Styl dworkowy – styl w architekturze polskiej w latach 1908–1928. Był to jeden z nurtów tzw. stylu narodowego, który ukształtował się na przełomie XIX i XX wieku. Styl łączy motywy barokowe, renesansowe i klasycystyczne.
Wzorcem był polski dwór szlachecki. Jego typowymi cechami były: kolumnowy portyk i czterospadowy łamany dach.
Do stylistyki dworkowej nawiązywano głównie w architekturze dworców kolejowych, kolonii urzędniczych, jak też obiektów użyteczności publicznej – szkół czy budynków administracyjnych.