Tadeusz Bejt

Tadeusz Bejt
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

20 maja 1923
Mąkolin

Data i miejsce śmierci

11 lutego 1949
Warszawa

Przebieg służby
Lata służby

1939–1949

Siły zbrojne

Armia Krajowa

Jednostki

Komenda Główna Armii Krajowej

Stanowiska

kurier

Główne wojny i bitwy

II wojna światowa
powstanie warszawskie

Odznaczenia

Tadeusz Bejt (ur. 20 maja 1923 w Mąkolinie pow. Płock, zm. 11 lutego 1949 w Warszawie) – polski żołnierz ruchu oporu w okresie II wojny światowej, kurier Komendy Głównej Armii Krajowej, powstaniec warszawski i działacz podziemia antykomunistycznego.

Życiorys

Syn Czesława i Anny z Homolków. Mieszkał w majątku Leksyn (w sąsiedztwie Mąkolina), do 12. roku życia uczył się w domu. Miał wychowawcę Niemca, co istotnie wpłynęło na jego losy. Od 1935 roku pobierał nauki w Męskim Gimnazjum im. Tow. Jana Zamoyskiego w Warszawie. Naukę kontynuował podczas okupacji na tajnych kompletach w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego.

Należał do Armii Krajowej, był kurierem Komendy Głównej. Zarabiał jeżdżąc rikszą. W styczniu 1944 przeszedł szkolenie służb do zadań specjalnych i w kwietniu 1944 został wysłany jako kurier na Wołyń. 30 kwietnia dotarł do dowódcy 27. Wołyńskiej Dywizji Piechoty Armii Krajowej mjr. Tadeusza Sztumberk-Rychtera. W lipcu 1944 roku dywizja została zmuszona przez Sowietów do złożenia broni w Lasach Parczewskich. Po powrocie do stolicy walczył w powstaniu warszawskim.

W czerwcu 1945 roku został aresztowany przez funkcjonariuszy Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego, ale wkrótce został zwolniony. Niespełna dwa miesiące później nielegalnie opuścił państwo przez Kudowę–Pragę–Pilzno docierając do Monachium i Murnau am Staffelsee. Wkrótce osiadł w Ankonie (Włochy) i tam zdecydował się pełnić rolę kuriera. Organizował drogi kurierskie i punkty przerzutowe na granicy polsko-niemieckiej, a także przerzuty z Polski na Zachód osób ściganych przez funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa i rodzin pozostających za granicą oficerów 2. Korpusu dowodzonego przez gen. dywizji Władysława Andersa. Kilkukrotnie odwiedzał Polskę. Zamieszkał w brytyjskiej strefie okupacyjnej Berlina.

25 września 1947 roku został porwany ze swego mieszkania znajdującego się w Berlinie przez współpracującego z Ministerstwem Bezpieczeństwa Publicznego przedwojennego niemieckiego agenta kryminalnego Gerharda Bielke, ps. Andersen i przewieziony do Warszawy, gdzie został osadzony w więzieniu na Mokotowie. 18 listopada 1948 roku Wojskowy Sąd Rejonowy w Warszawie pod przewodnictwem mjr. Józefa Badeckiego skazał go w procesie R.Warszawa SR.1356 nr sprawy S.3508/48 na podstawie art. 7 Dekr. z 13 czerwca 1946 roku na karę śmierci. Prezydent Bolesław Bierut nie skorzystał z prawa łaski. Tadeusz Bejt został stracony 11 lutego 1949 roku poprzez rozstrzelanie.

22 stycznia 1993 roku Wojskowy Sąd Okręgowy w Warszawie stwierdził nieważność wyroku wydanego przez były Wojskowy Sąd Rejonowy w Warszawie.

Jego szczątki odnaleziono w wyniku prac ekshumacyjnych prowadzonych przez przedstawicieli Instytutu Pamięci Narodowej wiosną 2013 roku na terenie kwatery „Ł” Cmentarza Wojskowego na Powązkach.

Odznaczenia

Tadeusz Bejt był odznaczony Krzyżem Walecznych za działalność kurierską w latach okupacji niemieckiej.