Struna

Struny gitary

Struna – źródło dźwięku (wibrator) w chordofonach (instrumentach strunowych). Struny mogą być wykonane z metalu, włókien naturalnych (m.in. jedwab), tworzywa sztucznego (przeważnie nylon), lub odpowiednio spreparowanych jelit zwierzęcych (instrumenty smyczkowe).

Historia

Do XVII wieku używano przeważnie strun z baranich jelit; struny z metalowym oplotem wynalazł polsko-litewski szlachcic Olbrycht Górecki (ur. około 1621, zm. około 1684).

Zasada działania

W drgającej strunie powstaje fala stojąca. Ponieważ końce struny są umocowane, powstają tam węzły fali. Możliwe są tylko takie drgania, dla których długość struny jest równa połowie długości fali lub jej wielokrotności.

Ton podstawowy generuje drganie o największej długości fali – z pojedynczą strzałką w połowie długości struny, lecz barwę dźwięku tworzy suma krótszych fal tzw. harmonicznych. Ważny jest zatem rozkład częstotliwości w widmie akustycznym. Muzyk może w pewnym zakresie kontrolować liczbę tonów harmonicznych poprzez technikę flażoletów. Wysokość tonu podstawowego zależy od siły naciągu struny i od grubości i gęstości materiału, z którego zrobiona jest struna, a mianowicie jest proporcjonalna do pierwiastka kwadratowego z ilorazu gdzie oznacza gęstość liniową struny.

Liczby strun w różnych instrumentach

Przypisy

  1. ↑ Muzykologiczne odkrycie: Polsko-litewski szlachcic wynalazcą strun z metalowym oplotem [online], Nauka w Polsce [dostęp 2026-08-04].