26 lutego 212 roku Rago, pasterz dardański, zranił rzymskiego poborcę podatkowego i wraz z żoną, Teutą, uciekł w trudno dostępne góry. Przystał do gromady zbiegów, która wkrótce przekształciła się w bandę zbójców. Kiedy banda urosła w siłę, Rzymianie zaczęli ją wykorzystywać, w zamian za bogate dary, do wypraw za Dunaj i pacyfikacji lokalnych buntów. W wyniku jednej z takich wypraw, przeciw Sarmatom w 234 roku, Ragon został adoptowany przez ojca swego towarzysza i przyjął imiona: Klaudiusz Senecjo. W dwa lata później Teuta zginęła próbując powstrzymać swych braci, dowódców bandy, walczących na noże o to, czy banda ma zejść z gór i przyjąć znaki legionowe. Po śmierci całej trójki, Rago, jako najbliższy powinowaty wodzów, został przywódcą bandy i sprowadził bandę na nizinę, za co od Rzymian otrzymał stanowisko nadzorcy kopalń i dom w Naissus. Zginął w 239 roku porwany i wrzucony do szybu kopalni przez rozwścieczonych jego okrucieństwem górników. Jego śmierć pomścił, a miasto ocalił od chaosu, syn Klaudiusz, prowadząc szarżę przeciw buntownikom na czele jeńców sarmackich.
Żonami Ragona były:
Teuta – Dardanka, siostra sześciu braci. Gdy wraz z Ragonem uciekła w góry, żyli już tylko dwaj z nich i przewodzili bandzie zbiegów i wyrzutków. Teuta, zazdrosna o przywiezioną przez męża z wyprawy brankę, odkryła na swoje nieszczęście, że dziewczyna jest w ciąży. Nie przyszło jej do głowy, że ojcem mógłby być któryś z synów, a podejrzewając o to męża, rzuciła się pomiędzy walczących na noże braci i zginęła.
Mitorania – Chorezmijka. Rago przywiózł ją z wyprawy w 234 roku ,jako młodziutką brankę, podającą się za córkę króla chorezmijskiego. Poślubił ją po dwóch latach wdowieństwa.
dwie córki – młodsza zmarła w niemowlęctwie, starsza zginęła przebita sarmacką strzałą.
Klaudiusz – współpracownik Decjusza, cesarz w latach 268-270. Urodzony najprawdopodobniej ok. 219-220 roku. Zmarł na cholerę po zwycięskiej bitwie z Gotami
młodszy brat – został rozszarpany przez wilki za osadą.
Kwintyliusz – najmłodszy syn Ragona i Teuty. Urodzony około 223-224 roku. Matka podejrzewała, że mąż podmienił go przy urodzeniu. Bardzo wrażliwy, w dzieciństwie chroniony przez starszego brata. W 270 roku, po śmierci brata, został cesarzem. Popełnił samobójstwo, stanąwszy wobec konieczności zamordowania swego rywala.
Paula Numidyjka – żona Kwintyliusza, poślubiona przez niego w 244 roku, chrześcijanka, zginęła podczas prześladowania chrześcijan. Przez swych współbraci czczona jako męczennik Paweł.
Septymiusza Senecjona – urodzony w 236, syn Mitroanii i jednego z jej krótkotrwałych, tajnych mężów Klaudiusza lub Kwintyliusza, wedle świadectw Anulinusa starszego, podmieniony w połogu przez jego prawnego ojca, Ragona. Wbrew przekonaniom Mitroanii narrator twierdzi, że Septymiusz był prawdziwym jej synem.
ożenił się po raz pierwszy z Aleksandrą, córką króla perskiego Ardaszyra I. Przyłapawszy ją, na gorącym uczynku mordowania Chozroesa armeńskiego, wymierzył jej osobiście karę śmierci. Miał z nią syna:
Kwintusa Klaudiusza Senecjona Bassusa – urodzonego w 254 roku, który po śmierci senatora Bassusa poślubił wdowę po nim, obejmując jego majątek i opiekę nad dziećmi z trzeciego małżeństwa oraz przyjmując imię Bassus.
z wdową po senatorze Bassusie – jego piątą żoną – miał synów:
Kwintusa Klaudiusza Senecjona Bassusa Pulchra, znanego jako Senecjo.
