Historia
23 września 1816 we wsi Marymont założono Instytut Agronomiczny, jego siedzibą był wówczas pałacyk królowej Marysieńki Sobieskiej, pierwszy dyrektorem został Jerzy Beniamin Flatt. Instytutowi przydzielono dobra rządowe – Marymont, Bielany oraz folwarki Ruda, Wawrzyszew i Buraków. Nauka była prowadzone na poziomie elementarnym (kształcenie wykwalifikowanych robotników) oraz wyższym (dla przyszłych ekonomów i zarządców).
W ramach instytutu powstał Rządowy Instytut Weterynarii, całość w 1840 przekształcono w Instytut Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa. Próby rusyfikacji polskich szkół doprowadziły ówczesny instytut na skraj likwidacji, szkoła została przeniesiona najpierw do Puław, a potem do Rosji. Do stolicy Polski wróciła w 1918 roku wraz z odzyskaniem niepodległości, uczelnia została w 1919 roku upaństwowiona i przemianowana na Szkołę Główną Gospodarstwa Wiejskiego. Pierwszymi jej wydziałami były rolniczy i leśny, od 1921 także ogrodniczy. Ok. 1925 wzniesiono budynki uczelni przy ul. Rakowieckiej 26/30 według projektu Tadeusza Zielińskiego. W Rogowie i w Skierniewicach powstały zakłady doświadczalne.
W roku akademickim 1937/1938 SGGW jako jedna z pierwszych uczelni w Polsce wprowadziła getto ławkowe.
W okresie II wojny światowej, w czasie okupacji niemieckiej, uczelnia prowadziła tajne nauczanie, jak również zajęcia w jawnej dwuletniej Miejskiej Szkole Ogrodniczo-Rolniczej oraz w Prywatnej Szkole Rybackiej. Budynki SGGW nie zostały zniszczone; w okresie okupacji mieściły się w nich koszary dla żołnierzy niemieckich obsługujących artylerię przeciwlotniczą na Polu Mokotowskim. Wyposażenie zostało wywiezione przez Niemców do Państwowego Instytutu Naukowego Gospodarstwa Wiejskiego w Puławach i na Reichsuniversität Posen w Poznaniu. W czasie wojny Biblioteka SGGW utraciła jedynie 7% swoich zbiorów (3325 z 44 035 jednostek).
Uczelnia wznowiła działalność akademicką 15 maja 1945 roku. Na uruchomione wydziały: Rolny, Ogrodniczy i Leśny zapisało się 600 studentów.
Wkrótce nastąpił dalszy rozwój uczelni. Już w 1951 istniały wydziały: Melioracji Rolnych, Technologii Drewna, Zootechniki, później powstała sekcja kształtowania terenów zielonych, obecnie Wydział Architektury Krajobrazu. Do szkoły przyłączono w 1952 wyłączony z Uniwersytetu Warszawskiego Wydział Weterynaryjny.
W 1956 roku decyzją Rady Ministrów SGGW otrzymała tereny na Ursynowie oraz sąsiadujące gospodarstwa Wolica, Natolin i Wilanów, tam właśnie postępował rozwój uczelni – powstały wydziały Techniki Rolniczej oraz Żywienia Człowieka (1973). Zagospodarowanie terenu kampusu jest dziełem dr. inż. Przemysława Wolskiego.
Ostatecznie na całkowite przeniesienia kampusu do tej dzielnicy zdecydowano się w 2001 roku. Nazwano go imieniem hrabiego Edwarda Bernarda Raczyńskiego, który jako spadkobierca rodu Krasińskich, podarował ten teren wraz zursynowskim pałacem państwu polskiemu w 1921 roku na cele edukacyjne. Pałac stał się siedzibą Rektoratu SGGW w 1989 roku. Społeczność SGGW ufundowała i poświęciła mu pamiątkowy głaz, jako "ofiarodawcy dóbr ursynowskich, wybitnemu mężowi stanu, mecenasowi nauki i kultury".
W maju 1991 r. zmieniono nazwę uczelni ze Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego − Akademii Rolniczej w Warszawie na Szkołę Główną Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie.
Rektorat uczelni mieści się w zabytkowym pałacu należącym do Juliana Ursyna Niemcewicza, który ze względu na swą funkcję nazywany jest „pałacykiem Rektorskim”.
Od 1983 roku corocznie uczelnia organizuje cykl imprez juwenaliowych pod nazwą Ursynalia.
52°09′49,680″N 21°02′52,872″E/52,163800 21,048020
.jpg)
