ich transport do linii montażu końcowego) oraz w budownictwie mostowym (obiekty wykonane z prefabrykowanych belek strunobetonowych).