Traktat wersalski podpisany 28 czerwca 1919 roku po zakończeniu I wojny światowej przez Niemcy i państwa zwycięskiej koalicji pozwalał Niemcom na utrzymanie niewielkich liczebnie i słabo uzbrojonych sił zbrojnych. Najważniejszymi postanowieniami traktatu wersalskiego w tym zakresie były:
ograniczenie liczebności wojsk lądowych do 100 000 ludzi;
ograniczenie liczebności marynarki wojennej do 15 000 ludzi, w tym nie więcej niż 1500 oficerów i chorążych;
zakazana była obowiązkowa służba wojskowa;
wojsko nie mogło mieć sztabu generalnego, wywiadu ani kontrwywiadu wojskowego.
wojska lądowe nie mogły posiadać czołgów, opancerzonych samochodów, broni przeciwlotniczej, najcięższych dział ani artylerii kolejowej. W arsenale Reichswehry mogło być nie więcej niż 102 000 karabinów, 926 karabinów maszynowych, 189 armat 75 mm, 204 haubice 77 mm, 85 haubic 105 mm i 63 armaty 150 mm;
Niemcy nie mogły posiadać żadnych samolotów wojskowych (przepis miał lukę – dopuszczalne było posiadanie samolotów w celu szkolenia artylerzystów);
wielkość nowo budowanych okrętów była ograniczona (wyporność ograniczona do 10 000 ton dla pancerników, 6000 ton dla krążowników, 800 ton dla niszczycieli i 200 ton dla torpedowców);
niemieckie firmy nie mogły produkować ani nawet prowadzić prac badawczych nad zakazanymi rodzajami broni (wspomnianych wyżej);
materiały wojenne mogły być trzymane jedynie w 3 arsenałach. Amunicję mogły produkować tylko cywilne fabryki wyznaczone przez traktat wersalski. Zarówno roczna produkcja amunicji, jak i jej ilość jaka mogła być trzymana w magazynach była ściśle określona przez traktat;
wszystkie twierdze miały zostać całkowicie rozbrojone, a część (na zachodniej granicy, wyspie Helgoland, na wybrzeżu Bałtyku) całkowicie rozebrana. Budowa nowych fortyfikacji była zakazana. Tylko twierdza w Królewcu mogła być uzbrojona, ale w nie więcej niż 38 dział, w tym 16 przeciwlotniczych, z ograniczonym zapasem amunicji;
w strefie zdemilitaryzowanej (obszar na zachód od Renu i do odległości 50 km na wschód od tej rzeki) Niemcy nie mogły mieć stale ani tymczasowo żadnych wojsk, fortyfikacji, baz materiałowych ani przeprowadzać tam manewrów;
szkolenie podoficerów i oficerów mogło się odbywać tylko w czterech ośrodkach: szkole piechoty w Dreźnie, szkole kawalerii w Hanowerze, szkole artylerii w Jüterbogu oraz szkole wojsk inżynieryjnych w Monachium.
W miejsce dotychczasowej Armii Cesarstwa Niemieckiego zostały utworzone w roku 1919 tymczasowe siły zbrojne (Übergangsheer), a ostatecznie w 1921 roku Reichswehra, składająca się z armii (Reichsheer) i marynarki wojennej (Reichsmarine). Jej podstawowym zadaniem było utrzymywanie porządku wewnętrznego i ochrona granic.
