Stephen Miller

Stephen Miller
Ilustracja
Stephen Miller (2025)
Pełne imię i nazwisko

Stephen N. Miller

Data i miejsce urodzenia

23 sierpnia 1985
Santa Monica

Zastępca szefa personelu Białego Domu
Okres

od 20 stycznia 2025

Przynależność polityczna

Partia Republikańska

Stephen N. Miller (ur. 23 sierpnia 1985 w Santa Monica) – amerykański doradca polityczny i urzędnik administracji prezydenta Donalda Trumpa. Od 2025 r. pełni funkcję zastępcy szefa personelu Białego Domu i doradcy ds. bezpieczeństwa wewnętrznego.

Życiorys

Wczesne życie i edukacja

Stephen N. Miller urodził się w rodzinie żydowskiego pochodzenia w kalifornijskim Santa Monica. Ma dwójkę rodzeństwa. Jego matka była pracownicą socjalną, a ojciec prawnikiem, który z czasem zajął się zarządzaniem nieruchomościami. Dziadkowie wyemigrowali do Stanów z Europy Wschodniej (z terenów dzisiejszej Białorusi). W trakcie uczęszczania do szkoły średniej zaczął zajmować wyraźne, prawicowe stanowiska polityczne. Krytykował przejawy liberalizmu szkoły, do której uczęszczał i zaczął występować w konserwatywnych audycjach radiowych.

Studiował politologię na Duke University. W trakcie studiów pisał do studenckiej gazety. W 2006 r. Miller bronił studentów oskarżonych o gwałt na czarnoskórej striptizerce, powoływał się na uprzedzenia rasowe, ponieważ oskarżani studenci byli biali. Po niespełna roku prokuratura wycofała się z zarzutów. Millera dostrzegły wtedy konserwatywne media, pojawił się w programie Billa O’Reilly’ego w Fox News.

Kariera

Po ukończeniu studiów pracował w Kongresie. Z rekomendacji Davida Horowitza został zatrudniony jako sekretarz prasowy republikańskiej kongresmenki Michele Bachmann, później został dyrektorem ds. komunikacji w biurze kongresmena Johna Shadegga. W tym okresie Miller zaprzyjaźnił się ze Stevem Bannonem, który w tamtym okresie był redaktorem portalu Breitbart News. W 2009 r. Miller zaczął pracować w biurze republikańskiego senatora Jeffa Sessionsa, po kilku latach objął stanowisko dyrektora ds. komunikacji w jego biurze. Obaj zajmowali wyraźne stanowiska antyimigracyjne. Działali na rzecz upadku procedowanej w 2013 r. ponadpartyjnej ustawy o reformie imigracyjnej.

Praca w pierwszej administracji Trumpa

W 2016 r. Miller dołączył do sztabu kampanii Donalda Trumpa jako doradca. Wkrótce awansował na stanowisko autora przemówień kandydata. Podsuwał Trumpowi pomysły dotyczące działań w kwestiach imigracji, m.in. wysyłanie wojska do obrony granicy czy zakaz wjazdu do USA dla obywateli wybranych państw muzułmańskich.

Po wygranej Trumpa w wyborach zajął funkcję doradcy ds. politycznych. Był odpowiedzialny za kształtowanie polityki imigracyjnej. Był zwolennikiem polityki rozdzielania imigranckich rodzin – odbierania dzieci rodzicom, którzy nielegalnie przekroczyli amerykańsko-meksykańską granicę. Razem z Bannonem współtworzył wiele rozporządzeń wykonawczych podpisanych przez prezydenta. Pozostał w gronie sojuszników Trumpa także po ataku na Kapitol 6 stycznia 2021 roku. Po przegranych przez Trumpa wyborach w 2020 r., Miller opuścił Biały Dom i założył organizację non-profit America First Legal Foundation.

Praca w drugiej administracji Trumpa

Po wygranej prezydenta w wyborach w 2024 r. został zastępcą szefa personelu Białego Domu, a także doradcą prezydenta ds. bezpieczeństwa wewnętrznego. Jest uważany za jedną z najbardziej wpływowych osób w otoczeniu prezydenta. Tak jak podczas pierwszej kadencji, Miller jest skoncentrowany na kreowaniu polityki imigracyjnej. Jest określany jako architekt polityki masowych deportacji przeprowadzanych przez służby za prezydentury Trumpa. Miller wykorzystywał istniejące przepisy, niekiedy interpretując je w szeroki sposób, by uszczelnić granice i przyspieszyć deportacje.

