 Vallone w 1956 r. | |
| Imię i nazwisko |
Raffaele Vallone |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
17 lutego 1916 |
| Data i miejsce śmierci |
31 października 2002 |
| Zawód | |
| Współmałżonek |
Elena Varzi |
| Lata aktywności |
1942–2000 |
Raffaele Vallone (ur. 17 lutego 1916 w Tropei, zm. 31 października 2002 w Rzymie) – włoski aktor filmowy, wcześniej dziennikarz i piłkarz.
Urodził się w 1916 w miejscowości Tropea, położonej w Kalabrii. Jego ojciec był z zawodu prawnikiem. Młody Raffaele studiował prawo i filozofię na Uniwersytecie w Turynie, podjął również pracę w kancelarii prawniczej swojego ojca. W latach 30. zajmował się profesjonalnie piłką nożną. Jego drużyna zdobyła Coppa Italia w sezonie 1935/1936.
Następnie Vallone pracował jako redaktor naczelny działu kulturalnego dziennika „L’Unità”, która wkrótce stała się oficjalną gazetą Włoskiej Partii Komunistycznej. Pisywał również recenzje filmowe i teatralne do turyńskiego dziennika „La Stampa”. Podczas II wojny światowej służył w komunistycznym ruchu oporu.
Po raz pierwszy pojawił się na ekranie jako marynarz w filmie Noi vivi (1942), ale sławę zyskał dzięki roli żołnierza rywalizującego o względy Silvany Mangano w cieszącym się olbrzymim powodzeniem filmie Gorzki ryż (1949) Giuseppe De Santisa. Zagrał również w kolejnych neorealistycznych filmach tego reżysera: Nie ma pokoju pod oliwkami (1950) i Rzym, godzina 11 (1952).
Od 1952 aż do śmierci był mężem aktorki Eleny Varzi, z którą miał troje dzieci. Dwoje z nich, Eleonora i Saverio Vallone, poszło w ślady ojca i zajmuje się aktorstwem.
W 2001 Vallone wydał swoją autobiografię pt. L'alfabeto della memoria (Alfabet pamięci). Zmarł w Rzymie 31 października 2002 w wieku 86 lat.
