| Scotinoecus | |
| Simon, 1892 | |
| Systematyka | |
| Domena | |
|---|---|
| Królestwo | |
| Typ | |
| Podtyp | |
| Gromada | |
| Rząd | |
| Infrarząd | |
| Rodzina | |
| Rodzaj |
Scotinoecus |
| Typ nomenklatoryczny | |
|
Hexathele cinereopilosa Simon, 1889 | |
Scotinoecus – rodzaj pająków z infrarzędu ptaszników i rodziny Hexathelidae. Obejmuje cztery opisane gatunki. Występują na południu Ameryki Południowej.
Pająki osiągające w przypadku samic od 10,5 do 14,4 mm długości ciała. Karapaks samic ma część głowową wydłużoną i delikatnie wysklepioną. Warga dolna jest szersza niż dłuższa. Liczba kuspuli na wardze i szczękach jest znacznie większa niż u Mediothele, na tej pierwszej dochodząc do 90, a na tych drugich do stu. Odnóża mają na stopach trichobotria mniej liczne niż na nadstopiach i goleniach, rozmieszczone w pojedynczym, prostym szeregu. Górne pazurki stóp uzbrojone są w zęby liczniejsze i dłuższe niż u Mediothele. U samca goleń pierwszej pary ma na spodzie pojedynczą apofizę (ostrogę) z przyległym kolcem. Występują trzy pary kądziołków przędnych; przednio-boczne są dwuczłonowe i nie dłuższe niż tylno-środkowe. Kądziołki tylno-boczne są dłuższe niż u Mediothele i mają więcej gruczołów przędnych, od 30 do 50 na każdym członie. Genitalia samicy zawierają dwie spermateki, obie wyraźnie dwupłatowe, czasem wręcz rozbite na cztery zbiorniki.
Pająki te zasiedlają lasy. Większość buduje płachtowate sieci łowne, przypominające te u Ischnothele, ale S. fasciatus żyje w norkach, przy których nie znaleziono takich sieci.
Rodzaj neotropikalny, ograniczony do południa Ameryki Południowej. Trzy gatunki są endemitami Chile, czwarty poza tym krajem znany jest jeszcze z najbardziej południowej prowincji Argentyny.
Kladogram Hexathelidae wg Hedina i innych (2018)
|
Takson ten wprowadził w 1892 roku Eugène Simon. Gatunkiem typowym została opisana w 1889 roku przez tegoż autora Hexathele cinereopilosa. Drugi gatunek rodzaju opisał w 1901 roku Hugo Albert Tullgren, a kolejne dwa w 2012 roku Duniesky Ríos-Tamayo i Pablo Goloboff.
W sumie do rodzaju należą cztery opisane gatunki:
Wyniki filogenetycznych analiz molekularnych Marshala Hedina i innych z 2018 roku wskazują na zajmowanie przez Scotinoecus pozycji siostrzanej dla kladu tworzonego przez wszystkie pozostałe rodzaje Hexathelidae z wyjątkiem bazalnego rodzaju Mediothele. Z kolei Ríos-Tamayo i Goloboff w 2012 roku zwrócili uwagę, że Scotinoecus wyróżnia się przede wszystkim brakiem synapomorfii Mediothele i w związku z tym może się okazać niemonofiletyczny, z niektórymi gatunkami bliższymi Mediothele niż innym przedstawicielom Scotinoecus.