Gajusa Klaudiusza Senecjona Bassusa Pulchra, powinowatego cesarza Konstantyna, zwanego Basjanus.
po raz drugi ożenił się z matką Sykoriusza Pompejusza wdową po murarzu z nowogreckiego Posilippos. Miał z nią trzech synów:
najstarszego – urodzonego w 258 roku, autora trzytomowej historii wojen cesarzy Waleriana, Galiena i Klaudiusza, osadzonego na tronie chorezmijskim przez babkę Mitroanię w 274 roku, po utracie władzy kapłana Dzeusa-Jehowy w Bosporzecymmeryjskim.
średniego – pracownika mennicy cesarskiej, który stanął na czele buntu, krwawo stłumionego przez cesarza Aureliana;
najmłodszego – nawróconego na chrześcijaństwo przez Terencję Pergamenkę, uczennicę Orygenesa i Sekstusa Juliusza zwanego Afrykańskim lub Palestyńskim.
adoptował też jej syna z pierwszego małżeństwa – Sykoriusza Pompejusza. Ten miał dwie żony:
druga – nieznanego imienia, urodziła mu córkę, która z powodu małoletności zawarła ugodę małżeńską z Senecjonem.
Konstancjusza – po odkryciu przez Mitroanię, że jej syn Septymiusz został w rzeczywistości podmieniony, zaczęła ona rozgłaszać, że faktycznym wymienionym na Septymiusza, jej synem ze związku z Klaudiuszem był Konstancjusz.
Konstancjusz z pierwszą żoną, Heleną, posługaczką w bityńskiej gospodzie, miał syna:
Konstantyna – jego legalną nałożnicą została prawnuczka Mitroanii z małżeństwa z Anulinusem, Minerwina.
jej córka – zamężna z Minerwiuszem, wydała na świat dwoje dzieci.
córkę Minerwinę – upatrzona przez Mitroanię na żonę Sykoriusza Probusa, potem po wplątaniu do rodu Ragonidów Konstancjusza, ku niezadowoleniu rodziny, na żonę Konstantyna. Ostatecznie została jego legalną nałożnicą;
młodszego syna.
Anulinusa młodszego, który został prokonsulem prowincji Afryka.
z koniuchem chorezmijskim:
Afrygusa – władcę Chorezmii i założyciela nowej dynastii Afrygidów.
Księga rodu Ragonidów
Opowieść o rodzie Ragonidów jest dziełem Mitroanii. Tworzy ją ona mając na oku cel polityczny. Próbuje wpłynąć poprzez fikcję na rzeczywistość, przy okazji starając się ugruntować własną tożsamość, ginącą w niepewnej wiedzy o przeszłości. Jej opowieść przygotowuje daleko w przód miejsce dla kolejnych potomków. W ciasną przestrzeń historii rodzinnej jej autorka stara się zmieścić wielką historię. Wykonuje w ten sposób ważną pracę dla synów Ragona, sprawia że w historii świata poczują się jak u siebie w domu. Stara się zapanować nad zgiełkiem zbyt bogatej w wydarzenia przeszłości i jednocześnie, opowiadając o sobie jako o córce i wnuczce władców Chorezmu, stworzyć atrakcyjny wzorzec, w którym rozpoznają się jej słuchacze, w przyszłości cesarze rzymscy.
Mitroania jak montażysta filmowy łączy niezhierarchizowane wydarzenia w spójną całość. Walki dynastyczne w Chorezmii stają się prologiem do historii Ragonidów. Musi jednak działać ostrożnie: uzgadniać sprzeczne relacje, wypełniać puste miejsca. Ujmuje chaotyczny świat walk w Chorezmii w kategorie celu, działania, akcji. Wielogłosowa przeszłość ma jednak tendencję do ciągłego rozsadzania narracji. Proces tworzenia fabuły sagi wymaga od Mitroanii sporych ograniczeń. Autorka opowieści podlega presji z dwóch stron. Jest zbyt wiele zdarzeń do opowiedzenia, żeby zachować spójność fabuły, a jednocześnie nie wiadomo, co wyrzucić, a co zostawić, bo przyszłość opowiadanej historii jest nieznana. Z czasem wobec śmierci synów Ragona i Teuty wzrasta rola wątków, które z dodatkowych, stają się alternatywnymi. Mitroania traci panowanie nad fabułą i popada w kryzys poznawczy: nie wie czy jest, czy nie jest córką Wazamara, jest natomiast przekonana, że żadnych Ragonidów nie ma i poza Klaudiuszem nigdy nie było.
