Riszonim
Riszonim (hebr. ראשונים pierwsi [uczeni]) – w historii prawodawstwa żydowskiego uczeni działający w późnym średniowieczu, po epoce gaonów i przed napisaniem Szulchan aruch, czyli od XI do XVI wieku. Uczeni rabiniczni, którzy działali później są znani jako acharonim („ostatni”). Do wybitnych przedstawicieli riszonim należeli Majmonides i Raszi. Jednym z największych riszonim był też Alfasi Icchak ben Jaakow, znany też jako Rif, twórca Sefer ha-halachot, jednego z najważniejszych kodeksów religijnych judaizmu.
Przypisy
- 1 2 Majdanik 2015 ↓, s. 29.
- ↑ Majdanik 2019 ↓, s. 197.
- ↑ Yosef Eisen, Major Ashkenazi Rishonim [online], chabad.org [dostęp 2024-10-03].
- ↑ Majdanik 2015 ↓, s. 36.
Bibliografia
- Piotr Majdanik: Tora dla narodów świata: prawa noachickie w ujęciu Majmonidesa. Warszawa ; Toruń: Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, 2015, seria: Monografie Fundacji na Rzecz Nauki Polskiej. ISBN 978-83-231-3317-9. [dostęp 2024-10-03].
- Piotr Majdanik. Koncepcja praw noachickich w Sefer ha-chinuch. „Studia Judaica”, s. 195–211, 2019. DOI: 10.4467/24500100STJ.19.009.12392. [dostęp 2024-10-03].