| Data i miejsce urodzenia |
16 września 1891 |
|---|---|
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki | |
| Stanowiska |
komendant rejonu uzupełnień |
| Główne wojny i bitwy | |
| Odznaczenia | |
Rudolf Jan Ksander (ur. 16 września 1891 w Skale nad Zbruczem, zm. ?) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Urodził się w Skale nad Zbruczem, w powiecie Borszczów, jako syn Jana i Heleny z domu Kornellów. Od 1902 uczył się w c. k. Gimnazjum Lwowskim im. Franciszka Józefa. W roku szkolnym 1906/07 powtarzał IV klasę. W 1911 nie został dopuszczony do egzaminu maturalnego. W czasie I wojny światowej, od 2 sierpnia 1914 służył w szeregach c. i k. Armii. Jego oddziałem macierzystym był Pułk Piechoty Nr 30. Od 24 listopada 1914 do 5 maja 1915 brał udział w walkach na froncie rosyjskim w Karpatach, a następnie – po ukończeniu szkoły oficerskiej – od 7 stycznia 1916 do 15 sierpnia 1917 na froncie włoskim. Na stopień chorążego został mianowany ze starszeństwem z 1 lipca 1916, a na stopień podporucznika ze starszeństwem z 1 stycznia 1917 w korpusie oficerów rezerwy piechoty. 1 stycznia 1918 został wysłany na front rumuński w Karpatach, gdzie przebywał do czasu demobilizacji, która nastąpiła 1 listopada tego roku. W drodze powrotnej był internowany przez Ukraińców, a następnie brał udział w walkach Lwowskich od 22 października 1918.
Do Wojska Polskiego został przyjęty z byłej c. i k. Armii, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podporucznika. W czasie wojny z bolszewikami walczył w szeregach 35 Pułku Piechoty. Latem 1919, w walkach na Polesiu dowodził 4. kompanią w I batalionie kapitana Leona Grota. 19 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłej c. i k. Armii.
Po zakończeniu wojny kontynuował służbę wojskową w 35 pp w Łukowie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 695. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1924 pełnił obowiązki dowódcy III batalionu. 1 grudnia 1924 został mianowany majorem ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 i 217. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Po awansie został zatwierdzony na stanowisku dowódcy III baonu. We wrześniu 1925, po przeniesieniu pułku do Brześcia nad Bugiem, objął dowództwo I baonu, detaszowanego w Łukowie. W listopadzie 1928 ogłoszono jego przeniesienie do Batalionu Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 9A w Łukowie na stanowisko dowódcy. W 1929, po likwidacji baonu w Łukowie, został przeniesiony do Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. W grudniu 1931, po śmierci ppłk. Leopolda Ślizowskiego, objął obowiązki zastępcy komendanta szkoły. W czerwcu 1935, po likwidacji szkoły, został zastępcą dowódcy Batalionu Szkolnego Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1937 i 5. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W marcu 1939 pełnił służbę w Komendzie Rejonu Uzupełnień Gródek Jagielloński na stanowisku komendanta rejonu uzupełnień.
Był żonaty.