Receptory sigma

Receptory sigma, białka sigma – grupa białek o nieznanej funkcji, pierwotnie opisanych (błędnie) jako klasa receptorów opioidowych. Koncepcja roli białek sigma diametralnie się od tego czasu zmieniła. Badane są m.in. ze względu na ich domniemany udział w patogenezie różnych chorób neuropsychiatrycznych. Opisano dwa rodzaje tych białek, sigma-1 (σ1R) i sigma-2 (σ2R). Sigma-1 jest przezbłonowym białkiem chaperonowym siateczki śródplazmatycznej, kodowanym u człowieka przez gen SIGMAR1. Podlega ekspresji w różnych tkankach, szczególnie w tkance nerwowej. Gen białka sigma-2 został sklonowany i zidentyfikowany jako przezbłonowe białko siateczki endoplazmatycznej TMEM97, regulujące transporter steroli NPC1. Szereg leków psychotropowych ma powinowactwo do białek sigma, ale nie opracowano jak dotąd leku, który działałby przede wszystkim na nie.

Przypisy

  1. ↑ Sanju Narayanan, Rohit Bhat, Christophe Mesangeau, Jacques H. Poupaert, Christopher R. McCurdy, Early development of sigma-receptor ligands, „Future Medicinal Chemistry”, 3 (1), 2011, s. 79–94, DOI: 10.4155/fmc.10.279, ISSN 1756-8927, PMID: 21428827 [dostęp 2018-02-17].
  2. ↑ W.R. Martin, C.G. Eades, J.A. Thompson, R.E. Huppler i inni. The effects of morphine- and nalorphine- like drugs in the nondependent and morphine-dependent chronic spinal dog. „Journal of Pharmacology and Experimental Therapeutics”. 197 (3), s. 517–532, 1976. PMID: 945347.
  3. ↑ F.J. Kim. Introduction to Sigma Proteins: Evolution of the Concept of Sigma Receptors. „Handbook of Experimental Pharmacology”. 244, s. 1-11, 2017. DOI: 10.1007/164_2017_41. PMID: 28871306.
  4. ↑ publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać T. Hayashi. Sigma-1 receptor: the novel intracellular target of neuropsychotherapeutic drugs. „Journal of Pharmacological Sciences”. 127 (1), s. 2–5, 2015. DOI: 10.1016/j.jphs.2014.07.001. PMID: 25704011.
  5. ↑ publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać T. Hayashi, T.P. Su. Sigma-1 receptor chaperones at the ER-mitochondrion interface regulate Ca(2+) signaling and cell survival. „Cell”. 131 (3), s. 596–610, 2007. DOI: 10.1016/j.cell.2007.08.036. PMID: 17981125.
  6. ↑ publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać A. Alon, H.R. Schmidt, M.D. Wood, J.J. Sahn i inni. Identification of the gene that codes for the σ2 receptor. „Proc Natl Acad Sci U S A”. 114 (27), s. 7160-7165, 2017. DOI: 10.1073/pnas.1705154114. PMID: 28559337. PMCID: PMC5502638.
  7. ↑ publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać F.J. Kim, G.W. Pasternak. Cloning the sigma2 receptor: Wandering 40 years to find an identity. „Proc Natl Acad Sci U S A”. 114 (27), s. 6888-6890, 2017. DOI: 10.1073/pnas.1708155114. PMID: 28645899. PMCID: PMC5502656.
  8. ↑ X. Guitart, X. Codony, X. Monroy. Sigma receptors: biology and therapeutic potential. „Psychopharmacology”. 174 (3), s. 301–319, 2004. DOI: 10.1007/s00213-004-1920-9. PMID: 15197533.