Salicyna
Salicyna
Nazewnictwo
Nomenklatura systematyczna (IUPAC )
2- (hydroksymetylo) -fenylo-β-D-glukozyd
Ogólne informacje
Wzór Hilla
C13 H18 O7
Masa molowa
286,28 g/mol
Identyfikacja
Numer CAS
138-52-3
PubChem
439503
DrugBank
DB19357
SMILES
C1=CC=C(C(=C1)CO)O[C@H]2[C@@H]<br>([C@H]([C@@H]([C@H](O2)CO)O)O)O
InChI
InChI=1S/C13H18O7/c14-5-7-3-1-2-4-8(7)19-13-12(18)11(17)10(16)9(6-15)20-13/h1-4,9-18H,5-6H2/t9-,10-,11+,12-,13-/m1/s1
InChIKey
NGFMICBWJRZIBI-UJPOAAIJSA-N
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotycząstanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)
Salicyna – organiczny związek chemiczny z grupy glikozydów fenolowych , będący połączeniem saligeniny z glukozą .
Historia
Salicynę po raz pierwszy wyodrębnił z kory wierzby (cortex salicis ) w 1828 roku profesor farmacji na Uniwersytecie w Monachium Johann Andreas Buchner (inne języki) . Zdołał on uzyskać niewielką ilość żółtej substancji z wyciągu kory wierzbowej, którą nazwano salicyną.
Salicyna ma działanie przeciwbólowe, przeciwzapalne i przeciwgorączkowe.
Przypisy
↑ Farmakopea Polska X , Polskie Towarzystwo Farmaceutyczne, Warszawa: Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych , 2014, s. 4276, ISBN 978-83-63724-47-4 , OCLC 903979769 .
↑ Krystyna K. Knypl Krystyna K. , Miejsce aspiryny w codziennej praktyce lekarskiej , „Medycyna Rodzinna”, 3–4, 2003, s. 98-102 .
↑ Mirosława M. Krauze-Baranowska Mirosława M. , Ewa E. Szumowicz Ewa E. , Wierzba – źródło surowców leczniczych o działaniu przeciwzapalnym i przeciwbólowym , „Postępy Fitoterapii”, 2, 2004, s. 77-86 .