Rinjani – widoczny główny stożek oraz kaldera z jeziorem i małym stożkiem Barujari | |
| Państwo | |
|---|---|
| Położenie | |
| Wysokość |
3726 m n.p.m. |
| Dane wulkanu | |
| Rok erupcji |
2016 |
| Typ wulkanu | |
| Aktywność | |
Położenie na mapie Indonezji | |
| 8°25′00″S 116°28′00″E/-8,416667 116,466667 | |


Rinjani (indonez. Gunung Rinjani) – czynny wulkan na wyspie Lombok w Indonezji; zaliczany do stratowulkanów.
Główny stożek wulkaniczny ma wysokość 3726 m n.p.m. Na zachód od niego znajduje się owalna kaldera o wymiarach 6 × 8,5 km, której zachodnią część wypełnia kalderowe jezioro Segara Anak o głębokości 230 m. Kaldera jest pozostałością po bliźniaczym wulkanie Samalas, którego erupcja w 1257 roku była jedną z najsilniejszych erupcji wulkanicznych w holocenie. Rinjani był dużo młodszy od Samalasa i formował się mniej więcej w latach 11 940 – 5990 BP. Przetrwał katastrofę, choć jego zachodnie zbocza się zapadły. Po destrukcji Samalasa główny stożek Rinjani pozostał aktywny, o czym świadczy utworzenie się krateru Segara Muncar, jednak później jego aktywność ustała i nie są znane żadne historyczne przekazy dotyczące jego erupcji. Aktywne są za to mniejsze stożki, które utworzyły się wewnątrz kaldery; największy i najaktywniejszy z nich to Barujari (2376 m n.p.m.), którego pierwszą erupcję odnotowano w 1846, a ostatnią w 2016 roku.
