Roch Stebnowski
 major piechoty | |
| Data i miejsce urodzenia |
16 sierpnia 1894 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
28 lipca 1967 |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki | |
| Stanowiska |
komendant RU |
| Główne wojny i bitwy |
I wojna światowa |
| Odznaczenia | |
    | |
.png){kind=small}
Roch Stebnowski (ur. 16 sierpnia 1894 w Horodence, zm. 28 lipca 1967 w Warszawie) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Syn Józefa i Karoliny z Rządzińskich, urodzony 16 sierpnia 1894 w Horodence, w Małopolsce Wschodniej. W 1914 ukończył szkołę realna z maturą w Stanisławowie. Tam też od marca 1913 należał do Drużyn Strzeleckich, gdzie był szeregowcem. W sierpniu 1914 wraz z Drużyną wyszedł ze Stanisławowa i wstąpił do Legionu Wschodniego.
W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarsko-królewskiego Pułku Strzelców Nr 32. Po przejściu wyszkolenia rekruckiego, wysłano go na front w Karpatach, gdzie w 1915 został ranny. W czasie służby w armii austriackiej walczył także na frontach: włoskim, rosyjskim i francuskim. Na stopień podporucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1917.
W grudniu 1918 wrócił do Małopolski Wschodniej i był przetrzymywany przez Ukraińców, aż do czasu oswobodzenia tej części kraju. W czerwcu 1919 wątpił do Wojska Polskiego w Lublinie. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. W październiku 1920 został kolejny raz ranny w walkach 57 pp. na wsch. od Baranowicz.
Po powrocie ze szpitala, do sierpnia 1924 był przydzielony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Kamionka Strumiłowa, na stanowisku I referenta, pozostając oficerem nadetatowym 43 pułku piechoty w Dubnie, a następnie został przeniesiony do 29 pułku piechoty w Kaliszu. 18 lutego 1928 został mianowany na stopień majora ze starszeństwem z 1 stycznia 1928 i 16. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W kwietniu tego roku został wyznaczony na stanowisko dowódcy I batalionu 29 pp. W grudniu 1929 został przesunięty na stanowisko obwodowego komendanta Przysposobienia Wojskowego. W czerwcu 1934 został przeniesiony z 29 pp do Powiatowej Komendy Uzupełnień Kościerzyna na stanowisko komendanta. 1 września 1938 dowodzona przez niego jednostka została przemianowana na Komendę Rejonu Uzupełnień Kościerzyna, a zajmowane przez niego stanowisko otrzymało nazwę „komendant rejonu uzupełnień”. W 1939 roku w dalszym ciągu pełnił służbę na tym stanowisku.
Zmarł 28 lipca 1967. Razem z żoną Zofią (1900–1974) spoczywa na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 54-5-1).
Miał córkę Annę Teresę (ur. 19 czerwca 1923).
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 1012 – 13 kwietnia 1921
- Medal Niepodległości – 16 marca 1933 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości