Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Eurazji i Ameryce.
Morfologia
Długość ciała 29–69 cm, rozpiętość skrzydeł 80–111 cm; masa ciała 140–1700 g.
Systematyka
Etymologia
Strix: łac.strix, strigis „sowa, sycząca sowa, która jak wierzono wysysa krew niemowląt”, od gr.στριξstrix, στριγος strigos „sowa”.
Syrnium: gr. συρνιον surnion „najprawdopodobniej sowa”. Gatunek typowy: Syrnium ululans J.C. Savigny, 1809 (= Strix aluco Linnaeus, 1758).
Ulula: łac. ulula i uluccus „sycząca sowa”, od ululare „wyć”. Gatunek typowy: Strix nebulosa J.R. Forster, 1772.
Aluco: epitet gatunkowy Strix aluco Linnaeus, 1758; wł. nazwa Alocho i Allocco dla puszczyka, od łac. uluccus „sycząca sowa”, od zdrobnienia ulula „sycząca sowa”. Gatunek typowy: Strix aluco Linnaeus, 1758.
Ciccaba: gr. κικκαβη kikkabē „skrzecząca sowa”. Gatunek typowy: Strix huhulaDaudin, 1800.
Bulaca: nep. nazwa Būlākā dla puszczyka górskiego. Gatunek typowy: Ulula newarensis Hodgson, 1836.
Scotiaptex: gr. σκοτια skotia „ciemność, mrok”, od σκοτος skotos „ciemność”; πτηξις ptēxis, πτηξεως ptēxeōs „terror”. Gatunek typowy: Strix cinerea Linnaeus, 1758 (= Strix nebulosa J.R. Forster, 1772).
Meseidus: gr. μεσος mesos „środkowy, pośredni”; ειδος eidos „typ, gatunek”. Gatunek typowy: Ulula newarensis Hodgson, 1836.
Ptynx: gr. πτυγξ ptunx, πτυγγος ptungos „nieznany ptak”, być może puchacz. Gatunek typowy: Strix uralensis Pallas, 1771.
Myrtha: epitet gatunkowy Ciccaba myrtha Bonaparte, 1850; w słowiańskich mitach Mirta (ang.Myrtha) była królową willid, duchów porzuconych dziewcząt trawionych przez zemstę i nienawiść, które powstały z grobu i skazywały wędrowców na śmierć, tańcząc z nimi. Mirta jest postacią z baletu „Giselle”, wystawionego po raz pierwszy w 1841 roku. Gatunek typowy: Strix leptogrammica Temminck, 1832.
Nyctimene: w mitologii greckiej Nyktimene (gr. Νυκτιμενη Nuktimenē), córka i nieświadoma kochanka króla Epopeusa z Lesbos, która ze wstydu i rozpaczy uciekła do lasu i została zmieniona przez Atenę w sowę. W innej wersji mitu celowo wkradła się do łóżka swojego ojca i zmieniła się w sowę, kiedy jej ojciec odkrył kazirodztwo i miał zamiar pchnąć ją nożem, od gr. νυκτι- nukti- „nocny”, od νυξ nux, νυκτος nuktos „noc”; μενω menō „pozostać” (por. μηνη mēnē „księżyc”).
Tacitathena: łac. tacitus „cisza”, od tacere „być cicho”; rodzaj AtheneBoie, 1822 (pójdźka). Gatunek typowy: Strix hylophilaTemminck, 1808.