Uwagi
↑Parnicki pisze, że Rago zranił poborcę podatkowego w tym samym dniu, w którym cesarz Karakalla zamordował swego rodzonego brata Getę, a więc 26 lutego 212 (Poczet..., s. 290).
↑Klaudiusz słuchający opowieści Mitroanii o losach jej rodu miał około 16-17 lat (Twarz..., s. 51). Skoro rozumiał jej wypowiedzi Mitroania musiała już dość sprawnie władać łaciną, co nie mogło mieć miejsca na początku jej pobytu w górskiej osadzie, lecz raczej pod jego koniec.
↑Parnicki nie podaje bliższych wskazówek co do roku urodzenia Kwintyliusza. Musiało ono jednak mieć miejsce nie wcześniej niż cztery lata po urodzeniu Klaudiusza. Wiadomo, że Kwintyliusz urodził się w jakieś dwa lata po śmierci, drugiego syna Ragona, który wyszedł poza obozowisko. Musiał więc mieć przynajmniej ponad rok, a co najmniej o prawie rok musiał być też młodszy od Klaudiusza. (Twarz..., s. 52).
↑Kwintyliusz świeżo poślubił Paulę w czasie przygotowań cesarza Gordiana do kampanii 244 roku (Poczet..., s. 384). Na to że musi chodzić o ostatnią kampanię cesarza, wskazuje inna informacja Parnickiego, że Kwintyliusz ożenił się na 25 lat przed swą śmiercią, a ta nastąpiła wiosną 270 roku (Poczet..., s. 439).
↑Na innym miejscu Parnicki podaje, że matka Kwintusa była córką siostry przyrodniej Chozroesa Arsacydy (Twarz…, s. 376).
↑Córka najstarszej córki senatora Bassusa poślubiła skromnego młodzieńca ze znakomitego rodu, Loliusza Urbikusa. Ich córka, Lolia Urbika, została żoną cesarza Karynusa, a kochanką jego brata Numeriana. Chcąc zachować wyłączność na swego kochanka, pchnęła jego żonę Arię Antoninę w ramiona swego męża.
↑Wedle przekazów historycznych Senecjon był wysokim urzędnikiem na dworze cesarza Licyniusza i bratem Basjana (Konstantyn..., s. 168-169, Czasy..., s. 221).
↑Historyczny Basjanus był mężem Anastazji, przyrodniej siostry cesarza Konstantyna, i po jego zwycięstwie w 312 nad Makscencjuszem miał zostać ogłoszony cezarem i objąć rządy nad Italią. Projekt ten znalazł uznanie u cesarza Wschodu Licyniusza, pod wpływem brata Basjana, Senecjona, który był wysokim urzędnikiem w jego otoczeniu. Do realizacji tych planów jednak z niewiadomych przyczyn nie doszło. Źródła wzajemnie sobie przeczą. Jedne mówią, o tym, że Licyniusz przeciągnął Basjana, przy pomocy Senecjona, na swoją stronę; Konstantyn odkrył spisek i kazał zgładzić zdrajcę. Inne twierdzą, że to Licyniusz nie dotrzymał umowy i nawet zaatakował pograniczne terytoria Konstantyna (Konstantyn..., s. 168-169, Czasy..., s. 221).
↑Mitroania wspomina, że osadziła wnuka na tronie chorezmijskim w trzydzieści lat po planowanym osadzeniu tam jej przyszłego syna w czasie przygotowań do wyprawy cesarza Gordiana III w 244 roku (Twarz..., s. 174).
↑Z danych historycznych wynika, że Sykoriusz Probus był sekretarzem cesarskim, który z ramienia Dioklecjana negocjował warunki pokoju z Persją po zwycięskiej wojnie w 299 roku (Zmierzch..., s.355, Czasy..., s. 81).
↑O Anulinusie wiadomo tylko, że był senatorem rzymskim i właścicielem, będących niewolnikami, rodziców przyszłego cesarza Dioklecjana (Zmierzch..., s.334).
↑W marcu 313 roku cesarz Konstantyn napisał list do prokonsula prowincji afrykańskich Anulina (Konstantyn..., s. 155).