Stephen Miller i prezydent Karol Nawrocki w Białym Domu (2025)

Miller miał być jedną z osób doradzających Trumpowi działania przeciwko Wenezueli, publicznie bronił operacji USA skierowanych w te państwo, w tym porwania prezydenta Maduro. Podważał prawo Danii do kontrolowania Grenlandii, stwierdził że nikt nie będzie konfrontować się militarnie ze Stanami Zjednoczonymi w sprawie „przyszłości Grenlandii”.

Poglądy

Jest znany ze swoich konserwatywnych, prawicowych i antyimigracyjnych poglądów. Przez środowisko Demokratów jest określany jako siła napędowa najostrzejszych polityk Trumpa. Zarzucał Partii Demokratycznej antysemityzm. Propagował teorie o rzekomych fałszerstwach podczas przegranych przez Trumpa wyborów prezydenckich w 2020 roku.

Po porwaniu Nicolasa Maduro przez USA, Miller stwierdził, że USA są supermocarstwem i będą zachowywać się jak supermocarstwo. Twierdził, że Grenlandia powinna być częścią Stanów Zjednoczonych. Za cel administracji Trumpa uważa uniemożliwienie pozyskania broni jądrowej przez Iran, stwierdził także, że irański reżim od dekad prowadzi wojnę przeciwko narodowi amerykańskiemu.

Życie prywatne

Żonaty z republikanką Katie Waldman, mają czworo dzieci. Katie pracowała m.in. jako asystentka Elona Muska, gdy ten współpracował z administracją Trumpa.

