Życiorys
Stefan Krzysztof Wrona urodził się 24 lipca 1945 w Krakowie.
Rodzina:
- ojciec – profesor matematyki;
- matka – Anna z domu Czech;
- żona – Hanna Kołodziejek, lekarz medycyny (gastroenterolog);
- syn – Konrad (ur. 1973), dr telekomunikacji (stopień naukowy uzyskany w 2005 r. na Uniwersytecie RWTH Aachen w Niemczech);
Jego ojciec był absolwentem Wydziału Matematyki Uniwersytetu Jagiellońskiego, a następnie profesorem Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie, Politechniki Warszawskiej i California State University w Hayward.
W atmosferze świata matematyki Stefan Wrona w 1963 roku ukończył 48 Liceum Ogólnokształcące w Warszawie. Później studiował na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. W 1969 roku obronił pracę magisterską poświęconą projektowaniu zakładów przemysłowych z innowacyjnym zastosowaniem metod optymalizacji cyfrowej pod kierunkiem prof. Jerzego Hryniewieckiego.
Praca została wyróżniona w ramach dorocznej Nagrody Stowarzyszenia Architektów Polskich im. Architektów S. Skrypija i S. Nowickiego za najlepsze dyplomy w roku 1969.
W 1970 roku podjął pracę w Katedrze Projektowania Zespołów Przemysłowych kierowanej przez prof. Jerzego Hryniewieckiego. Osobowość i wiedza prof. Jerzego Hryniewieckiego wywarły zasadniczy wpływ na dalszy rozwój naukowy i zawodowy Stefana Wrony. W roku 1972 uzyskał stopień doktora na podstawie rozprawy pt. Wpływ systematycznych metod projektowania na kształtowanie systemów architektonicznych (na przykładzie zespołów przemysłowych). W roku 1982 uzyskał stopień naukowy doktora habilitowanego nauk technicznych w zakresie teorii architektury i urbanistyki, na podstawie pracy pt. Metody uczestnictwa w projektowaniu w architekturze i urbanistyce.
W roku 1994 otrzymał tytuł naukowy profesora. Od roku 1993 zajmował stanowisko profesora nadzwyczajnego, a w roku 2001 został profesorem zwyczajnym.
Od samego początku zatrudnienia na Politechnice Warszawskiej, jego praca naukowa i dydaktyczna koncentrowała się na zagadnieniach metodologii projektowania w kontekście interdyscyplinarnego podejścia systemowego, a następnie komputerowego wspomagania prac projektowych w architekturze i urbanistyce. Prekursorskie w skali Polskiej badania w tym zakresie były oparte na intensywnych kontaktach i współpracy z czołowymi środowiskami akademickimi na świecie (Univesity of California Berkeley, Massachusetts Institute of Technology, Strathclyde University, Eindhoven University, ETH Zurich i inne) oraz z Zakładem Prakseologii Polskiej Akademii Nauk. Kontakty te i współpraca przyjmowały formę wzajemnych wizyt i wykładów, udziału w międzynarodowych konferencja, oraz pobytów studialnych i staży naukowych ufundowanych przez agendy rządowe i uczelnie między innymi w Finlandii, Niemczech, Norwegii, USA. Duży wpływ w tym okresie wywarli na nim twórcy i badacze, tacy jak: prof. Wojciech Gasparski, prof. Tom Maver, prof. Maciej Gintowt, prof. Jerzy Sołtan, prof. William Mitchell, prof. Gerhard Schmitt, prof. Henry Sanoff. Ukoronowaniem tych działań było powierzenie mu organizacji dużej, corocznej konferencji przez European Computer Aided Architectural Design Education (ECAADE) w roku 2002.
Wyniki tych prac znalazły swoje miejsce w pracy dydaktycznej, jak i profesjonalnej działalności projektowej. W roku 1985 utworzył Pracownię Projektowania Architektonicznego Wspomaganego Komputerem, którą w roku 1991 przekształcił w Zakład Projektowania Architektonicznego Wspomaganego Komputerem.
W latach 1994–2002 i 2008–2016 był dziekanem Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej. Pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego Komitetu Architektury i Urbanistyki Polskiej Akademii Nauk.
Jego działalność naukowa, dydaktyczna oraz organizacyjna, przyczyniły się w dużym stopniu do zmian programu nauczania na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej i na innych Wydziałach Architektury w Polsce.
W roku 2010 z jego inicjatywy zostały uruchomione na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej magisterskie studia anglojęzyczne: ASK (Architecture for Society of Knowledge), ukierunkowane na zastosowania technologii informacyjnych w warsztacie architekta.
Od roku 2017 jest Kierownikiem nowo utworzonych anglojęzycznych studiów doktoranckich ASK PhD.
Równolegle do pracy naukowej i dydaktycznej Stefan Wrona jest aktywny zawodowo, biorąc udział w licznych konkursach architektonicznych i urbanistycznych, a także realizując kilka obiektów architektonicznych, w zespole z dr inż. arch. Jackiem Cybisem. Swoją pracę zawodową traktuje jako pole eksperymentów wynikających z prac badawczych.
Wypromował 10 doktorów, w tym jednego jako współpromotor na Strathclyde University w Glasgow (drugim promotorem był profesor Tom Maver). Trzy prace jego doktorantów uzyskały nagrody ministerialne.
Pod jego kierunkiem w 2003 stopień naukowy doktora uzyskał Jarosław Szewczyk.
Osiągnięcie przez niego wieku emerytalnego i zakończenie pełnienia funkcji Dziekana, zbiegło się z obchodami 100-lecia Wydziału Architektury, dla którego poświęcił 50 lat swego życia.
