Rozmiar skoczni lub wielkość skoczni (ang.hill size, HS) – pojęcie w skokach narciarskich określające wielkość skoczni, zależne od innych parametrów obiektu.
Pojęcie rozmiaru skoczni zaczęto stosować do określenia wielkości obiektu w czasie Letniego Grand Prix 2004 – wcześniej służył do tego punkt konstrukcyjny (punkt K). Podczas zawodów oznaczony jest jako czerwona, prostopadła do osi zeskoku linia.
Po oddaniu skoku na odległość 95% rozmiaru skoczni, jury może zadecydować o zmianie belki startowej. Przed wprowadzeniem pojęcia rozmiaru skoczni, ta zasada dotyczyła skoku na 95% odległości sędziowskiej, która była wyznaczana dla danej skoczni każdorazowo przed rozpoczęciem sezonu.
Definicja
Zgodnie z normami budowy skoczni, ustalonymi przez Międzynarodową Federację Narciarską, rozmiar skoczni to odległość od progu do punktu L na zeskoku, oznaczającego koniec strefy lądowania i początek krzywej prowadzącej od niej do wybiegu (inaczej nazywanej wypłaszczeniem).
Wartość punktu L jest zależna od szeregu innych parametrów skoczni:
– punkt konstrukcyjny,
– odległość od progu do punktu K, w przybliżeniu
– zakładana prędkość skoczka w punkcie K [m/s]:
– zakładana prędkości skoczka na progu [m/s]:
– odległość między punktami K i L:
– promień krzywej zeskoku w strefie lądowania:
– kąt nachylenia zeskoku w punkcie K:
– kąt nachylenia zeskoku w punkcie L:
Wartość HS wynosi:
Przykłady
Rozmiar skoczni nie jest punktem, lecz długością. Ponieważ położenie punktu L jest ściśle zależne nie tylko od wartości punktu K, ale też od zakładanej prędkości osiąganej przez skoczka, rozmiar skoczni o tym samym punkcie K może być różny. Nie jest więc również prawdziwa informacja, że kąt nachylenia zeskoku w punkcie L wynosi zawsze 32°. Podręcznik FIS podaje przykład fikcyjnej skoczni o rozmiarze 100 m i punkcie K równym 90 m, gdzie: w = 90 m, l2 = 10 m, β = 33°, βL = 30,23°, v0 = 24,25 m/s (87,3 km/h), vK = 28,93 m/s (104,1 km/h) i rL ≈ 200 m.
Przykłady trzech skoczni o tym samym punkcie konstrukcyjnym: