Revox

Revox Group AG
Logo
ilustracja
Państwo

 Szwajcaria

Siedziba

Dietikon

Forma prawna

spółka akcyjna

brak współrzędnych
Strona internetowa
Revox B77 MK II (około 1985 roku)
Revox PR99 Mk II do zastosowań profesjonalnych w radiu, około 1985 roku

Revox – marka wysokiej klasy sprzętu audio stworzona 27 marca 1951 roku przez firmę Studer, utworzoną w Herisau w 1948 roku. Jej właścicielem i założycielem był szwajcarski elektronik Wilhelm Studer, którego celem początkowo była jedynie produkcja magnetofonów szpulowych na rynek europejski. Dziś pod nadal istniejącą i dobrze kojarzoną przez audiofilów marką wytwarza się i sprzedaje kompletne systemy audio do użytku domowego.

Historia

Szpulowe magnetofony Revox i Studer stały się standardem w studiach dźwiękowych i radiowych na całym świecie. W słynnych studiach na Abbey Road w Londynie, przy użyciu studyjnego magnetofonu szpulowego Studer J37 zarejestrowane zostały przeboje The Beatles.

Historia produktów

Pierwszy, który pozwalał na stereofoniczny zapis dźwięku dwu- (2 ścieżki w jednym kierunku) lub czterościeżkowy (2 ścieżki w każdą ze stron przewijającej się w trakcie nagrywania taśmy, odwracanej po zakończeniu jej zapasu na danej szpuli) – tym samym, kosztem nieznacznego pogorszenia jakości, na takiej samej taśmie można było zapisać dwa razy dłuższy materiał dźwiękowy.
Dzięki cenionemu brzmieniu swoich lamp oraz ogromnej trwałości mechanicznej cieszył się wielkim uznaniem i popytem wśród audiofilów i melomanów jeszcze 20 lat później.
Wytwarzany w wersjach MK I do MK IV, cieszył się ogromnym powodzeniem, o czym świadczy fakt, iż powstało 186 wersji, w łącznej liczbie ponad 350 tysięcy sztuk. Magnetofon stał się ikoną ówczesnej techniki audio i synonimem hi-end dla wymagających użytkowników domowych. W późniejszym okresie był również wyposażany w najnowocześniejszy wtedy układ redukcji szumów Dolby B. Od wersji A77 MK II Revox stosował głowice o wydłużonej żywotności Revodur, wytwarzane na wyłączne zamówienie firmy ze specjalnego stopu Recovac, opracowanego i produkowanego w zakładach metalurgicznych i hucie «Vacuumschmelze Hanau». Równolegle do A77 paletę produktów uzupełniły dalsze urządzenia hi-fi – tuner i wzmacniacz, w późniejszym okresie wprowadzono do produkcji także zestawy głośnikowe i gramofony analogowe z nowatorskim wtedy ramieniem tangencjalnym i kwarcowo stabilizowanym napędem bezpośrednim.
Firma, rozrastając się, opracowywała kolejne produkty – stoły reżyserskie (potocznie „miksery”), słuchawki i mikrofony.
Urządzenia tamtej generacji wyróżniają obudowy i elementy chassis wykonane z niskorezonansowych odlewów. Magnetofony fabrycznie indywidualnie kalibrowano osobno dla każdej ze ścieżek i prędkości przesuwu taśmy w odniesieniu do oryginalnych taśm Revox, co pozwalało uzyskać niezwykle liniowe charakterystyki pasma przenoszenia dźwięku.
Magnetofon ten był pierwszym tak zaawansowanym technologicznie – i przez pewien czas jedynym wśród kasetowych (a jednym z nielicznych w historii urządzeń kasetowych w ogóle) – z 4 silnikami. Dzięki takiej ilości silników nie posiadał żadnych, typowych dla magnetofonów, sprzęgieł ciernych, pasków napędowych i mechanicznych hamulców taśmy – elementów wpływających bezpośrednio na jakość przesuwu taśmy, a tym samym – bezpośrednio na jakość dźwięku. Niezwykle zaawansowana na swój czas konstrukcja przewidywała napęd kasety poprzez 2 oddzielne silniki: rozwijający i zwijający taśmę w kasecie oraz 2 silniki odpowiedzialne za przesuw taśmy przed głowicą. Silniki te, tzw. napędu bezpośredniego, stabilizowane wspólnym generatorem kwarcowym, poruszały 2 oddzielne wałki napędowe – umieszczone przed i za głowicą nagrywającą i odtwarzającą. Precyzyjny mechanizm napędowy, obchodzący się z dużą delikatnością z cienką taśmą w kasecie, stosowano później również w profesjonalnych magnetofonach kasetowych Studer. W sekcji audio znajdowały się m.in. 4 odrębne układy procesora Dolby B. Wersję MK II wyposażono również w układ redukcji szumów Dolby C. W latach produkcji (1981–1984) magnetofon w wersji MK I kosztował 2475 CHF, a MK II: 2625 CHF.
Było to całkowite novum, następca B710 – sterowany 3 mikroprocesorami, również 3-głowicowy i 4-silnikowy oraz wyposażony m.in. w zdalne sterowanie na podczerwień (rzadkość w tamtych czasach) oraz zautomatyzowany system pomiaru własności taśmy i kalibracji oraz optymalizacji parametrów zapisu w oparciu o sterowaną przez procesor 20-sekundową procedurę pomiarowo-kalibracyjną. Elektronika magnetofonu realizowała w części sterującej i automatyzującej wiele zadań realizowanych za pomocą 3 mikroprocesorów komunikujących się ze sobą za pomocą wspólnej, dwukierunkowej magistrali danych typu I²C (jeden z mikroprocesorów był dedykowany wyłącznie do obsługi funkcji transportu taśmy i silników napędowych i przewijających). Rozwiązania zastosowane w tym urządzeniu były w tym czasie unikatowe i nowatorskie w skali światowej, wyznaczając kierunki rozwoju sprzętu audio na wiele kolejnych lat. Produkowany do roku 1990, przez wiele lat uważany za urządzenie referencyjne. W 1985 roku kosztował 2625 CHF.

Linki zewnętrzne