Niemcy administracyjnie podzielono na 7 okręgów wojskowych (Wehrkreiskommando). Wojsko było zgrupowane w dwie „grupy dowodzenia” (Gruppenkomando, w Berlinie i Kassel), w skład których wchodziło 7 dywizji piechoty (stacjonujące w: Królewcu, Szczecinie, Berlinie, Dreźnie, Stuttgarcie, Münsterze i Monachium; tam też znajdowały się dowództwa okręgów wojskowych) i 3 dywizje kawalerii. Dywizja piechoty posiadała 3 pułki piechoty, szwadron kawalerii, pułk artylerii (3 grupy), batalion inżynieryjny, sekcję łączności, 2 sekcje transportowe (samochodową i konną) oraz sekcję medyczną. Natomiast dywizja kawalerii posiadała 6 pułków kawalerii i grupę artylerii konnej. Łącznie w armii było:
21 pułków piechoty – każdy miał 3 bataliony piechoty, batalion szkolny i kompanię moździerzy
18 pułków kawalerii – każdy po 4 szwadrony liniowe i 1 szwadron szkolny (dodatkowo było 7 szwadronów kawalerii dywizyjnej)
24 grupy artylerii – każda po 3 baterie
7 batalionów inżynieryjnych – każdy z 2 kompaniami saperów, kompanią pontonową i sekcją reflektorów plot.
Dyslokacja
Dyslokacja dywizji Reichswehry i pododdziałów wchodzących w ich skład na terytorium Rzeszy
przedstawiała się następująco na dzień 1 stycznia 1921 roku:
1 Dywizja Reichswehry w Królewcu
1 (Pruski) pułk piechoty w Królewcu
I batalion w Królewcu
II batalion w Tylży
III batalion w Wystruciu i Gąbinie
batalion uzupełniający w Królewcu
2 (Pruski) pułk piechoty w Olsztynie
I batalion (strzelców) w Olsztynie
II batalion w Kętrzynie
III batalion w Giżycku
batalion uzupełniający w Olsztynie
3 (Pruski) pułk piechoty w Iławie
I batalion w Kwidzynie i Malborku
II batalion w Iławie
III batalion w Ostródzie
batalion uzupełniający w Malborku
2 Dywizja Reichswehry w Szczecinie
4 (Pruski) pułk piechoty w Kołobrzegu
I batalion w Stargardzie
II batalion (strzelców) w Kołobrzegu
III batalion w Wałczu i Pile
batalion uzupełniający w Szczecinku
5 (Pruski) pułk piechoty w Szczecinie
I batalion w Szczecinie
II batalion w Prenzlau i Angermünde
III batalion w Rostocku
batalion uzupełniający w Greifswaldzie
6 pułk piechoty w Lubece
I (Meklemburski) batalion w Schwerinie
II (Hanzeatycki) batalion w Lubece i Eutinie
III (Pruski) batalion we Flensburgu
(Pruski) batalion uzupełniający w Ratzeburgu
3 Dywizja Reichswehry w Berlinie
7 (Pruski) pułk piechoty w Świdnicy
I batalion w Brzegu i Nysie
II batalion (strzelców) w Jeleniej Górze i Kłodzku
16 pułk rajtarów w Langensalza, następnie w Erfurcie
1 (Pruski) szwadron w Hofgeismar (później w Erfurcie)
2 (Pruski) szwadron w Hofgeismar
3 (Heski) szwadron w Lagensalzy, tymczasowo w Hofgeismar
4 (Pruski) szwadron w Langensalzy
5 szwadron (uzupełniający) w Langensalzy
6 szwadron w Kassel (później w Erfurcie)
17 (Bawarski) pułk rajtarów w Bambergu (podlegał bawarskiej 7 Dywizji)
1 szwadron w Bambergu
2 szwadron w Ansbach
3 szwadron w Ansbach
4 szwadron w Straubing
5 szwadron (uzupełniający) w Bambergu, tymczasowo w Bayreuth
6 szwadron w Straubingu
18 (Bawarski) pułk rajtarów w Stuttgarcie – Bad Canstatt
1 (Wirtemberski) szwadron w Ludwigsburgu
2 (Wirtemberski) szwadron w Bad Canstatt
3 (Badeński) szwadron w Ludwigsburgu
4 (Badeński) szwadron w Ludwigsburgu
