Część autorów wyróżnia trzy podgatunkiPluvialis squatarola:
P. s. squatarola (Linnaeus, 1758) – od północno-wschodniego krańca Europy na wschód przez północną Azję (bez Wyspy Wrangla) do wybrzeży Półwyspu Czukockiego i Niziny Anadyrskiej, zachodnia i północna Alaska. Zimuje na wybrzeżach zachodniej i południowej Europy, południowej Afryki, południowej Azji, Indonezji i Australii, rzadko Nowej Zelandii.
P. s. tomkovichi Engelmoer & Roselaar, 1998 – Wyspa Wrangla. Zimuje prawdopodobnie na wybrzeżach wschodniej Azji i dalej na południe.
P. s. cynosurae (Thayer & Bangs, 1914) – północne wybrzeża Kanady i Archipelag Arktyczny. Zimuje wzdłuż wybrzeży Ameryki Północnej i Południowej.
Niektórzy autorzy uznają ten gatunek za monotypowy.
Morfologia
Wygląd
W szacie godowej samiec ma wierzch ciała pokryty czarno-białym deseniem. Boki głowy, przód szyi, pierś i spód czarny. Pokrywy podogonowe, boki szyi i okolice pokryw usznych białe. Dziób i nogi czarne. Samica w szacie godowej bardzo podobna do samca, lecz na spodzie ciała kolor czarny pokryty jest białymi plamkami. W szacie spoczynkowej obie płci oraz osobniki młodociane są brudnobiałe z ciemnymi plamkami, większymi i gęstszymi na wierzchu ciała. W locie widoczne czarne podbarkówki.
Wymiary średnie
długość ciała 27–31 cm rozpiętość skrzydeł 71–83 cm masa ciała 160–395 g
Ekologia i zachowanie
Jajo z kolekcji muzealnej
Biotop
W okresie lęgowym tundra, poza nim brzegi wód, zazwyczaj słonych.
Gniazdo
Płytkie zagłębienie w ziemi.
Jaja
W ciągu roku wyprowadza jeden lęg, składając w maju–czerwcu 4 jaja.
Wysiadywanie
Jaja wysiadywane są od zniesienia pierwszego jaja przez okres 26–27 dni przez obydwoje rodziców.
Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) od 2024 roku uznaje siewnicę za gatunek narażony (VU – Vulnerable); wcześniej klasyfikowano ją jako gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern). W 2024 roku szacowano liczebność światowej populacji na 1,0–2,5 miliona dorosłych osobników. Globalny trend liczebności populacji uznawany jest za spadkowy.