ReadyBoost – technologia przyspieszania odczytu danych z dysku opracowana przez firmę Microsoft dla systemów operacyjnych Microsoft Windows. Wprowadzono ją wraz z systemem Windows Vista. Umożliwia wykorzystanie urządzeń z pamięcią flash, takich jak pamięci USB i karty pamięci, jako dodatkowej pamięci podręcznej danych odczytywanych z pamięci masowej. Rozwiązanie zaprojektowano przede wszystkim z myślą o komputerach wykorzystujących dyski twarde (HDD).
ReadyBoost nie zwiększa ilości zainstalowanej pamięci RAM ani nie zastępuje pliku stronicowania. Jego zadaniem jest ograniczenie liczby powolnych odczytów z dysku poprzez przechowywanie kopii wybranych danych na szybszym przy odczycie losowym nośniku.
ReadyBoost tworzy na wybranym urządzeniu plik pamięci podręcznej o nazwie ReadyBoost.sfcache. W systemie Windows Vista współpracuje z mechanizmem SuperFetch, który analizuje sposób korzystania z danych i pomaga wstępnie zapełniać pamięć podręczną. Przy odczytywaniu niewielkich, rozproszonych fragmentów danych system może skorzystać z pamięci flash, natomiast duże, sekwencyjne odczyty kieruje bezpośrednio do dysku twardego, dla którego taki rodzaj operacji jest zwykle bardziej wydajny.
Pamięć podręczna przechowuje kopie danych znajdujących się na dysku. Odłączenie urządzenia używanego przez ReadyBoost nie powoduje więc utraty oryginalnych plików; system może odczytać je ponownie z dysku.
Dane zapisywane w pamięci podręcznej mogą być kompresowane. Zgodnie z dokumentacją Microsoftu kompresja jest domyślnie włączona, ale może być wyłączona w konfiguracji. Dane na wymiennych urządzeniach wykorzystywanych przez ReadyBoost są automatycznie szyfrowane; w opisie implementacji dla Windows Vista Microsoft wskazuje algorytm AES z kluczem 128-bitowym. W przypadku wewnętrznych, niewymiennych nośników ustawienie szyfrowania może być konfigurowane.
Urządzenie przeznaczone do ReadyBoost musi osiągać odpowiednią wydajność losowych operacji wejścia-wyjścia. W pierwotnej implementacji w Windows Vista Microsoft wymagał prędkości co najmniej 2,5 MB/s przy losowym odczycie bloków o wielkości 4 KB oraz 1,75 MB/s przy losowym zapisie bloków o wielkości 512 KB. System sprawdzał parametry podłączonego nośnika przed udostępnieniem możliwości jego wykorzystania.
W Windows Vista można było korzystać z jednego urządzenia z pamięcią podręczną o maksymalnej wielkości 4 GB. Windows 7 rozszerzył obsługę do ośmiu urządzeń jednocześnie. Maksymalna wielkość pamięci podręcznej na jednym urządzeniu wzrosła do 32 GB. W przypadku systemu plików FAT32 limit wynosił 4 GB; do wykorzystania większej pamięci podręcznej potrzebny był system plików NTFS albo exFAT.
ReadyBoost może skracać czas dostępu do często używanych danych na komputerach z dyskami HDD, szczególnie gdy dostępna ilość pamięci RAM jest niewielka. W testach przeprowadzonych w 2007 roku przez serwis Tom's Hardware odnotowano skrócenie czasu uruchamiania części programów, zwłaszcza na komputerach z niewielką ilością pamięci RAM. Zwiększenie ilości fizycznej pamięci RAM przynosiło jednak większe korzyści.
Wraz z rozpowszechnieniem dysków SSD użyteczność ReadyBoost zmalała. Dyski półprzewodnikowe zapewniają znacznie szybszy dostęp losowy do danych niż tradycyjne dyski twarde, dlatego już w Windows 7 mechanizm ten był automatycznie wyłączany na komputerach z odpowiednio szybkimi dyskami SSD.