Przypisy

  1. ↑ Public Financial Disclosure Report (OGE Form 278e) [online], United States Office of Government Ethics, 5 czerwca 2025.
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 Stephen Miller | Trump, Wife, Immigration, & Facts | Britannica [online], www.britannica.com [dostęp 2026-07-21] (ang.).
  3. 1 2 3 Lisa Mascaro, How a liberal Santa Monica high school produced a top Trump advisor and speechwriter [online], Los Angeles Times, 17 stycznia 2017 [dostęp 2026-07-21] (ang.).
  4. 1 2 Eitan Arom, From Hebrew school to halls of power: Stephen Miller’s unlikely journey [online], Jewish Journal, 15 marca 2017 [dostęp 2026-07-21] (ang.).
  5. 1 2 Tomasz Zalewski, Kim jest Stephen Miller? Brutalny czyściciel, naczelny ideolog trumpizmu [online], www.polityka.pl, 2025 [dostęp 2026-07-21].
  6. 1 2 3 4 5 6 7 Andrzej Kohut, Imigranci, Wenezuela i Grenlandia. Człowiek, który stoi za najważniejszymi posunięciami Trumpa [online], Interia Wydarzenia, 17 stycznia 2026 [dostęp 2026-07-21] (pol.).
  7. ↑ David Horowitz [online], Frontline | PBS | Official Site | Documentary Series [dostęp 2026-07-21] (ang.).
  8. 1 2 3 The Politico 50: #2 – Jeff Sessions & Stephen Miller [online], Politico Magazine [dostęp 2026-07-21] (ang.).
  9. ↑ Julia Ioffe, How an obscure Senate aide became Trump’s intellectual architect [online], Politico Magazine, 27 czerwca 2016 [dostęp 2026-07-21] (ang.).
  10. ↑ Jonathan Blitzer, How Stephen Miller Manipulates Donald Trump to Further His Immigration Obsession, „The New Yorker”, 21 lutego 2020, ISSN 0028-792X [dostęp 2026-07-21] (ang.).
  11. ↑ Charley Lanyon, Stephen Miller Will Be Trump’s Senior Policy Adviser [online], Intelligencer, 14 grudnia 2016 [dostęp 2026-07-21] (ang.).
  12. 1 2 3 Jak żart stał się groźbą. Co wiemy o prawej ręce Donalda Trumpa [online], tvn24.pl, 7 stycznia 2026 [dostęp 2026-07-21].
  13. ↑ Izaaka Arnsdorf, Josha Dawsey, Seung Min Kim, Trump’s flashy executive actions could run aground [online], Politico, 25 stycznia 2017 [dostęp 2026-07-21] (ang.).
  14. 1 2 3 4 Ted Hesson, Jeff Mason, Kristina Cooke, The White House aide driving Trump’s aggressive immigration agenda [online], Reuters, 11 lipca 2025 [dostęp 2026-07-21].
  15. 1 2 Sarah Robins, How far does Stephen Miller’s influence extend in Trump’s White House?, „NPR”, 11 stycznia 2026 [dostęp 2026-07-22] (ang.).
  16. ↑ David Klion, How Stephen Miller Became the Power Behind the Throne, 11 lutego 2026, ISSN 0027-8378 [dostęp 2026-07-22] (ang.).
  17. 1 2 3 4 Anthony Zurcher, Stephen Miller: The aide driving Donald Trump’s most controversial policies [online], www.bbc.com, 9 lutego 2026 [dostęp 2026-07-21] (ang.).
  18. ↑ Ashleigh Fields, O’Reilly: Stephen Miller ‘most powerful guy in the White House’ [online], The Hill, 30 marca 2026 [dostęp 2026-07-22].
  19. ↑ Ashley Parker, Michael Scherer, Nick Miroff, The Wrath of Stephen Miller [online], The Atlantic, 7 stycznia 2026 [dostęp 2026-07-22] (ang.).
  20. 1 2 Julian E. Barnes, Maggie Haberman, Charlie Savage, Trump Appointee Pressed Analyst to Redo Intelligence on Venezuelan Gang, „The New York Times”, 16 maja 2025, ISSN 0362-4331 [dostęp 2026-07-21] (ang.).
  21. ↑ Alexander Hall, Stephen Miller dismisses the idea Denmark would fight for Greenland, claims it should be part of the US [online], Fox News, 5 stycznia 2026 [dostęp 2026-07-21] (ang.).
  22. ↑ Artur Bartkiewicz, Duńscy żołnierze będą mieli obowiązek się bronić, jeśli USA zaatakują Grenlandię [online], Rzeczpospolita, 8 stycznia 2026 [dostęp 2026-07-22].
  23. ↑ Zapowiadał „Amerykę tylko dla Amerykanów”. Będzie „prawą ręką” Donalda Trumpa [online], tvn24.pl, 11 listopada 2024 [dostęp 2026-07-21].
  24. ↑ Henry A. Giroux, Stephen Miller and the cultural politics of fascist subjectivity, „Review of Education, Pedagogy, and Cultural Studies”, 48 (2), 2026, s. 151–156, DOI: 10.1080/10714413.2026.2641688, ISSN 1071-4413 [dostęp 2026-07-22].
  25. ↑ Trump taps Jewish allies Stephen Miller, Lee Zeldin for top roles in administration, „The Times of Israel”, 11 listopada 2024, ISSN 0040-7909 [dostęp 2026-07-22] (ang.).
  26. ↑ Matt Keeley, Stephen Miller Says Dem Attacks on Him Due to 'Deep Vein of Anti-Semitism’ [online], Newsweek, 20 grudnia 2019 [dostęp 2026-07-22] (ang.).
  27. ↑ Aishvarya Kavi, No, Republican attempts to organize ‘alternate’ electors won’t affect the official Electoral College tally., „The New York Times”, 14 grudnia 2020, ISSN 0362-4331 [dostęp 2026-07-22] (ang.).
  28. 1 2 Stephen Collinson, Analysis: Trump’s new US mission statement: Strength, force, power | CNN Politics, „CNN”, 6 stycznia 2026 [dostęp 2026-07-22] (ang.).
  29. ↑ Taylor Penley, Stephen Miller says Iranian officials are ‘desperate’ to strike a deal with Trump after escalation [online], Fox News, 15 lipca 2026 [dostęp 2026-07-22] (ang.).
  30. ↑ Taylor Penley, Miller says Trump ‘unleashed’ military from ‘woke Pentagon’ constraints after years of political correctness [online], Fox News, 5 marca 2026 [dostęp 2026-07-22] (ang.).
  31. ↑ Rachel Raposas, Katie Miller Welcomes Fourth Baby with Husband Stephen Miller, an Influential Trump Adviser [online], People, 10 czerwca 2026 [dostęp 2026-07-22].