Stychomytia – w antycznym dramacie greckim żywiołowy dialog postaci scenicznych, złożony z jednowersowych replik wypowiadanych naprzemiennie (wypowiedź każdej z dwóch postaci składa się z jednego, pełnego wiersza). W przypadku dwuwierszowych wypowiedzi stosuje się nazwę dystychomytia. Jeżeli wypowiedzi bohaterów dopełniają się w obrębie jednego wersu, mówimy o haplostychomytii. Przykładem stychomytii są wersy 730-757 Antygony, zaś dystychomytii wersy 106-131 Króla Edypa. Stychomytia występuje też w Hippolytosie uwieńczonym Eurypidesa:
- STARY SŁUGA:
- O książę! — gdyż li boga władcą zwać wypada —
- Czy raczysz mnie wysłuchać? Dobra moja rada.
- HIPPOLYTOS:
- I owszem, boć niemądrze postąpiłbym przecie.
- STARY SŁUGA:
- A wiesz ty, jaki zwyczaj panuje na świecie?
- HIPPOLYTOS:
- Nie, nie wiem. W jakiej sprawie twa się warga trudzi?
- STARY SŁUGA:
- Nikt pychy i uporu nie lubi śród ludzi.
- HIPPOLYTOS:
- Rzecz prosta, bo i któż by lubił pychę człeka?
- STARY SŁUGA:
- Że nikt zaś na uprzejmą grzeczność nie narzeka.
- HIPPOLYTOS:
- Na uprzejmości ludzie nigdy źle nie wyśli.
- STARY SŁUGA:
- Czyż bóstwa, powiedz, nie są takiej samej myśli?
Eurypides, Hippolytos uwieńczony, tłum. Jan Kasprowicz
Rzadkim przykładem stychomytii w lirycznej części utworu są wersy 1002-1076 Persów Ajschylosa, gdy strofy wypowiadane są naprzemiennie przez chór i jednego z aktorów.
