.jpg) Rex Stewart (1943) | |
| Imię i nazwisko |
Rex William Stewart jr |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
22 lutego 1907 |
| Data i miejsce śmierci |
7 września 1967 |
| Instrumenty | |
| Gatunki | |
| Zawód |
muzyk |
| Powiązania | |
| Zespoły | |
| Duke Ellington and His Orchestra Jazz at the Philharmonic Rex Stewart and His Dixielanders | |
Rex William Stewart jr (ur. 22 lutego 1907 w Filadelfii, zm. 7 września 1967 w Los Angeles) – afroamerykański kornecista jazzowy oraz publicysta muzyczny.
Jako chłopiec uczył się gry na fortepianie i skrzypcach, ale ostatecznie wybrał kornet. Inspirował się grą Bixa Beiderbecke’a, Louisa Armstronga i „Bubbera” Miley’ego.
Porzucił szkołę średnią, żeby dołączyć do zespołu Ragtime Clowns, prowadzonego przez Olliego Blackwella. Następnie występował w orkiestrach grających na statkach wycieczkowych, pływających po rzece Potomak, oraz lokalnych zespołach w Filadelfii.
W 1921 przeniósł się do Nowego Jorku. Współpracował w 1925 z zespołem bandżysty Elmera Snowdena. Rok później przeniósł się do orkiestry Fletchera Hendersona. Był jej członkiem do 1933 z ok. roczna przerwą, kiedy to występował w zespole brata Fletchera – Horace’a. W latach 1931–1932 grał także w gwiazdorskiej formacji McKinney’s Cotton Pickers. W 1933 prowadził orkiestrę nowojorskiego hotelu The Empire oraz doraźnie grywał w zespole Luisa Russella.
Od 1934 przez jedenaście lat pracował w big-bandzie Duke’a Ellingtona, stając się jego gwiazdą. Występował z nim i nagrywał. Był współkompozytorem utworów Boy Meets Horn i Morning Glory, należących do stałego repertuaru zespołu. Ponadto sprawował nadzór nad osobnymi sesjami nagraniowymi członków orkiestry. W 1939 w stworzonym przez siebie kwartecie dokonał w Paryżu szeregu nagrań z gitarzystą Djangiem Reinhardtem. Po rozstaniu z Ellingtonem prowadził małe zespoły swingowe, będąc ich głównym solistą. W latach 1947–1951 należał do grupy czołowych muzyków jazzu, koncertujących w ramach Jazz at the Philharmonic. Wraz z JATP odbył kilka dużych tournées, m.in. w Europie i Australii. Ponadto w 1948 w wolnym czasie wykładał w Konserwatorium Paryskim.
Na początku lat. 50 kupił stary, wiejski dom w stanie New Jersey i tam zamieszkał. Przez niedługi czas był też właścicielem małej restauracji w pobliżu toru drag racingowego w stanie Vermont. Drugą bowiem – obok muzyki – jego pasją było gotowanie. Chciał nawet zostać wykwalifikowanym kucharzem i w tym celu podczas pobytu we Francji w latach 1948–1949 uczęszczał do szkoły kucharskiej Le Cordon Bleu. W tym czasie miał swój cykliczny program radiowy w rozgłośni w Troy oraz regularnie gościł w telewizji lokalnej. W Bostonie kierował też stale, choć nieczęsto występującą orkiestrą. W latach 1957–1958 prowadził „odrodzony” big-band Fletchera Hendersona, z którym również nagrywał. Ponadto w 1958 i 1959 występował w klubie gitarzysty Eddiego Condona.
Chcąc być bliżej dzieci i żony Margie, w 1961 przeniósł się na Zachodnie Wybrzeże, choć jego syn – Paul Albert Hardy – pozostał w Nowym Jorku. W Los Angeles w większym zakresie niż dotychczas zajął się działalnością w mediach. Swoje teksty o tematyce jazzowej regularnie publikował w takich tytułach jak „Los Angeles Times”, „Playboy” i „DownBeat”. W jednej z rozgłośni radiowych współprowadził dwie audycje cykliczne: „Dixieland Doings” i „Things Aint What They Used to Be”. Nadal grał. Był członkiem zespołu występującego w programie „The Steve Allen Show”. Po przyjeździe do Los Angeles odnowił kontakt z dawnymi muzykami Ellingtona i grał z nimi we wspólnych jam sessions.
W swojej karierze miał związki z filmem. W epizodach pojawił się w obrazach: Hellzapoppin’ (1941) i Rendez-vous de juillet (reż. Jacques Becker, 1949). Wystąpił także w dokumentalnym filmie telewizyjnym The Sound of Jazz (1957) z cyklu The Seven Lively Arts.
Zmarł w Kalifornii na zawał serca. Miał 60 lat.
Zestawienie wg dat wydania płyt