5 (Wirtemberski) szwadron (uzupełniający) w Bad Canstatt
1 (Pruski) pułk artylerii w Królewcu
I dywizjon w Insterburgu
II dywizjon w Królewcu
III dywizjon w Olsztynie
bateria uzupełniająca w Królewcu
2 (Pruski) pułk artylerii w Schwerinie
I dywizjon w Szczecinie
II dywizjon w Güstrow i Schwerinie
III dywizjon w Itzehoe
bateria uzupełniająca w Schwerinie
3 (Pruski) pułk artylerii we Frankfurcie nad Odrą
I dywizjon w Świdnicy (początkowo II dywizjon)
II dywizjon we Frankfurcie nad Odrą (początkowo I dywizjon)
III dywizjon w Jüterbogu
bateria uzupełniająca w Poczdamie
IV dywizjon (konny) w Poczdamie (11 – 13 Baterie)
V dywizjon (konny) w Żaganiu i Szprotawie (14 – 16 Baterie)
4 pułk artylerii w Dreźnie
I (Pruski) dywizjon w Halberstadt
II (Saski) dywizjon w Bautzen
III (Saski) dywizjon w Dreźnie
bateria uzupełniająca w Dreźnie
5 pułk artylerii w Fuldzie
I (Hesko-pruski) dywizjon w Fuldzie (początkowo II)
II (Badeński) dywizjon w Ulmie (początkowo I)
III (Wirtemberski) dywizjon w Ludwigsburgu
(Wirtemberska) Bateria uzupełniająca w Ulmie
11 (Pruska) Bateria (konna) we Fritzlarze
6 (Pruski) pułk artylerii w Minden
I dywizjon w Minden
II dywizjon w Minden
III dywizjon w Hanowerze i Wolfenbüttel
bateria uzupełniająca w Hanowerze
IV dywizjon (konny) w Verden (11 i 12 Baterie)
7 (Bawarski) pułk artylerii w Norymberdze
I dywizjon w Würzburgu
II dywizjon w Landsbergu nad Lechem i Monachium
III dywizjon w Norymberdze i Fürth
bateria uzupełniająca w Erlangen
1 (Pruski) batalion saperów w Królewcu
2 (Pruski) batalion saperów w Szczecinie
3 (Pruski) batalion saperów w Kostrzynie
4 (Pruski) batalion saperów w Magdeburgu
5 batalion saperów w Ulm (1 (Pruska) Kompania w Neu-Ulmie, 2 (Wirtemberska) Kompania w Ulmie)
6 (Pruski) batalion saperów w Minden
7 (Bawarski) batalion saperów w Monachium
Etatowo (1927–1932) Reichswehra miała 4291 oficerów, 20 880 podoficerów i 74 020 szeregowców, razem 99 191 żołnierzy. Według rodzajów wojsk liczba żołnierzy była następująca: piechota – 52 689, kawaleria – 15 991, artyleria – 10 827, saperzy – 2870, łączność – 2156, transport – 5733, służby medyczne i weterynaryjne – 3349, pozostałe – 5576.
Reichsmarine
Po I wojnie światowej znacznie ograniczono wielkość marynarki wojennej. W 1913 roku łączny tonaż floty niemieckiej wynosił 1 033 700 ton, w 1919 roku – 646 500 ton, a w 1933 roku 152 480 ton. W okresie międzywojennym zbudowano pewną ilość nowych okrętów, jednak ich wielkość i uzbrojenie były ograniczone przez traktat wersalski.
W 1933 roku Reichsmarine posiadała:
1 nowoczesny pancernik kieszonkowy „Deutschland” (wszedł do służby w 1933)
6 starych pancerników „Hannover”, „Schleswig-Holstein”, „Schlesien”, „Hessen”, „Elsass” i „Braunschweig” (z lat 1904–1908)
5 nowoczesnych krążowników lekkich „Leipzig”, „Köln”, „Königsberg”, „Karlsruhe” i „Emden” (z lat 1926–1931)
3 stare krążowniki „Berlin”, „Hamburg” i „Amazone” (z lat 1901–1905)
12 niszczycieli klas „Möwe” i „Wolf” (z lat 1926–1928) – później klasyfikowane jako torpedowce z racji małej wyporności
20 torpedowców różnych klas z lat 1906–1913
84 inne jednostki (trałowce, patrolowce, okręty logistyczne itd.)
