Krytyka
Stray został przyjęty pozytywnie, uzyskując w zależności od platformy od 82 do 83 punktów na 100 w agregatorze Metacritic (stan na 2024 rok). Chris Scullion z Video Games Chronicle uznał ją za jedną z najlepszych gier Annapurny Interactive, a Andrew Webster z „The Verge” zaliczył ją do najlepszych dotychczasowych gier roku. Kelsey Raynor z VG247 opisała grę jako „wzruszającą historię straty, samotności i zniszczenia środowiska”, a Sam Machkovech z Ars Technica stwierdził, że jest to mieszanina „atmosferycznej i złowieszczej eksploracji” z Half-Life’a (1998) i „dziecięcej fantazji klasycznych filmów Studia Ghibli”. Jakość oprawy graficznej i projekt artystyczny Stray zostały docenione przez krytyków, z których wielu szczególnie chwaliło wykorzystanie oświetlenia.
Alyse Stanley z „The Washington Post” opisała Stray jako „mistrzowski kurs opowiadania historii o środowisku i projektowania poziomów”, chwaląc subtelne wskazówki przekazywane graczowi. Bill Lavoy z Shacknews uznał świat za jeden z najpiękniej zaprojektowanych w grach komputerowych, chwaląc dbałość o szczegóły w każdym środowisku, choć krytykował brak ustawień graficznych. Ari Notis z Kotaku porównał przerywniki filmowe do produkcji prestiżowych studiów, takich jak Naughty Dog. Sam Loveridge z GamesRadar+ uznał atmosferę Stray za wyjątkową na tle innych gier, opisując uniwersum jako „oszałamiające miejsce, w którym można po prostu istnieć”. Blake Hester z miesięcznika „Game Informer” również pochwalił radość płynącą z odkrywania świata. Stephen Tailby z Push Square napisał, że gra oddaje atmosferę melancholii i nadziei. Jordan Oloman z „NME” uważał architekturę świata za najmocniejszy element gry, ale zauważał, że nie osiąga ona poziomu inteligencji i subtelności Nier: Automata (2017). Rachel Kaser z VentureBeat stwierdziła, że poziomy zainfekowane przez Zurki należą do najgorszych pod względem wizualnym, a niektórzy recenzenci zauważyli drobne błędy. William Hughes z A.V. Club uważał, że koncepcja podziemnego miasta zamieszkanego przez roboty przypominała „składankę znanych tropów z gier komputerowych”. Sisi Jang z Kotaku uznała Stray za niepokojący przykład technoorientalizmu.
Katharine Castle z Rock Paper Shotgun stwierdziła, że przejęcie kontroli nad kotem dodaje grze atrakcyjności. Realistyczne odwzorowanie zachowań kotów w rozgrywce było powszechnie chwalone; recenzenci cenili animację i prostotę sterowania, a także płynność ruchu i nawigacji, chociaż niektórzy krytykowali niewygodne sterowanie i kąty kamery podczas nawigacji. Raynor z VG247 była przygotowana na powtarzalną mechanikę, ale ostatecznie stwierdziła, że gra zapewnia trwałą rozrywkę. Keza MacDonald z „The Guardian” uznała Stray za „wspaniały przykład tego, jak zmiana perspektywy może ożywić fikcyjną scenerię, do której przywykliśmy”. Scullion z Video Games Chronicle uznał etapy platformowe za proste, ale skuteczne, a Alessandro Barbosa z GameSpot pochwalił zrównoważone tempo między sekwencjami rozgrywki. Pauline Leclercq z Jeuxvideo.com uważała, że łamigłówkom na ogół brakuje trudności, ale poprawiają się w drugiej połowie gry, podczas gdy Hughes z A.V. Club uważała, że zagadki na dłuższą metę są powtarzalne. Gabriel Zamora z PCMag powiedział, że jest rozczarowany brakiem wyboru platformy, a Josh Harmon z Electronic Gaming Monthly napisał, że główna część rozgrywki, składająca się z celów i łamigłówek, „w niczym nie przypomina zachowania kota”.
Kilkoro recenzentów było zaskoczonych wątkiem narracyjnym, biorąc pod uwagę prostą koncepcję gry: Stanley z „Washington Post” uznał go za niezapomniany. Webster z „The Verge” docenił „tematy od nierówności majątkowych po katastrofę ekologiczną” i uznał zakończenie za tragiczne i piękne. Barbosa z GameSpot również uznał zakończenie za satysfakcjonujące, zauważając, że pozwala ono na refleksję nad relacjami między bohaterami. Alexis Ong z Polygon odnalazła w grze tematy związane z upadkiem demokracji w Hongkongu, szczególnie w odniesieniu do brutalności policji i protestów w latach 2019–2020, powołując się na roboczy tytuł HK Project. Recenzenci chwalili robotyczne postacie w uniwersum gry, opisane przez Nata Smitha z PCGamesN jako „fantazyjne i zaskakująco ludzkie”. Loveridge z GamesRadar+ uważa, że interakcje napędzają narrację, która sama w sobie porusza tematy trudności i przyjaźni. Raynor z VG247 również stwierdziła, że przyjaźnie zawierane w grze niosą ładunek emocjonalny. Kaser z VentureBeat i Jon Bailes z „PC Gamer” podzielali silne uczucia wobec bohatera, podobnie jak w odniesieniu do relacji między kotem i B-12. Krzysztof Mysiak z portalu Gry-Online, porównując Stray z Nier: Automata, stwierdził iż gra studia BlueTwelve „nie ciąży może tak silnie w stronę filozofowania, ale też potrafi skłonić do zadumy. I wywołać emocje – zwłaszcza w finale”.
Sekwencje walk spolaryzowały krytyków; niektórzy uważali je za napięte i ekscytujące, podczas gdy inni ocenili je jako nudne i mniej interesujące niż inne elementy gry. Sekwencje z udziałem Zurków – porównywane przez kilku krytyków do ucieczki przed głowokrabami z Half-Life’a – zostały pozytywnie opisane jako „bardziej autentyczne pod względem kociego zachowania”, a Loveridge z GamesRadar+ stwierdził, że dodają one równowagi w spokojniejszych momentach. Damien Lawardorn z The Escapist uznał te sekwencje za skuteczny przykład body horroru oraz zaliczył je do najbardziej fascynujących i efektywnych rozdziałów gry. Webster z The Verge również uważał, że dodają one niezbędnego napięcia, porównując je do rojów szczurów z A Plague Tale: Innocence (2019), pisał jednak, że mogą stać się frustrujące. To zdanie podzielali Tom Marks z IGN i Bailes z „PC Gamera”. Oloman z NME uznał te sekwencje za znacznie różniące się od reszty gry, a Hester z „Game Informera” nazwała je monotonnymi, doceniając jednocześnie ich rzadkość; Bailes z „PC Gamera” uważał je za zabawne, podczas gdy Zamora z PCMag opisał je jako zadowalające, ale uproszczone. Szymon Radzewicz z portalu Spider’s Web przekonywał, że w Stray „osiągnięto świetny kompromis między presją, trudnością oraz satysfakcją z odsuniętego zagrożenia”. Zdaniem Pawła Hekmana z portalu Polygamia Stray w ostatecznym rozrachunku to „przepiękna, nieco melancholijna gra”.
