Selery (ApiumL.) – rodzaj roślin z rodziny selerowatych (baldaszkowatych). Obejmuje 12 gatunków. Większość z nich rośnie w Ameryce Południowej i tylko selery zwyczajneA. graveolens są szeroko rozpowszechnione (rosną dziko w Europie, poza tym powszechnie są uprawiane, także w Polsce), a A. prostratum rośnie w Australii i Nowej Zelandii. Dawniej zaliczano tu także przedstawicieli rodzaju pęczynaHelosciadium i Cyclospermum, ale okazali się oni odlegle spokrewnieni i są wyodrębniani do osobnych rodzajów i nawet plemion w obrębie selerowatych.
Selery zwyczajneA. graveolens są od dawna znaną i uprawianą rośliną jadalną, przyprawową i leczniczą.
W obrębie kwiatostanów składających się z nielicznych baldaszków brak pokryw i pokrywek. Działki kielicha silnie zredukowane. Płatki korony białe lub zielonkawe, u nasady zwężone, w górnej części zaokrąglone lub jajowate, całobrzegie lub wycięte na wierzchołku i z łatką skierowaną do wnętrza kwiatu.
Nagie, podługowate lub okrągławe i z boku spłaszczone rozłupnie.
Systematyka
Pozycja systematyczna
Rodzaj należący do podrodziny Apioideae Seemann, rodziny selerowatych (Apiaceae Lindl.), rzędu selerowców (Apiales Lindl.), kladu astrowych w obrębie okrytonasiennych. Dawniej zaliczano tu także przedstawicieli rodzaju pęczynaHelosciadium i Cyclospermum, ale analizy molekularne wykazały, że należą oni nie tylko do innych rodzajów, ale nawet plemion w obrębie selerowatych.
↑Michael A.M.A.RuggieroMichael A.M.A. i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS One”, 10 (4), 2015, art. nr e0119248, DOI:10.1371/journal.pone.0119248, PMID:25923521, PMCID:PMC4418965 [dostęp 2020-02-20](ang.).
123456Joachim W.J.W.KadereitJoachim W.J.W., VolkerV.BittrichVolkerV. (red.), The Families and Genera of Vascular Plants, t. XV. Flowering Plants. Eudicots Apiales, Gentianales (except Rubiaceae), Springer International Publishing AG, s. 103, ISBN978-3-319-93604-8.
1234MarianM.KoczwaraMarianM., Flora polska. Rośliny naczyniowe Polski i ziem ościennych. T. IX. Dwuliścienne wolnopłatkowe-dwuokwiatowe. Cz. VII, Kraków 1960, s. 56-57.