 Roman Jeremiasz Zaremba (s.a.) | |
| Imię i nazwisko |
Roman Jeremiasz Zaremba |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
24 marca 1904 |
| Data i miejsce śmierci |
1 listopada 1966 |
| Narodowość |
Polska |
| Język |
polski |
| Dziedzina sztuki |
muzyka |
| Odznaczenia | |
     | |
Roman Jeremiasz Zaremba (ur. 24 marca 1904 w Wawrzyszewie k .Warszawy, zm. 1 listopada 1966 w Toruniu) – muzyk.
Syn Lucjana Zaremby i Walentyny z domu Prusinowska.
Żonaty dwukrotnie:
W czasie I wojny światowej był członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej w Pruszkowie w stopniu kaprala, w 1918 roku pełnił funkcję podoficera broni.
W latach 1917–1919 uczęszczał do VIII Klasowej Szkoły Filologicznej R. Kowalskiego w Warszawie, ul. Świętokrzyska nr 27, którą na własną prośbę opuścił aby zaciągnąć się do Legii Akademickiej. W 1920 r. w stopniu plutonowego 36. pp Legii Akademickiej walczył na froncie litewsko-białoruskim. W latach 1923–1924 uczył się w Konserwatorium Muzycznym w Warszawie (przedmiot specjalny organy). Lata 1928–1938 wypełniła mu praca w zespołach muzycznych. Występował w zespole muzycznym na statkach M/S „Piłsudski” (1935–1936) i M/S „Batory” (1936–1937).
W latach 1938–1939 pracował w przedsiębiorstwie „Polskie Koleje Państwowe”.
W czasie okupacji w latach 1940–1942 pracował jako pianista w Warszawie w restauracji „Arkadia” ul. Kozia 3, varietes „Paradies” ul. Nowy Świat 3, kabarecie „Colombina” ul. Nowy Świat 40, kawiarni-barze „Mazowiecka 9”.
Od lutego 1941 r. w ZWZ-AK w stopniu sierżanta, jako podoficer broni 5 i 6 kompanii.
W służbie uzbrojenia zastępca oficera uzbrojenia por. H. Krygiera „Walskiego”, urządził depozytowy magazyn broni na wieży kościoła żbikowskiego. Od 1 marca 1944 r. szef 5 kompanii. Niestrudzony w pracy podziemnej, wyróżniony za wzorowe przechowywanie broni. Dorywczo brał udział w akcjach zbrojnych dywersji w grupie „Andrzeja” „Kedywu” AK, jednocześnie był współpracownikiem technicznym i kolporterem na Pruszków podziemnego wydawnictwa „Demokrata”.
Po rozwiązaniu AK od 19 stycznia 1945 r. w PAL - DOK I Warszawa (według arkusza ewidencji personalnej i załączonych zaświadczeń). Mimo że był żonaty i miał czworo dzieci w wieku od 3 do 15 lat, był całkowicie oddany sprawie walki, a żona aprobowała jego działalność w konspiracji i często pomagała mu w przenoszeniu broni. Od marca 1945 roku w stopniu porucznika przydzielony do odbywania służby w WP w Warszawie, od maja oddelegowany do Torunia na stanowisko kierownika Garnizonowego Domu Żołnierza. Po otrzymaniu samodzielnego mieszkania w Toruniu w 1945 roku sprowadza rodzinę z Pruszkowa. W czerwcu 1946 mianowany przez Pełnomocnika Rządu Tymczasowego R.P. na obwód Białogród wójtem komisarycznym gminy wiejskiej Łęczno.
W latach 1945–1947 kierował Zespołem „Awangarda” Garnizonowego Klubu Żołnierza w Toruniu. Od połowy lat 50., aż do śmierci kierował kwartetem wokalnym Zakładów Mięsnych w Toruniu. Należał do Związku Zawodowego Muzyków R.P. (sekcja muzyka rozrywkowa).
Zmarł 1 listopada 1966 roku, pochowany na cmentarzu parafialnym w Pruszkowie-Żbikowie.
