Roman Gertner

Roman Gertner
Ilustracja
podporucznik piechoty podporucznik piechoty
Data i miejsce urodzenia

28 czerwca 1897
Łódź

Data i miejsce śmierci

15 sierpnia 1970
tamże

Przebieg służby
Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka

Faksymile
Odznaczenia

Roman Gertner (ur. 28 czerwca 1897 w Łodzi, zm. 15 sierpnia 1970 tamże) – podporucznik piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy i społeczny, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Syn Piotra i Magdaleny urodzony 28 czerwca 1897 w Łodzi, ówczesnym mieście powiatowym guberni piotrkowskiej. Uczył się w progimnazjum Polskim w rodzinnym mieście. W klasie trzeciej przeniósł się do Męskiego Gimnazjum Polskiego Towarzystwa „Uczelnia” w Łodzi. W 1912 został członkiem drużyny skautowej.

28 listopada 1914 jako skaut i uczeń klasy czwartej gimnazjum wstąpił do Legionów Polskich. Początkowo pełnił służbę w Biurze Werbunkowym w Sosnowcu, a następnie w batalionie uzupełniającym ob. Leona Berbeckiego. Chrzest bojowy przeszedł 24 grudnia 1914 w bitwie pod Łowczówkiem. Po bitwie został przeniesiony do 1 kompanii I batalionu 5 pułku piechoty. W jego szeregach wziął udział w kampanii poleskiej i wołyńskiej. Wyróżnił się 5 lipca 1916 w bitwie pod Kostiuchnówką, w której został ranny w nogę, za co odznaczono go orderem wojskowym „Virtuti Militari” V klasy. Następnie leczył się w szpitalu w Nowym Sączu. W tym samym roku został zwolniony z Legionów. Po zakończeniu leczenia wrócił do Łodzi, gdzie uczęszczał na kursy maturalne, kontynuował działalność w skautingu oraz podjął działalność w Polskiej Organizacji Wojskowej.

W listopadzie 1918 wstąpił do batalionu harcerskiego w Warszawie. W marcu 1919 został przeniesiony do 5 pułku piechoty Legionów i wziął udział w operacji wileńskiej. Później został przydzielony do Dowództwa 3 Armii. Od jesieni 1920 pełnił służbę w Oddziale II Dowództwa Wojska Litwy Środkowej (jego przełożonym był kapitan Tadeusz Bandrowski). W 1922 został przeniesiony do rezerwy. 22 czerwca 1926 prezydent RP mianował go podporucznikiem rezerwy ze starszeństwem z dnia 1 lipca 1925 i 103. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1934, jako oficer pospolitego ruszenia pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Łódź Miasto II. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr IV. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”.

W 1922, po zwolnieniu z wojska, pracował w Związku Strzeleckim w Łodzi jako referent oświatowy. W 1924 wyjechał do Bydgoszczy, gdzie organizował harcerstwo. W 1926 wrócił do Łodzi, gdzie pracował w Kasie Chorych, w charakterze urzędnika. Obowiązki zawodowe łączył z działalnością społeczną w Związku Harcerstwa Polskiego jako instruktor. W 1928 przyznano mu status inwalidy wojennego. Mieszkał w Łodzi przy ul. Napiórkowskiego 76 m. 50. Tam zmarł 15 sierpnia 1970 i został pochowany na Starym Cmentarzu.

Był kawalerem, bezdzietnym.

Ordery i odznaczenia