Należy zwrócić uwagę, że liczba jednostek jeszcze przed dojściem do władzy nazistów była powyżej dozwolonych.
Budżet
Roczny budżet sił zbrojnych w okresie międzywojennym wynosił z reguły 600–700 milionów reichsmarek. W roku budżetowym 1932/33 było to 634 mln reichsmarek, co stanowiło zaledwie ok. 0,7% PKB Niemiec. Potem wydatki gwałtownie podskoczyły, jednak w 1935 roku Niemcy ostatni raz ujawniły wielkość tych wydatków (wyniosły 894 mln reichsmarek w roku 1934/35, czyli ok. 1,2% PKB).
Zbrojenia i koniec Reichswehry
Ograniczenia traktatowe pozbawiały Niemcy właściwie jakichkolwiek możliwości obronnych. Armia była w pełni zawodowa i służyli w niej wyłącznie najlepsi z najlepszych, ale i tak bez ciężkiego sprzętu nie byliby w stanie w razie konfliktu zbyt wiele zdziałać.
Z traktatu wywiązywano się w latach 20. sumiennie, choć starano się obchodzić przepisy jak tylko się dało, np. Niemcy tworzyli lotnictwo pod pozorem wspomagania szkolenia artylerzystów (co dopuszczał traktat), a niemieckie firmy prowadziły badania nad zakazanymi rodzajami uzbrojenia używając swoich zagranicznych filii (np. Boforsa w Szwecji). Jednak jeszcze przed dojściem do władzy nazistów rząd niemiecki zaczął łamać postanowienia traktatu – w 1932/1933 roku liczba żołnierzy przekroczyła dopuszczalny limit, ilość zmagazynowanego uzbrojenia także przekraczała limity, prowadzono nielegalne prace nad samolotami bojowymi i czołgami. W najgłębszej tajemnicy utworzono wywiad i kontrwywiad.
Po dojściu do władzy przez Adolfa Hitlera w styczniu 1933 roku zaczęto szybko rozbudowywać siły zbrojne łamiąc dalsze postanowienia traktatu wersalskiego. Już w październiku 1934 roku, w ramach realizacji planu „A”, Reichsheer liczył 240 000 żołnierzy (21 dywizji piechoty, 2 kawalerii i 1 lekką pancerną). W 1934 roku utworzono 2 okręgi wojskowe, rok później następny. 16 marca 1935 roku wprowadzono powszechną służbę wojskową (pierwszy rocznik wcielono do wojska 1 listopada). W tym miesiącu ustalono, że armia będzie się składać z 12 korpusów, 36 dywizji piechoty i 3 dywizji pancernych (450 000 żołnierzy). Zaczęto intensywnie rozbudowywać flotę (pod koniec 1935 roku miała 14 okrętów podwodnych, chociaż pierwsze przyjęto do służby już po rozwiązaniu Reichswehry). W 1933 roku zaczęto formować lotnictwo bojowe (w oparciu o kadry cywilnych aeroklubów). 9 marca 1935 roku oficjalnie utworzono lotnictwo (Luftwaffe) jako samodzielny rodzaj sił zbrojnych. Pod koniec roku Luftwaffe miało 6 okręgów z 33 dywizjonami (13 lotniczych, 19 przeciwlotniczych i 1 łączności).
21 maja 1935 roku Reichswehrę rozwiązano, tworząc Wehrmacht.
Przypisy
↑Georg Tessin, Deutsche Verbände und Truppen 1918 – 1939, Osnabrück 1974, ss 189 - 202