
Samuel Maharero (ur. 1856, zm. 14 marca 1923) – wódz plemienny z Afryki Południowo-Zachodniej.
W 1890 został (po śmierci swego ojca – Maharero) wodzem zwierzchnim plemienia Herero. W 1904 stanął na czele buntu skierowanego przeciwko Niemcom. 11 stycznia 1904 roku przywódca Herero nakazał eksterminację ludzi rasy białej, z wyłączeniem Anglików, Burów, Namów, Basterów, Berg-Damara oraz misjonarzy w niemieckim protektoriacie.
Siły Herero zostały pokonane przez siły kolonialne w bitwie pod Waterberg 11 sierpnia 1904 r., a pozostali Herero (w tym kobiety, dzieci i osoby starsze) zostali wypędzeni na pustynię w regionie Omaheke.
Dziesiątki tysięcy Herero zmarło z odwodnienia, głodu lub chorób zakaźnych. Po odwołaniu przez Berlin rozkazu eksterminacji, schwytanych wysłano do obozu koncentracyjnego na Shark Island.
Maharero zdołał poprowadzić około 1000 swoich ludzi do brytyjskiego protektoratu Beczuany (obecnie Botswana). Pozostał przywódcą wygnanych Herero. Zmarł w marcu 1923 roku, a jego ciało zostało tymczasowo pochowane w Beczuanie.
23 sierpnia 1923 roku jego ciało zostało sprowadzone do Okahandży i uroczyście pochowane obok przodków. To wydarzenie jest świętowane w Dniu Herero.