| Sitarobrachys thoracica | |||
| (Kraatz, 1862) | |||
| Systematyka | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Typ | |||
| Gromada | |||
| Rząd | |||
| Podrząd | |||
| Rodzina | |||
| Podrodzina | |||
| Plemię | |||
| Rodzaj |
Sitarobrachys | ||
| Gatunek |
Sitarobrachys thoracica | ||
| Synonimy | |||
| |||
Sitarobrachys thoracica – gatunek chrząszcza z rodziny oleicowatych i podrodziny Nemognathinae, jedyny z monotypowego rodzaju Sitarobrachys.
Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1862 roku przez Gustava Kraatza pod nazwą Stenoria thoracica. W 1883 roku opisany został niezależnie przez Edmunda Reittera pod nazwą Sitarobrachys brevipennis wraz z publikacją nowego rodzaju Sitarobrachys. Na początku XX wieku opisano kilka kolejnych gatunków z tego rodzaju, jednak wszystkie zostały zsynonimizowane z typem nomenklatorycznym, w związku z czym Sitarobrachys współcześnie jest taksonem monotypowym.
Chrząszcz o ciele długości około 7 mm.
Głowa jest czarna, w zarysie niemal trójkątna. Czoło jest pozbawione punktowania, natomiast reszta głowy ma powierzchnię rzeźbioną grubymi punktami. Skronie są nieco dłuższe i szersze niż jedno oko. Warga górna jest szersza niż dłuższa. Nitkowate czułki osiągają połowę długości ciała. Żuwaczki nie są równolegle ku przodowi wydłużone. Głaszczki szczękowe są niepowiększone i mają ostatni człon o kształcie innym niż siekierowaty czy trójkątny.
Przedplecze jest czarne, znacznie szersze niż dłuższe, ku tyłowi zwężone, pokryte grubym punktowaniem, przed tarczką opatrzone wciskiem, u podstawy nieobrzeżone. Duża tarczka ma trójkątny kształt i czarny kolor. Pokrywy są pomarańczowe lub żółtobrązowe, porośnięte krótkim, delikatnym, słabo widocznym owłosieniem. U samicy pokrywy są silnie skrócone, nie dłuższe od przedplecza i tak silnie rozchylone, że wręcz ułożone poprzecznie, pozostawiając większość odwłoka niezasłoniętą. U samca pokrywy zakrywają niemal cały odwłok i rozchylone są tylko w tyle. Skrzydła tylnej pary u samca są poprawnie wykształcone, u samicy zaś brak ich zupełnie. Odnóża są stosunkowo masywne. Tylna ich para cechują się goleniami o obu ostrogach wyprostowanych i niezgrubiałych, podobnych pod względem długości i średnicy.
Odwłok jest rdzawoczerwono obrzeżony. Końcowe jego tergity są wyraźnie punktowane.
Larwy tego chrząszcza są ektopasożytami niedorosłych stadiów dziko żyjących pszczół, przechodzącymi rozwój w ich gniazdach. Samice są pozbawione zdolności lotu i nie opuszczają gniazd swych żywicieli. Samce zwykle obserwuje się w pobliżu tychże gniazd.
Gatunek palearktyczny, o zasięgu kanaryjsko-wokółśródziemnomorskim. Podawany jest z południowo-zachodniej Hiszpanii, Bułgarii, Grecji, Turcji, Izraela, Palestyny, Egiptu, Tunezji, północnej Algierii, Maroka i Wysp Kanaryjskich (z Fuerteventury). Wszędzie jest owadem bardzo rzadko obserwowanym.