Stelarc (właśc. Stelios Arcadiou, ur. 19 czerwca1946 na Cyprze) – australijski artysta współczesny, od 1948 mieszka w Australii. Ukończył T.S.T.C (Art and Crafts) oraz Uniwersytety Monach i Melbourne. Twórczość Stelarca związana jest z Body Art oraz Performance. Tematyka jego działań nierozerwalnie dotyka problemu ludzkiego ciała w kontekście technologii, interfejsów łączących człowieka z maszyną. Największy rozgłos uzyskał dzięki cyklowi performance’ów „Suspensions”. Do 2007 r. obejmował stanowisko dyrektora pracowni naukowej Katedry Performatywnej Sztuki Cyfrowej na Uniwersytecie Nottingham Trent w Anglii. Obecnie[kiedy?] udziela się jako profesor w szkole artystycznej na Uniwersytecie Brunel w Londynie. Jest ojcem dwóch córek, z których jedna (Astra Stelarc) w ślad za ojcem wstąpiła na drogę artystyczną.
Zarys działalności
Prace Stelarca obejmują szereg eksperymentów, w oparciu o użycie nowoczesnych technologii medycznych, robotów i komputerów. Wykorzystuje system wirtualnej rzeczywistości oraz Internet, aby zgłębiać ich związek z ludzkim ciałem. Stelarc głosi pogląd „body obsolete”, czyli przestarzałego ciała, które w obliczu wysoce rozwiniętej techniki jest niewystarczające i słabe. Artysta zmierza do jego ulepszenia i przystosowania do nowych warunków przy użyciu postępującej technologii.
1968-1970 – Performance’y multimedialne
1968-1972 – Helmets: Put on and Walk Przedziały uczuciowe
1970-1994 – Amplified Body – ciało artysty podłączone jest do sieci czujników kontrolujących fale mózgowe (EEG), mięśnie (EMG), puls i ciśnienie krwi. Pozostałe czujniki monitorują ruch członków i pozycję ciała
1973-1975 – Filmowanie wewnątrz ciała – 6mm kolorowych filmów żołądka (14 min), okrężnicy (16 min), i płuc (15 min). Skan video prześwietlające całe ciało (60 min)
1976-1981 – Third Hand – artysta przymocował do swojego ciała trzecie ramię – robota. Reaguje ono na sygnały wysyłane z mięśni brzucha i nóg (EMG), co zmusza ciała do zmiany przyzwyczajeń ruchowych. Ramię ma zdolność chwytania i wciskania, a także obrotu nadgarstka o 290 stopni. Przesyła zwrotne impulsy do ciała, dając prymitywne wrażenie czucia
1976-1988 – Cykl performance’ów Suspensions – artysta wykonał w różnych miejscach i kombinacjach 25 podwieszeń na linach, przymocowanych za pomocą starych haków wbitych w skórę
1992-1993 – Virtual Arm Project
1993 – Stomach Sculpture
1994 – System stymulowania mięśniami – programujący choreografię ruchów ciała